Jak nie przescrollować życia?

Alarm. Ewakuacja szkoły. Ochrona policyjna. Anonimowy e-mail. Telefon, który miał być tylko „żartem”. A potem konsekwencje, których młody człowiek nie przewidział… Dzieci i młodzież otrzymali potężne narzędzia. Najpierw Internet, potem media społecznościowe, dziś – AI. Tylko dobrych instrukcji obsługi wciąż brakuje.

Autorka – edukatorka, medioznawczyni i profesor UKSW w Warszawie – od lat przemierza Polskę. Rozmawia z uczniami, rodzicami i nauczycielami, słucha, wyjaśnia, pyta. Setki takich spotkań oraz wiedza naukowa złożyły się na tę publikację.

Nie jest to głos przeciw nowoczesnej technologii. Przeciwnie – to przewodnik po mądrym życiu z technologią i korzystaniu z niej. O tym, jak rozmawiać z młodymi ludźmi, zanim wydarzy się coś, czego nie da się cofnąć. Jak rozpoznać zagrożenie. Jak reagować. Jak nie zgubić człowieka między ekranem smartfona, mediami społecznościowymi oraz AI. W grze komputerowej można stracić życie i zacząć jeszcze raz. W prawdziwym życiu nie ma przycisku „restart”. Dlatego tę książkę warto przeczytać, najlepiej zanim okaże się niezbędna.

ks. dr hab. Józef Kloch, prof. Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie

Potrzebujemy dzisiaj jasnego przekazu i rzetelnych, opartych na nauce i dobrych praktykach, rozwiązań, co zrobić z cyfrową immersją dzieci i młodzieży. Odpowiedzi są tylko dwie: systematyczna edukacja medialna najmłodszych i dostarczanie rodzicom najbardziej sprawdzonych metod wprowadzania ich pociech w cyfrową rzeczywistość, zwłaszcza że dynamika jej rozwoju – poprzez AI – będzie ulegała przyśpieszeniu.

Lecząc na co dzień dzieci i nastolatków z cyberzaburzeniami, pokonanych przez social media, gry komputerowe oraz relacje zapośredniczone przez smartfony, rekomenduję Czytelnikowi opracowanie z jednej strony rzetelne, z drugiej zaś strony podane w formie maksymalizującej praktyczność.

Dobrej lektury! Niech ta książka zminimalizuje znajome odpowiedzi dzieci, padające, gdy wołamy je na kolację: „Zaraz…”, a później: „Już idę”, by po chwili dodać: „Nie jestem głodna”, a wreszcie zamienić wersję na: „Mamuniu, dziękuję, jesteś cudowna, schodzę za dwie minutki, tylko skończę rozmowę z Madzią”.

dr hab. Mariusz Z. Jędrzejko, logoterapeuta, joannita, prof. Wyższej Szkoły Kształcenia Zawodowego we Wrocławiu