Medytacje biblijne - św. Urszula Ledóchowska

Książka jest zbiorem osobistych modlitw św. Urszuli Ledóchowskiej.

Medytacje biblijne wprowadzają nas na drogę do intymnej bliskości z Jezusem. Jest to droga szczęścia, bowiem: nie ma nic cudowniejszego jak trzymać się blisko Jezusa. Mieć Jezusa to mieć niebo na ziemi, to móc w całej szczerości mówić: Jezu, Przyjacielu mej duszy.

Św. Urszula wiedziała z doświadczenia, że w życiu tak zajętym, jak nasze, nie tak łatwo trwać w obecności Bożej.

Teksty zostały zebrane w dwudziestu rozdziałach według układu tajemnic różańca, będących syntezą życia Jezusa i Jego Matki, a także syntezą życia każdego człowieka.

Książka ta jest swego rodzaju duchowym podręcznikiem.

Kim była św. Urszula Ledóchowska?

Urodzona 17 kwietnia 1865 roku w Loosdorf w Austrii jako Julia Maria Ledóchowska, była drugim dzieckiem w rodzinie, która wychowała kilkoro dzieci w głębokiej wierze i poczuciu służby Bogu i Ojczyźnie. Jej ojciec, Antoni Ledóchowski, był polskim emigrantem politycznym i oficerem wojsk cesarskich; matka, Józefina Salis-Zizers, wywodziła się ze szwajcarskiej arystokracji. Dom rodzinny Ledóchowskich był miejscem, w którym religia zajmowała centralne miejsce – wspólna modlitwa, wzajemna miłość i solidna edukacja humanistyczna ukształtowały przyszłą świętą od najmłodszych lat.

Wśród rodzeństwa Julii znalazły się postacie niezwykłe: jej siostra, Maria Teresa Ledóchowska, beatyfikowana w 1975 roku, znana jest jako „matka czarnej Afryki" i założycielka sióstr klawerianek; brat, Włodzimierz Ledóchowski, wstąpił do zakonu jezuitów i w latach 1915–1942 pełnił funkcję generała całego zakonu.

Droga do życia zakonnego i apostolatu

W 1883 roku rodzina przeniosła się do Lipnicy Murowanej niedaleko Krakowa. Trzy lata później, 18 sierpnia 1886 roku, Julia – mając 21 lat – wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie, gdzie przyjęła imię zakonne Maria Urszula od Jezusa. Pierwsze lata poświęciła pracy pedagogicznej i wychowawczej, a także rozwijaniu zdolności artystycznych – uczyła się malarstwa, ozdabiała kaplicę i namalowała obraz Świętej Rodziny przeznaczony na ołtarz.

W 1907 roku, z błogosławieństwem papieża Piusa X, wyjechała wraz z dwiema siostrami do Petersburga, gdzie objęła kierownictwo internatu przy polskim Gimnazjum Św. Katarzyny. W 1910 roku nad Zatoką Fińską powstał dom wspólnoty – Merentähti, czyli „Gwiazda Morza" – oraz gimnazjum z internatem dla dziewcząt. Wybuch I wojny światowej wymusił jej wyjazd z Rosji – jako obywatelka Austrii musiała opuścić kraj. Zatrzymała się w Skandynawii: w Szwecji i Danii, gdzie zakładała szkoły dla dziewcząt, ochronki dla sierot po polskich emigrantach i wygłaszała odczyty na rzecz sprawy niepodległości Polski.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1920 roku, wróciła do kraju i osiedliła się w Pniewach koło Poznania. Tam, 7 czerwca 1920 roku, powstało Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego – zwanych urszulankami szarymi – zatwierdzone przez Stolicę Apostolską w 1923 roku. Matka Urszula kierowała nim do końca swojego życia, formując siostry do służby dzieciom i młodzieży, pracy edukacyjno-wychowawczej i apostolstwa pośród potrzebujących.

„Nic może tak nie przemawiać do obojętnych w wierze, do niewierzących, jak widok osoby zawsze pogodnej, promieniującej szczęściem wewnętrznym, uśmiechniętej, choć wiadomo, że niejeden krzyż dźwiga, że niejedna troska ją przygniata."

– św. Urszula Ledóchowska

Duchowość i charakter świętej

Całe życie sv. Urszuli można opisać jednym zdaniem, które sama wypowiadała: „Naszą polityką jest miłość". Uśmiech i pogodę ducha uważała za szczególnie wiarygodne świadectwo więzi z Chrystusem – stąd w jej zgromadzeniu obowiązywała tak zwana zasada uśmiechu. Spałała się miłością do Jezusa Chrystusa, i ta miłość pozwalała jej kochać każdego człowieka, bez względu na wyznanie, przekonania czy pozycję.

Za życia otrzymała liczne odznaczenia państwowe, m.in. Krzyż Niepodległości przyznany przez Józefa Piłsudskiego w 1930 roku, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski i Złoty Krzyż Zasługi. Gdy 29 maja 1939 roku zmarła podczas wizyty w Rzymie, na ustach ludzi pojawiały się słowa: „zmarła święta". Jan Paweł II beatyfikował ją 20 czerwca 1983 roku w Poznaniu – była to pierwsza beatyfikacja Polki dokonana na ziemi polskiej. Kanonizacja nastąpiła 18 maja 2003 roku w Rzymie. Liturgiczne wspomnienie św. Urszuli Ledóchowskiej Kościół obchodzi 29 maja.

„Medytacje biblijne" – duchowe świadectwo modlitwy

Spuścizna pisarska św. Urszuli jest świadectwem głębokiego życia modlitewnego, które towarzyszyło jej przez całe życie – pełne nieustannej aktywności, podróży i służby ludziom. W tej pozornej sprzeczności kryje się sedno jej duchowości: modlitwa nie była dla niej ucieczką od świata, lecz źródłem, z którego czerpała siły do pracy i miłości.

„Medytacje biblijne" to zbiór osobistych modlitw i rozważań, w których Autorka zaprasza czytelnika do wejścia na tę samą drogę – drogę intymnej bliskości z Jezusem. Teksty nie mają charakteru akademickiego ani czysto teologicznego. Są osobiste, szczere i zakorzenione w konkretnym doświadczeniu kobiety, która wie, jak trudno jest trwać w modlitwie pośród codziennych obowiązków.

Układ według tajemnic różańca

Dwadzieścia rozdziałów książki odpowiada dwudziestu tajemnicom różańcowym, które Kościół rozważa w czterech zestawach. Różaniec od wieków bywa nazywany skrótem Ewangelii, a jego tajemnice stanowią drogę przez najważniejsze momenty życia Jezusa i Maryi. Taki układ medytacji nadaje książce przejrzystą strukturę, czyniąc z niej pomoc na cały rok modlitewny.

Co czytelnik znajdzie w tej książce?

Medytacje biblijne to nie suche rozważanie tekstów Pisma Świętego – to modlitwa. Każdy rozdział jest rozmową z Jezusem, prowadzoną przez kogoś, kto Go naprawdę kocha. Czytelnik znajdzie tu:

• osobiste modlitwy św. Urszuli, wyrastające z wieloletniego doświadczenia życia duchowego,
• drogowskaz do intymnej relacji z Jezusem, możliwej nawet w środku codziennych obowiązków,
• medytacje ułożone według tajemnic różańca, które można rozważać w rytmie całego roku liturgicznego,
• świadectwo świętości osiągalnej – kobiety zanurzonej w modlitwie i zarazem nieustannie czynnej,
• język prosty, ciepły i głęboki zarazem, wolny od teologicznego żargonu.

Dla kogo przeznaczone są te medytacje?

Książka skierowana jest do wszystkich, którzy pragną pogłębić swoją modlitwę, ale czują, że w natłoku codziennych spraw trudno im trwać przy Bogu. Św. Urszula nie pisała dla osób prowadzących życie kontemplacyjne – pisała z doświadczenia kogoś, kto cały dzień pracuje, spotyka się z ludźmi, zarządza wspólnotą, podróżuje – i mimo to modli się.

Po tę lekturę mogą sięgnąć:

1. osoby pragnące wzbogacić swoją praktykę modlitwy różańcowej o głębsze rozważanie tajemnic,
2. czytelnicy szukający osobistego i autentycznego świadectwa duchowego życia kobiety, świętej Kościoła,
3. siostry zakonne oraz osoby konsekrowane szczególnie związane z charyzmatem urszulańskim,
4. katecheci i animatorzy grup modlitewnych poszukujący wartościowych tekstów do wspólnej refleksji,
5. każdy, kto chce zbliżyć się do Jezusa i szuka ku temu prostej, sprawdzonej drogi.

Liturgiczne wspomnienie św. Urszuli Ledóchowskiej Kościół obchodzi 29 maja – w rocznicę jej śmierci w Rzymie w 1939 roku. Jej ciało, zachowane od zniszczenia, spoczywa w sanktuarium w Pniewach koło Poznania.