E-book objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom

Plik został zabezpieczony znakiem wodnym.

Oto znak zwycięstwa błyszczy,

Krzyż się wznosi ponad światem;

Na nim Jezus wisiał w męce,

Aby zbawić grzesznych ludzi.

Drzewo krzyża bardziej cenne

Niż Libanu wszystkie cedry,

Bo zrodziło owoc życia

Zamiast śmierci z drzewa raju.

Chryste, Królu miłosierny,

Racz obronić nas od złego

I umocnić w Twojej służbie

Świętym znakiem odkupienia.

z Liturgii godzin

Teksty liturgii Mszy świętej

na każdy dzień(rok A/II)

wrzesień 2026Rok 32 nr 9 (360)

Redaguje zespół: Łukasz Wiśniewski MIC (redaktor naczelny), Anna Fol-tańska (redaktor odpowiedzialny), Halina Świrska (nasza okładka), Małgorzata Terlikowska (współpraca), Eliza Wiśniewska (redaktor techniczny; skład komputerowy), Gabriela Sylwestrowicz (opracowanie graficzne okładki), Marcin Walczak (wprowadzenia liturgiczne i rozważania), Aleksandra Kwiatkowska (modlitwy wiernych), Adam Kowalski (wybór śpiewów), Maciej Zachara MIC (liturgiczne ABC), ks. Krystian Chmielewski (pokochać Psalmy), ks. Piotr Kulbacki (pytania i odpowiedzi). Wydawca: PROMIC – Wydawnictwo Księży Marianów MIC, ul. Św. Bonifacego 9/1, 02-914 Warszawa. Kontakt z redakcją: oremus@wydawnictwo.pl, www.wydawnictwo.pl

© by Konferencja Episkopatu Polski – teksty Mszału i Lekcjonarza

© by PROMIC – Wydawnictwo Księży Marianów MIC – edycja

Okładka: Apoteoza Krzyża Świętego, Bazylika św. Klemensa w Rzymie, XII w. – opis na s. 198-199

3253/CO/2609

Kalendarz liturgiczny na wrzesień 2026

1 Dzień powszedni (Z)* (II)**

2 Dzień powszedni (Z)

3 Św. Grzegorza Wielkiego, papieża i doktora Kościoła (B)Wsp. obow.

4 Błogosławionych Marii Stelli i Towarzyszek, dziewic i męczennic (C) Wsp. dow.

5 Dzień powszedni (Z)

6 DWUDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA (Z) (III)

7 Św. Melchiora Grodzieckiego, prezbitera i męczennika (C) Wsp. dow.

8 Narodzenie Najświętszej Maryi Panny (B) Święto

9 Dzień powszedni (Z)

10 Dzień powszedni (Z)

11 Dzień powszedni (Z)

12 Najświętszego imienia Maryi (B)Wsp. dow.

13 DWUDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA (Z) (IV)

14 Podwyższenie Krzyża świętego (C) Święto

15 Najświętszej Maryi Panny Bolesnej (B) Wsp. obow.

16 Świętych męczenników Korneliusza, papieża, i Cypriana, biskupa (C) Wsp. obow.

17 Św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, biskupa (B) Wsp. dow.

18 Św. Stanisława Kostki, zakonnika, patrona Polski (B) Święto

19 Św. Januarego, biskupa i męczennika (C) Wsp. dow.

20 DWUDZIESTA PIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA (Z) (I)

21 Św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty (C) Święto

22 Dzień powszedni (Z)

23 Św. Pio z Pietrelciny, prezbitera (B)Wsp. obow.

24 Dzień powszedni (Z)

25 Dzień powszedni (Z)

26 Świętych męczenników Kosmy i Damiana (C)Wsp. dow. Świętych męczenników Wawrzyńca Ruiz i Towarzyszy (C) Wsp. dow.

27 DWUDZIESTA SZÓSTA NIEDZIELA ZWYKŁA (Z) (II)

28 Św. Wacława, męczennika (C) Wsp. obow.

29 Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała (B) Święto

30 Św. Hieronima, prezbitera i doktora Kościoła (B) Wsp. obow.

* Kolor szat liturgicznych: (Z) – zielony, (B) – biały, (C) – czerwony

** Tydzień Psałterza

Teksty liturgii Mszy świętej na każdy dzień

Wtorek, 1 września
Dzień powszedni

„Cóż to za słowo, że z władzą i mocą rozkazuje nawet duchom nieczystym, i wychodzą?” Zdziwienie świadków egzorcyzmu dokonanego przez Jezusa pokazuje, z jak wielką mocą On działał. Chrześcijaństwo to nie tylko wspominanie, a moc Chrystusa to nie tylko czas przeszły. Jezus działa dziś, tu i teraz. Jego moc może wyzwalać nas z wszelkiego zła, zniewoleń i lęków. W Eucharystii spotykamy się z żyjącym Panem, który ma władzę i moc.

ANTYFONA: Panie, zmiłuj się nade mną, * bo nieustannie wołam do Ciebie. * Tyś bowiem, Panie, dobry i łaskawy, * pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.

MÓDLMY SIĘ: Boże wszechświata, od Ciebie pochodzi wszelka doskonałość, † zaszczep w naszych sercach miłość ku Tobie i daj nam wzrost pobożności, * umocnij w nas wszystko, co dobre, i troskliwie strzeż tego, co umocniłeś. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (2,10b-16). Bracia: Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży. Otóż my nie otrzymaliśmy ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, dla poznania dobra, jakim Bóg nas obdarzył. A głosimy to nie za pomocą wyszukanych słów ludzkiej mądrości, lecz korzystamy z pouczeń Ducha, przedkładając duchowe sprawy tym, którzy są z Ducha. Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głupstwem mu się to wydaje i nie może tego pojąć, bo tylko duchem można to zrozumieć. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony. Któż więc poznał zamysł Pana tak, by Go mógł pouczać? My właśnie znamy zamysł Chrystusowy.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 145,8-14.17)

REFREN: Pan sprawiedliwy na wszystkich swych drogach.

Pan jest łagodny i miłosierny, *

nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.

Pan jest dobry dla wszystkich, *

a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *

i niech Cię błogosławią Twoi wyznawcy.

Niech mówią o chwale Twojego królestwa *

i niech głoszą Twoją potęgę.

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę *

i wspaniałość chwały Twojego królestwa.

Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, *

przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

Pan podtrzymuje wszystkich, którzy upadają, *

i podnosi wszystkich zgnębionych.

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *

i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.

AKLAMACJA: Alleluja.

Wielki prorok powstał między nami

i Bóg nawiedził lud swój.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (4,31-37). Jezus udał się do Kafarnaum, miasta w Galilei, i tam nauczał w szabat. Zdumiewali się Jego nauką, gdyż słowo Jego było pełne mocy. A był w synagodze człowiek, który miał w sobie ducha nieczystego. Zaczął on krzyczeć wniebogłosy: „Och, czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić? Wiem, kto jesteś: Święty Boga”. Lecz Jezus rozkazał mu surowo: „Milcz i wyjdź z niego!”. Wtedy zły duch rzucił go na środek i wyszedł z niego, nie wyrządzając mu żadnej szkody. Wprawiło to wszystkich w zdumienie, i mówili między sobą: „Cóż to za słowo, że z władzą i mocą rozkazuje nawet duchom nieczystym, i wychodzą”. I wieść o Nim rozchodziła się wszędzie po okolicy.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Człowiek, choć jest jednością, ma wiele wymiarów. Dziś we fragmencie Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian usłyszeliśmy o człowieku zmysłowym oraz o człowieku duchowym. To nie dwie różne osoby, ale dwa różne poziomy naszego życia, dwa sposoby przeżywania go. Człowiek zmysłowy pojmuje rzeczywistość płytko, z perspektywy doczesności, w kluczu cielesnej przyjemności i wygody. Z kolei ten duchowy szuka głębi, przekracza swoje cielesne uwarunkowania, by zwracać się ku temu, co wyższe i doskonalsze. To biblijne rozróżnienie staje się dziś tym bardziej aktualne, że nauka pokazuje nam, jak mocno jesteśmy zakorzenieni w świecie zwierząt. Nasze podstawowe odruchy, tendencje i instynkty są po prostu zwierzęce. Człowiek to jednak zwierzę wyjątkowe, bo przekraczające siebie. I tylko w taki sposób może spotkać się z Bogiem i usłyszeć, co On ma mu do powiedzenia. To, co wcześniej wydawało się głupotą i szaleństwem, naraz może okazać się pełnią sensu dla tego, kto zszedł w głąb siebie.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prosimy Cię, Panie, o potrzebne łaski dla Kościoła, aby z odwagą głosił Twoją potęgę i moc.

• O pokój dla naszej ojczyzny, aby cieszyła się wolnością i niepodległością.

• O dary Ducha Świętego dla wychowawców, nauczycieli, uczniów i rodziców, aby z nowymi siłami rozpoczęli nadchodzący rok szkolny.

• O dar życia wiecznego dla wszystkich poległych podczas II wojny światowej, aby cieszyli się pokojem na wieki.

• O zaszczepienie w naszych sercach miłości ku Tobie, abyśmy wzrastali w ufności i pobożności.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, niech Najświętsza Ofiara zawsze nam udziela zbawiennej łaski, † aby jej mocą dokonało się nasze uświęcenie, * do którego zmierzają sakramentalne obrzędy. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, * albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. * Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, * albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, Ty nas pokrzepiłeś przy swoim stole, † spraw, aby ten Sakrament utwierdził nas w miłości * i pobudził do służenia Tobie w braciach. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Środa, 2 września
Dzień powszedni

W dzisiejszej Ewangelii Jezus dokonuje wielu uzdrowień, a dopiero na końcu mówi, że został posłany, by głosić Dobrą Nowinę. Cuda Chrystusa nie są głównym celem Jego działalności, lecz swego rodzaju dodatkiem realizowanym w ramach głoszenia królestwa Bożego. Kościół, kontynuując misję Jezusa, ma za swoje główne zadanie właśnie to – głoszenie Królestwa. Każdy z nas także jest posłany, by przede wszystkim głosić Ewangelię tam, gdzie żyje, i na takie sposoby, jakie są mu dostępne.

ANTYFONA: Panie, zmiłuj się nade mną, * bo nieustannie wołam do Ciebie. * Tyś bowiem, Panie, dobry i łaskawy, * pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.

MÓDLMY SIĘ: Boże wszechświata, od Ciebie pochodzi wszelka doskonałość, † zaszczep w naszych sercach miłość ku Tobie i daj nam wzrost pobożności, * umocnij w nas wszystko, co dobre, i troskliwie strzeż tego, co umocniłeś. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (3,1-9). Nie mogłem, bracia, przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz jako do cielesnych, jako do niemowląt w Chrystusie. Mleko wam dawałem, a nie pokarm stały, bo byliście słabi; zresztą i nadal nie jesteście mocni. Ciągle przecież jeszcze jesteście cieleśni. Jeżeli bowiem jest między wami zawiść i niezgoda, to czyż nie jesteście cieleśni i nie postępujecie tylko po ludzku? Skoro jeden mówi: „Ja jestem Pawła”, a drugi: „Ja jestem Apollosa”, to czyż nie postępujecie tylko po ludzku? Kimże jest Apollos? Albo kim jest Paweł? Sługami, przez których uwierzyliście według tego, co każdemu dał Pan. Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost. Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost – Bóg. Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno; każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę. My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, wy zaś – uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 33,12-15.20-21)

REFREN: Szczęśliwy naród wybrany przez Pana.

Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem, *

naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.

Pan spogląda z nieba, *

widzi wszystkich ludzi.

Patrzy z miejsca, gdzie przebywa, *

na wszystkich mieszkańców ziemi.

On, który serca wszystkich ukształtował, *

który zważa na wszystkie ich czyny.

Dusza nasza oczekuje Pana, *

On jest naszą pomocą i tarczą.

Raduje się w Nim nasze serce, *

ufamy Jego świętemu imieniu.

REFREN: Szczęśliwy naród wybrany przez Pana.

AKLAMACJA: Alleluja.

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,

więźniom głosił wolność.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (4,38-44). Po opuszczeniu synagogi Jezus przyszedł do domu Szymona. A wysoka gorączka trawiła teściową Szymona. I prosili Go za nią. On, stanąwszy nad nią, rozkazał gorączce, i opuściła ją. Zaraz też wstała uzdrowiona i usługiwała im. O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich. Także złe duchy wychodziły z wielu, wołając: „Ty jesteś Syn Boży!”. Lecz On je gromił i nie pozwalał im mówić, ponieważ wiedziały, że On jest Mesjaszem. Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. A tłumy szukały Go i przyszły aż do Niego; chciały Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich. Lecz On rzekł do nich: „Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo po to zostałem posłany”. I głosił słowo w synagogach Judei.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Życie w perspektywie cielesnej, w opozycji do życia w kluczu ducha, kojarzy nam się często z grzechami związanymi z seksualnością, używkami czy kompulsywnym objadaniem się. Dla św. Pawła ta perspektywa jest znacznie szersza. W życiu człowieka cielesnego górę biorą ludzkie względy, a nie Boża logika. Zamiast najgłębszej perspektywy przyjmuje on za swój horyzont postrzegania różnych spraw kwestie takie, jak uznanie, pozycja, honor. Typowym złem, które z tej mentalności się rodzi, są podziały. I właśnie na to zwraca uwagę Apostoł, pisząc, że niektórzy z Koryntian uważają się za tych od Apollosa, inni za tych od Pawła. To sprawa poważniejsza, niż mogłoby się wydawać. Kościół – jak naucza Sobór Watykański II – ma być znakiem i narzędziem zjednoczenia ludzkości. Nie może tej funkcji wypełnić, jeśli w nim samym trwa niekończąca się walka różnych frakcji i prądów. Spory są czymś naturalnym i potrzebnym, także w Kościele. Ale odrzucanie ludzi inaczej przeżywających wiarę czy wywyższanie się nad nich – to oznaka tego, że wciąż jeszcze jesteśmy cieleśni.

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się o pomnożenie wiary, nadziei i miłości dla Kościoła.

• O mądrość i roztropność w sprawowaniu urzędu dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

• O łaskę zdrowia dla chorych, cierpiących i niepełnosprawnych.

• O odpowiednią pomoc ze strony ludzi dobrej woli, organizacji społecznych, władz różnych szczebli dla osób będących w kryzysie bezdomności.

• O przemianę naszych serc na wzór serca Jezusa dla nas wszystkich zgromadzonych na tej Eucharystii.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, niech Najświętsza Ofiara zawsze nam udziela zbawiennej łaski, † aby jej mocą dokonało się nasze uświęcenie, * do którego zmierzają sakramentalne obrzędy. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Jakże jest wielka dobroć Twoja, Panie, * którą zachowałeś dla bogobojnych.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, Ty nas pokrzepiłeś przy swoim stole, † spraw, aby ten Sakrament utwierdził nas w miłości * i pobudził do służenia Tobie w braciach. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Czwartek, 3 września
Św. Grzegorza Wielkiego, papieża i doktora Kościoła
Pierwszy czwartek miesiąca

W historii Kościoła było wielu wybitnych, zasłużonych papieży. Z całą pewnością jednym z nich był św. Grzegorz Wielki (zm. 604), pierwszy mnich na papieskim tronie. Zawdzięczamy mu choćby zwane tak od jego imienia chorał gregoriański czy msze gregoriańskie. Najważniejsze jednak jest to, że Grzegorz mówił o sobie jako o słudze sług Bożych. Prośmy, by Bóg pozwolił nam pojąć to, co pojął ten święty papież – że sednem chrześcijaństwa jest służba.

ANTYFONA: Bóg wybrał Grzegorza na arcykapłana, * otworzył dla niego swój skarbiec * i obdarzył go wszelkimi dobrami.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty się opiekujesz swoim ludem i z miłością nim kierujesz, † przez wstawiennictwo świętego Grzegorza, papieża, udziel ducha mądrości powołanym do rządzenia Kościołem, * niech postępy wiernych w świętości przyczyniają się do wiecznego szczęścia ich pasterzy. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (3,18-23). Bracia: Niechaj się nikt nie łudzi. Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość. Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Zresztą jest napisane: „On udaremnia zamysły przebiegłych” lub także: „Wie Pan, że próżne są zamysły mędrców”. Niech się przeto nie chełpi nikt z powodu ludzi! Wszystko bowiem jest wasze: czy to Paweł, czy Apollos, czy Kefas; czy to świat, czy życie, czy śmierć, czy to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe, wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 24,1b-4b.5-6)

REFREN: Pańska jest ziemia i co ją napełnia.

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *

świat cały i jego mieszkańcy.

Albowiem On go na morzach osadził *

i utwierdził ponad rzekami.

Kto wstąpi na górę Pana, *

kto stanie w Jego świętym miejscu?

Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *

którego dusza nie lgnęła do marności.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *

i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.

Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *

którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

REFREN: Pańska jest ziemia i co ją napełnia.

AKLAMACJA: Alleluja.

Pójdźcie za Mną,

a uczynię was rybakami ludzi.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (5,1-11). Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!”. A Szymon odpowiedział: „Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci”. Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: „Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym”. I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. A Jezus rzekł do Szymona: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił”. I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: W słynnej scenie cudownego połowu ryb bardzo zastanawiające są słowa Piotra. Dlaczego prosi, by Jezus od niego odszedł? Dlaczego w tym momencie uznaje się za szczególnie grzesznego? Interpretatorzy od wieków głowią się nad tą kwestią. Często uważa się, że chodzi o zwykłe poczucie grzeszności, które wzmaga się w bliskości z Bogiem. Jednak wielu egzegetów wyjaśnia to w inny sposób. Scena cudownego połowu mogła pierwotnie być historią o ukazywaniu się Chrystusa zmartwychwstałego. Tak właśnie przecież funkcjonuje ona w Ewangelii według św. Jana, gdzie umieszczona jest na końcu w ramach narracji paschalnych. Byłoby to więc rzutowanie w przeszłość tego doświadczenia paschalnego Piotra. A wtedy podkreślenie grzeszności odnosiłoby się po prostu do trzykrotnego zaparcia się Mistrza. Taka lektura jest też inspirująca duchowo. Pokazuje, że Jezus powołuje nas mimo naszych grzechów, i to nawet tych, które popełnimy dopiero w przyszłości. Wybiera nas, wiedząc o nas wszystko.

MODLITWA WIERNYCH:

• Za przyczyną św. Grzegorza Wielkiego prosimy Cię, Ojcze, o ducha mądrości dla powołanych do przewodzenia Kościołowi.

• O odwagę dla osób odpowiadających na wezwanie do życia kapłańskiego, misyjnego i konsekrowanego.

• O zgodę i pokój pomiędzy narodami.

• O godną zapłatę za pracę dla rybaków oraz osób pracujących na morzu.

• O uważność w słuchaniu codziennie Twojego głosu dla każdego z nas.

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, oddając cześć świętemu Grzegorzowi, przynosimy dary na Ofiarę, która gładzi grzechy całego świata, † wejrzyj na nas łaskawie * i spraw, aby ta Ofiara przyniosła nam zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH PASTERZACH 73

ANTYFONA: Panie, Ty wiesz wszystko, * Ty wiesz, że Cię kocham.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nas posiliłeś Chlebem żywym, Ciałem Chrystusa, † uczyń nas Jego uczniami, abyśmy za przykładem świętego Grzegorza szukali Twojej prawdy * i świadczyli o niej przez dzieła miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Pierwszy czwartek miesiąca

ANTYFONA: Pan przysiągł i tego nie odwoła: * Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty dla swojej chwały i zbawienia ludzkości ustanowiłeś Chrystusa najwyższym i wiecznym Kapłanem, † spraw, aby lud, który On nabył dla Ciebie Krwią swoją, * z uczestnictwa w Ofierze eucharystycznej czerpał moc płynącą z Jego Krzyża i Zmartwychwstania. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, daj nam godnie uczestniczyć w świętych obrzędach, † ilekroć bowiem sprawujemy pamiątkę ofiary Chrystusa, * spełnia się dzieło naszego odkupienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ EUCHARYSTII 46– 47

ANTYFONA: To jest Ciało moje za was wydane; * ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. * Czyńcie to, ile razy spożywać będziecie, * na moją pamiątkę.

MÓDLMY SIĘ: Prosimy Cię, Boże, † przez uczestnictwo w tej Ofierze, którą Twój Syn polecił składać na swoją pamiątkę, * uczyń nas samych wieczystym darem dla Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Albo:

ANTYFONA: Jezus powiedział do swoich uczniów: * Proście Pana żniwa, * żeby wyprawił robotników na swoje żniwo.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty kierujesz swoim ludem przez pasterzy, † ześlij na swój Kościół ducha pobożności i męstwa * i powołaj ludzi, którzy będą godnie pełnili służbę przy ołtarzu oraz mężnie i pokornie głosili Ewangelię. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, przyjmij łaskawie prośby i dary swojego ludu, † spraw, aby coraz liczniejsi byli szafarze Twoich sakramentów * i trwali w Twojej miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Po tym poznaliśmy miłość Bożą, * że Jezus oddał za nas życie swoje. * My także winniśmy oddać życie za braci.

MÓDLMY SIĘ: Posileni Chlebem eucharystycznym, błagamy Cię, Boże, † niech dzięki temu Sakramentowi miłości dojrzewają ziarna powołania, które hojnie rozsiewasz na roli Kościoła, * aby wielu chrześcijan oddawało się na kapłańską służbę Tobie i braciom. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Piątek, 4 września
Dzień powszedni albo wspomnienie błogosławionych Marii Stelli i Towarzyszek
Pierwszy piątek miesiąca

„Zbawienie prawych pochodzi od Pana” – brzmi dzisiejszy refren psalmu responsoryjnego. Tak jest w istocie, bo nawet jeśli prowadzimy dobre życie, jeśli uważamy się za ludzi pobożnych i sprawiedliwych, to tylko Bóg jest naszym Zbawicielem. Nigdy w żaden sposób nie możemy zbawić siebie samych. Wszyscy, nawet najporządniejsi z nas, potrzebują ratunku od Boga. I jak usłyszymy dziś w liturgii, to Najświętsza Ofiara „zawsze nam udziela zbawiennej łaski”.

ANTYFONA: Panie, zmiłuj się nade mną, * bo nieustannie wołam do Ciebie. * Tyś bowiem, Panie, dobry i łaskawy, * pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.

MÓDLMY SIĘ: Boże wszechświata, od Ciebie pochodzi wszelka doskonałość, † zaszczep w naszych sercach miłość ku Tobie i daj nam wzrost pobożności, * umocnij w nas wszystko, co dobre, i troskliwie strzeż tego, co umocniłeś. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (4,1-5). Bracia: Niech uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych. A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny. Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będę osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki. Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią. Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamysły serc. Wtedy każdy otrzyma od Boga pochwałę.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 37,3-6.27-28b.39-40)

REFREN: Zbawienie prawych pochodzi od Pana.

Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre, *

a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.

Raduj się w Panu, *

a On spełni pragnienia twego serca.

Powierz Panu swą drogę, *

zaufaj Mu, a On sam będzie działał.

On sprawi, że twa sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, *

a prawość twoja jak blask południa.

Odstąp od złego i czyń dobro, *

abyś mógł przetrwać na wieki.

Gdyż Pan sprawiedliwość miłuje *

i nie opuszcza swych świętych.

REFREN: Zbawienie prawych pochodzi od Pana.

Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, *

On ich ucieczką w czasie utrapienia.

Pan ich wspomaga i wyzwala, †

wyzwala od występnych i zachowuje, *

On bowiem jest ich ucieczką.

AKLAMACJA: Alleluja.

Ja jestem światłością świata,

kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (5,33-39). Faryzeusze i uczeni w Piśmie rzekli do Jezusa: „Uczniowie Jana dużo poszczą i modły odprawiają, podobnie też uczniowie faryzeuszów; natomiast Twoi jedzą i piją”. A Jezus rzekł do nich: „Czy możecie nakłonić gości weselnych do postu, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owe dni, będą pościli”. Opowiedział im też przypowieść: „Nikt nie przyszywa do starego ubrania jako łaty tego, co oderwie od nowego; w przeciwnym razie i nowe podrze, i łata z nowego nie nada się do starego. Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków; w przeciwnym razie młode wino rozerwie bukłaki, i samo wycieknie, i bukłaki przepadną. Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków. Kto się napił starego, nie chce potem młodego – mówi bowiem: «Stare jest lepsze»”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: W czytanym dziś w liturgii fragmencie Pierwszego Listu do Koryntian usłyszeliśmy zachętę Pawła, by nie sądzić naszych braci. Chrześcijanie to ci, którzy nie tylko nie mają osądzać drugiego człowieka, ale nawet nie mają osądzać samych siebie. Nie ma to nic wspólnego z moralnym relatywizmem i permisywizmem. Dlaczego nie mamy sądzić ludzi, skoro chrześcijaństwo daje nam jasne normy i zasady moralne? Po pierwsze, sądzenie jest prerogatywą Boga, a z naszej strony – uzurpacją. Tylko Bóg wie, jak prawdziwie osądzić człowieka, bo tylko On zna pełnię prawdy o każdym z nas. Nasz sąd zawsze będzie niepełny, niesprawiedliwy, gdyż nie znamy całej historii życia, zranień i wewnętrznych zmagań bliźniego. Dlatego mamy pozostawić wszystko sądowi Boga. Po drugie, Bóg, w odróżnieniu od nas, tropicieli zła, jest przede wszystkim wielkim miłośnikiem i poszukiwaczem dobra. Dlatego Paweł mówi szokującą rzecz – każdy w dniu sądu Bożego otrzyma przede wszystkim jakąś pochwałę od Boga. On widzi coś dobrego nawet w tym, kogo my przekreślamy.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prosimy Cię, Boże, nasz Ojcze, za Kościół, aby pokładał ufność w Tobie i czynił prawdę w miłości.

• Za papieża Leona XIV, aby z odwagą i wiarą prowadził Twój Kościół.

• Za uczniów, aby dzięki zdobytej wiedzy i dobremu wychowaniu odznaczali się mądrością i odpowiedzialnością.

• Za osoby niewierzące, aby w swoim życiu mogły przyjąć Dobrą Nowinę.

• Za nas wszystkich tu dziś zgromadzonych, abyśmy wierzyli, że spełnisz najgłębsze pragnienia naszego serca.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, niech Najświętsza Ofiara zawsze nam udziela zbawiennej łaski, † aby jej mocą dokonało się nasze uświęcenie, * do którego zmierzają sakramentalne obrzędy. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Jakże jest wielka dobroć Twoja, Panie, * którą zachowałeś dla bogobojnych.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, Ty nas pokrzepiłeś przy swoim stole, † spraw, aby ten Sakrament utwierdził nas w miłości * i pobudził do służenia Tobie w braciach. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Błogosławionych Marii Stelli i Towarzyszek, dziewic i męczennic

Wspominana dziś w liturgii bł. Maria Stella była polską siostrą zakonną żyjącą w latach 1888-1943. W czasie II wojny światowej doznawała represji ze strony obu okupantów, a ostatecznie wraz z 10 współsiostrami ze zgromadzenia nazaretanek została rozstrzelana przez Niemców. Modląc się przez ich wstawiennictwo, prosimy, „byśmy i my również pozostali aż do śmierci wierni [Bogu] i Kościołowi”.

ANTYFONA: Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, * On ich ucieczką w czasie utrapienia.

MÓDLMY SIĘ: Boże, mocy pokornych, Ty w cudowny sposób podtrzymywałeś w czasie męczeństwa błogosławione dziewice Marię Stellę i jej Towarzyszki, które przelały krew za wiarę; † spraw przez ich wstawiennictwo, * byśmy i my również pozostali aż do śmierci wierni Tobie i Kościołowi. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij dary swojego ludu złożone ku czci Twoich męczenników, † niech Eucharystia, która dała błogosławionym Marii Stelli i Towarzyszkom moc w prześladowaniach, * zapewni nam światłość w przeciwnościach. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH 72

ANTYFONA: Kto straci swoje życie z powodu Mnie i Ewangelii, * ten je zachowa.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, zachowaj w nas swój dar, który przyjęliśmy w dzień błogosławionych Marii Stelli i Towarzyszek, * niech on nam zapewni zbawienie i pokój. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Pierwszy piątek miesiąca

ANTYFONA: Zamysły Jego serca trwają poprzez pokolenia, * aby ocalić od śmierci życie tych, którzy mu ufają, * i żywić ich w czasie głodu.

MÓDLMY SIĘ: Panie, nasz Boże, ukształtuj nas na podobieństwo Serca Twojego Syna i rozpal Jego miłością, † abyśmy upodobnieni do Niego * stali się na wieki uczestnikami odkupienia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, Ojcze miłosierdzia, w swojej niezmierzonej miłości i dobroci zesłałeś nam swojego Syna, † spraw, abyśmy z Nim zjednoczeni * mogli złożyć Ofiarę godną Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA O NAJŚWIĘTSZYM SERCU PANA JEZUSA 48

ANTYFONA: Pan mówi: * Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie, * niech przyjdzie do Mnie i pije. * Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza.

Albo:

Jeden z żołnierzy włócznią przebił bok Jezusa * i natychmiast wypłynęła krew i woda.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, przyjęliśmy Sakrament Twojej miłości, † pokornie Cię prosimy, abyśmy na ziemi upodobnili się do Chrystusa * i mogli uczestniczyć w Jego chwale w niebie. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Sobota, 5 września
Dzień powszedni
Pierwsza sobota miesiąca

„Cóż masz, czego byś nie otrzymał?” Retoryczne pytanie św. Pawła, które usłyszymy w dzisiejszej liturgii słowa, ustawia nas do pionu. Nikt nie ma niczego, czym mógłby się szczycić przed Bogiem. Dlatego najwłaściwszą postawą życia chrześcijańskiego może być tylko dziękczynienie. Jego najbardziej uroczystą formą jest Eucharystia, której nazwa dosłownie oznacza przecież dziękczynienie. Duch Eucharystii to duch uznawania, że wszystko, co mamy, jest nam dane z miłości.

ANTYFONA: Panie, zmiłuj się nade mną, * bo nieustannie wołam do Ciebie. * Tyś bowiem, Panie, dobry i łaskawy, * pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.

MÓDLMY SIĘ: Boże wszechświata, od Ciebie pochodzi wszelka doskonałość, † zaszczep w naszych sercach miłość ku Tobie i daj nam wzrost pobożności, * umocnij w nas wszystko, co dobre, i troskliwie strzeż tego, co umocniłeś. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (4,6-15). Miałem na myśli, bracia, mnie samego i Apollosa, ze względu na was, abyście mogli zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane, i niech nikt w swej pysze nie wynosi się nad drugiego. Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśli otrzymałeś, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał? Tak więc już jesteście nasyceni, już opływacie w bogactwa. Zaczęliście królować bez nas! Otóż tak! Nawet trzeba, żebyście królowali, byśmy mogli współkrólować z wami. Wydaje mi się bowiem, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi; my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my niemocni, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my wzgardy. Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę, i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują; dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i wzbudzamy odrazę we wszystkich aż do tej chwili. Nie piszę tego, żeby was zawstydzić, lecz aby was napomnieć – jako moje najdroższe dzieci. Choć mielibyście bowiem dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, nie macie wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie Jezusie.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 145,17-21)

REFREN: Pan blisko wszystkich, którzy Go wzywają.

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *

i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.

Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, *

wszystkich wzywających Go szczerze.

Spełnia wolę tych, którzy cześć Mu oddają, *

usłyszy ich wołanie i przyjdzie im z pomocą.

Pan strzeże wszystkich, którzy Go miłują, *

lecz zniszczy wszystkich występnych.

Niech usta moje *

głoszą chwałę Pana,

a wszystko, co żyje, †

niech wielbi Jego święte imię *

na zawsze i na wieki.

AKLAMACJA: Alleluja.

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.

Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej

jak tylko przeze Mnie.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (6,1-5). W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i jedli, wykruszając ziarna rękami. Niektórzy zaś z faryzeuszów mówili: „Czemu czynicie to, czego nie wolno w szabat?”. Wtedy Jezus, odpowiadając im, rzekł: „Nawet tego nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy poczuł głód, on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać”. I dodał: „Syn Człowieczy jest Panem także szabatu”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: „Syn Człowieczy” to jedna z najbardziej charakterystycznych fraz używanych przez Jezusa w Ewangeliach, a zarazem jedno z najbardziej problematycznych interpretacyjnie określeń ewangelicznych. Problem leży między innymi w tym, że nie zawsze jest jasne, czy Jezus mówi o sobie jako Synu Człowieczym, czy wskazuje na jakąś inną postać. Druga kwestia jest jeszcze bardziej problematyczna. Otóż fraza „Syn Człowieczy” w językach hebrajskim i aramejskim oznaczała po prostu człowieka jako takiego. Z kolei w literaturze apokaliptycznej wskazywała szczególną postać, która ma odegrać pewną rolę w historii zbawienia. Słysząc dziś, że Syn Człowieczy jest panem szabatu, możemy więc się zastanawiać, czy chodzi tylko o Jezusa, czy o każdego z nas. Może i jedno, i drugie jest prawdą – to Jezus jest panem szabatu, a wraz z Nim i my. Religijne zasady nie mają nad nami panować, tylko nam służyć, bo w chrześcijaństwie chodzi o naszą drogę do Boga, a nie o religijne przepisy.

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się za Kościół, aby coraz głębiej uczestniczył w tajemnicy zbawienia.

• Za chrześcijan różnych wyznań, aby dążyli do dialogu ponad podziałami.

• Za ludzi chorych, samotnych, potrzebujących, aby otrzymali właściwą pomoc.

• Za zmarłych, aby z aniołami i świętymi cieszyli się chwałą nieba.

• Za nas wszystkich biorących udział w tej Eucharystii, abyśmy wciąż odkrywali, że Jezus jest drogą i prawdą, i życiem.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, niech Najświętsza Ofiara zawsze nam udziela zbawiennej łaski, † aby jej mocą dokonało się nasze uświęcenie, * do którego zmierzają sakramentalne obrzędy. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, * albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. * Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, * albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, Ty nas pokrzepiłeś przy swoim stole, † spraw, aby ten Sakrament utwierdził nas w miłości * i pobudził do służenia Tobie w braciach. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Pierwsza sobota miesiąca

ANTYFONA: Moje serce cieszyć się będzie z Twojej pomocy, * śpiewać będę Panu, który obdarzył mnie dobrem.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty przygotowałeś w Sercu Najświętszej Maryi Panny godne mieszkanie dla Ducha Świętego, † spraw, abyśmy przez wstawiennictwo Najświętszej Dziewicy * stali się świątynią Twojej chwały. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, wejrzyj z upodobaniem na modlitwy i dary, które Tobie składamy, oddając cześć Najświętszej Maryi, Matce Bożej, * i udziel nam Twojego przebaczenia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNIE 55 – 56

ANTYFONA: Maryja zachowywała wszystkie te słowa * i rozważała je w swoim sercu.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, oddając cześć Rodzicielce Twojego Syna, przyjęliśmy Sakrament odkupienia, † spraw, abyśmy zostali napełnieni Twoją łaską * i coraz głębiej uczestniczyli w tajemnicy zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Jesteśmy w Kościele, aby nieustannie otrzymywać życie od Ojca, żyć jako Jego dzieci i bracia między sobą.

Leon XIV

Niedziela, 6 września
Dwudziesta trzecia niedziela zwykła

W dzisiejszym drugim czytaniu usłyszymy, że „miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa”. Wszelkie przykazania – jak pisze Paweł – zostaną spełnione, jeśli będziemy kochać drugiego człowieka. Takiej miłości nie można jednak nauczyć się na żadnym szkoleniu, nie można jej także samemu w sobie wykrzesać. Można ją tylko otrzymać, dać się jej porwać i pozwolić, by nami zawładnęła. Po taką miłość przychodzimy do Boga, który sam nią jest i zawsze chce nam ją dawać.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Boże, w dobroci, E/369, L/256, S/164*

ALBO ANTYFONA: Panie, jesteś sprawiedliwy * i wyrok Twój jest słuszny, * postąp ze swoim sługą według Twej dobroci.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nam zesłałeś Zbawiciela i uczyniłeś nas swoimi przybranymi dziećmi, † wejrzyj łaskawie na wierzących w Chrystusa * i obdarz ich prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi proroka Ezechiela (33,7-9). Tak mówi Pan: „Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela po to, byś słysząc z mych ust napomnienia, przestrzegał ich w moim imieniu. Jeśli do występnego powiem: Występny musi umrzeć – a ty nic nie mówisz, by występnego sprowadzić z jego drogi – to on umrze z powodu swej przewiny, ale odpowiedzialnością za jego śmierć obarczę ciebie. Jeśli jednak ostrzegłeś występnego, by odstąpił od swojej drogi i zawrócił, on jednak nie odstępuje od swojej drogi, to on umrze z własnej winy, ty zaś ocaliłeś swoją duszę”.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 95,1-2.6-9)

REFREN: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *

wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.

Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *

z weselem śpiewajmy Mu pieśni.

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, *

klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.

Albowiem On jest naszym Bogiem, *

a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: †

„Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *

jak na pustyni w dniu Massa,

gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *

doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła”.

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian (13,8-10). Bracia: Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje drugiego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: „Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj” i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego!”. Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa.

Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Alleluja.

W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą,

nam zaś przekazał słowo jednania.

SŁOWA EWANGELII według św. Mateusza (18,15-20). Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi. A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik. Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Ewangeliczne zasady życia nieraz stanowią dla nas nie lada wyzwanie, a jednocześnie czujemy głęboko, że są prawdziwe i słuszne. Tak jest z ukazaną w dzisiejszym fragmencie Ewangelii według św. Mateusza normą postępowania w sytuacji, gdy ktoś grzeszy przeciwko nam. Pierwszą reakcją nie mają być ani zemsta, ani podejmowanie zakulisowych kroków w celu rozwiązania problemu. Pierwszy ruch, który warto wykonać, to szczera rozmowa w cztery oczy. Dopiero gdyby to nie przyniosło skutku, można szukać wsparcia w innych osobach czy ostatecznie nawet w instytucjach. Takie to proste, a jednocześnie tak trudne. Dlaczego sprawia nam kłopot to, by zwyczajnie powiedzieć człowiekowi: „Zraniłeś mnie takim zachowaniem, uważam, że postąpiłeś wobec mnie nie fair”? Pewnie dlatego, że wymaga to odsłonięcia przed drugim naszego serca, co nie zawsze jest łatwe. Poza tym boimy się zniszczenia pewnego „status quo”, lękamy się utraty relacji.

Szczerość i prawda zawsze jednak wyzwalają i mogą pomóc budować relacje głębsze i bardziej autentyczne. Nieraz bywa tak, że ktoś nie przyjmie upomnienia, odrzuci wyciągniętą rękę i jedyne, co będzie można zrobić, to na jakiś czas zdystansować się od tej osoby. Ale nawet wtedy nie można spisywać człowieka na straty. Gdy odsuwam się od drugiego, by chronić siebie, wciąż chcę go kochać. Ma on być dla mnie jak poganin i celnik – a dla Jezusa poganie i celnicy to ci, którzy także zaproszeni są do stołu i wezwani do królestwa Bożego.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się o odwagę i mądrość dla Kościoła, aby inspirację do działania czerpał z postawy i nauczania Jezusa Chrystusa.

• O łagodność i roztropność dla kierowników duchowych, aby z oddaniem towarzyszyli osobom korzystającym z ich posługi.

• O pokój na świecie i jedność między narodami, aby wojny, konflikty i spory ustąpiły miejsca współpracy i dążeniu do zgody.

• O dary Ducha Świętego dla rodziców, wychowawców i nauczycieli, aby mądrze wychowywali dzieci i młodzież.

• O wszelkie potrzebne łaski dla nas, abyśmy miłowali bliźniego swego jak siebie samego.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Chrystus, Chrystus to nadzieja, E/371, S/833, albo: Światłem i zbawieniem mym, N1/155

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, źródło prawdziwej pobożności i pokoju, † spraw, abyśmy tą Ofiarą godnie uczcili Twój majestat * i przez udział w Eucharystii umocnili naszą jedność w wierze. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE 28 – 35

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Panie, dobry jak chleb, E/455, M/192, S/380; Głoś imię Pana, E/378, N1/153, S/843

ANTYFONA: Ja jestem światłością świata. * Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, * lecz będzie miał światło życia.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, Ty nas karmisz i umacniasz Twoim słowem i Najświętszym Sakramentem, † spraw, niech tak korzystamy z wielkich darów Twojego Syna, * abyśmy zawsze mogli uczestniczyć w Jego życiu. Który żyje i króluje na wieki wieków.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Jakże pójdziemy za Tobą, Chrystusie, E/440, S/351

Poniedziałek, 7 września
Dzień powszedni albo wspomnienie św. Melchiora Grodzieckiego

„Podnieś się i stań na środku!” – mówi dziś Jezus do człowieka mającego uschłą rękę. Początkiem przemiany w naszym życiu może być to, że przestaniemy się wreszcie ukrywać przed Bogiem, ludźmi i sobą samym. Tacy, jacy jesteśmy, mamy stanąć na środku. Przyznać się do swojego życia, swojego stanu, swoich problemów i grzechów. Udział w liturgii wychowuje także do takiej postawy.

ANTYFONA: Panie, jesteś sprawiedliwy * i wyrok Twój jest słuszny, * postąp ze swoim sługą według Twej dobroci.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nam zesłałeś Zbawiciela i uczyniłeś nas swoimi przybranymi dziećmi, † wejrzyj łaskawie na wierzących w Chrystusa * i obdarz ich prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (5,1-8). Bracia: Słyszy się powszechnie o rozpuście między wami, i to o takiej rozpuście, jaka się nie zdarza nawet wśród pogan; mianowicie, że ktoś żyje z żoną swego ojca. A wy unieśliście się pychą, zamiast z ubolewaniem żądać, by usunięto spośród was tego, który się dopuścił wspomnianego czynu. Ja zaś, nieobecny wprawdzie ciałem, ale obecny duchem, już potępiłem, tak jakbym był wśród was, sprawcę owego przestępstwa. Przeto wy, zebrawszy się razem w imię Pana naszego, Jezusa, w łączności z duchem moim i z mocą Pana naszego, Jezusa, wydajcie takiego Szatanowi na zatracenie ciała, lecz ku ratunkowi jego ducha w dzień Pana Jezusa. Wcale nie macie się czym szczycić! Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, bo przecież przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu złości i przewrotności, lecz na przaśnym chlebie czystości i prawdy.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 5,5-7.12)

REFREN: Prowadź mnie, Panie, w swej sprawiedliwości.

Ty nie jesteś Bogiem, *

któremu miła nieprawość,

zły nie może przebywać u Ciebie, *

nie ostoją się przed Tobą nieprawi.

Nienawidzisz wszystkich, *

którzy zło czynią.

Zgubę zsyłasz na każdego, kto kłamie. *

Pan brzydzi się człowiekiem podstępnym i krwawym.

Ale wszyscy, którzy uciekają się do Ciebie, *

niech się cieszą i radują na zawsze.

Osłaniaj ich, niech się Tobą weselą *

wszyscy, którzy miłują Twoje imię.

AKLAMACJA: Alleluja.

Moje owce słuchają mego głosu,

Ja znam je, a one idą za Mną.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (6,6-11). W szabat Jezus wszedł do synagogi i nauczał. A był tam człowiek, który miał uschłą prawą rękę. Uczeni zaś w Piśmie i faryzeusze śledzili Go, czy w szabat uzdrawia, żeby znaleźć powód do oskarżenia Go. On wszakże znał ich myśli i rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: „Podnieś się i stań na środku!”. Podniósł się i stanął. Wtedy Jezus rzekł do nich: „Pytam was: Czy wolno w szabat czynić coś dobrego, czy coś złego, życie ocalić czy zniszczyć?”. I spojrzawszy dokoła po wszystkich, rzekł do niego: „Wyciągnij rękę!”. Uczynił to, i jego ręka stała się znów zdrowa. Oni zaś wpadli w szał i naradzali się między sobą, jak mają postąpić wobec Jezusa.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Jedną z wyrazistych tendencji współczesnego chrześcijaństwa jest fascynacja Kościołem pierwotnym. Stawiamy sobie pierwszych chrześcijan za wzór, dążymy do tego, żeby być tak gorliwi jak oni. To bardzo piękne i słuszne, ale można popaść w naiwną idealizację. Nie jest na przykład prawdą, jakoby pierwsi chrześcijanie żyli właściwie bez żadnych poważnych grzechów. Już u zarania Kościoła zdarzały się, mówiąc naszym językiem, afery i skandale. O jednym z nich pisze Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian. Jeden z członków wspólnoty żyje w związku seksualnym ze swoją macochą. Co więcej, Koryntianie, strofowani przez Apostoła, wcale nie reagują na tę sytuację adekwatnie, lecz próbują ją zagłaskać, w imię fałszywie rozumianej jedności. Przypomina to w dużej mierze współczesne skandale seksualne w Kościele i postawę wielu chrześcijan, którzy sądzą, że o takich sprawach lepiej milczeć, by nie szkodzić Kościołowi. Ale to nie prawda i nawrócenie szkodzą Ewangelii, lecz zamiatanie pod dywan i zgoda na zło.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prosimy Cię, Boże Ojcze, za Kościół, aby z ufnością i nadzieją podążał za Dobrym Pasterzem, Jezusem Chrystusem.

• Za biskupów i prezbiterów, aby prowadzili Twój lud z odwagą i roztropnością.

• Za pracowników ochrony zdrowia, aby dzięki wiedzy, umiejętnościom i Twojej pomocy należycie służyli osobom chorym i cierpiącym.

• Za zmarłych z naszych rodzin i wspólnot, aby cieszyli się Twoją bliskością na wieki.

• Za naszą wspólnotę eucharystyczną, aby każdy z nas na co dzień naśladował Twego Syna.

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, źródło prawdziwej pobożności i pokoju, † spraw, abyśmy tą Ofiarą godnie uczcili Twój majestat * i przez udział w Eucharystii umocnili naszą jedność w wierze. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Jak łania pragnie wody ze strumieni, * tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże. * Dusza moja Boga pragnie, * Boga żywego.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, Ty nas karmisz i umacniasz Twoim słowem i Najświętszym Sakramentem, † spraw, niech tak korzystamy z wielkich darów Twojego Syna, * abyśmy zawsze mogli uczestniczyć w Jego życiu. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Św. Melchiora Grodzieckiego, prezbitera i męczennika

Naszym dążeniem jako chrześcijan jest to, by zachować wiarę aż do śmierci. Światłem na tej drodze są dla nas święci męczennicy, jak wspominany dziś w liturgii Melchior Grodziecki (zm. 1619), polski jezuita, torturowany i ścięty toporem w czasie wojny trzydziestoletniej. Wpatrując się w jego przykład, prosimy Boga, by umocnił naszą wiarę i doprowadził nas do życia wiecznego.

ANTYFONA: Oto święty, który aż do śmierci walczył w obronie prawa Bożego; * nie bał się gróźb prześladowców, * bo Chrystus był jego mocą.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, święty Melchior, męczennik, osiągnął chwałę, zachowując wiarę aż do śmierci, † w swoim miłosierdziu pomnóż naszą wiarę * i spraw, abyśmy zgodnie z nią żyjąc, osiągnęli zbawienie. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, nasz Ojcze, uświęć swoim błogosławieństwem złożone dary † i rozpal w nas gorącą miłość ku Tobie, * która dała świętemu Melchiorowi siłę do pokonania cierpień ciała. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Albo:

Wszechmogący Boże, przyjmij dary, które składamy w dniu wspomnienia świętego Melchiora, męczennika, * niech będą Tobie miłe tak, jak cenna w Twoich oczach była ofiara jego życia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH 72

ANTYFONA: Jeśli kto chce pójść za Mną, * niech się zaprze samego siebie, * niech weźmie krzyż swój * i niech Mnie naśladuje.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, niech przyjęty Najświętszy Sakrament da nam tę moc duszy, † dzięki której święty Melchior, męczennik, wiernie Tobie służył * i odniósł zwycięstwo nad cierpieniem. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Wtorek, 8 września
Narodzenie Najświętszej Maryi Panny

Narodzenie Najświętszej Maryi Panny to jedno z najstarszych świąt maryjnych, obchodzonych już w starożytności. Dzień ten przypomina nam o szczególnej roli Matki Bożej w historii zbawienia, a także o tym, jak wielką wartość mają narodziny i życie każdego człowieka. Maryja była święta i nieskalana, choć wcześniejsze pokolenia przodków Jezusa składały się z grzeszników i ludzi błądzących. Bóg jednak działał również w ich życiu, by realizować swój plan. Jak bardzo potrzebne jest dziś jasne stwierdzenie: jeśli ktoś się urodził, to dobrze, że tak się stało.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Przy obchodzie Narodzenia Twego, S/554, albo: Gwiazdo zaranna, L/335, S/486

ALBO ANTYFONA: Z radością obchodzimy Narodzenie Najświętszej Maryi Panny, * z Niej wzeszło słońce sprawiedliwości, * Chrystus, który jest naszym Bogiem.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, macierzyństwo Najświętszej Dziewicy stało się początkiem naszego zbawienia, † udziel swoim sługom łaski, * aby święto Jej Narodzenia utwierdziło nas w pokoju. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi proroka Micheasza (5,1-4a). Tak mówi Pan: „A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich. Z ciebie Mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. Przeto Pan wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela. I powstanie, i będzie ich pasterzem mocą Pana, przez majestat imienia Pana, Boga swego. Będą żyli bezpiecznie, bo Jego władza rozciągnie się aż do krańców ziemi. A On będzie pokojem”.

Oto słowo Boże.

Albo:

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian (8,28-30). Bracia: Wiemy, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według Jego zamiaru. Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też obdarzył chwałą.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 13,6)

REFREN: Duch mój się raduje w Bogu, Zbawcy moim.

Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu, *

niech się moje serce cieszy z Twej pomocy.

Będę śpiewał Panu, *

który obdarzył mnie dobrem.

AKLAMACJA: Alleluja.

Szczęśliwa jesteś, Najświętsza Panno Maryjo,

i godna wszelkiej chwały,

bo z Ciebie narodziło się Słońce sprawiedliwości,

Chrystus, który jest naszym Bogiem.

SŁOWA EWANGELII według św. Mateusza (1,1-16.18-23). Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama. Abraham był ojcem Izaaka; Izaak ojcem Jakuba; Jakub ojcem Judy i jego braci; Juda zaś był ojcem Faresa i Zary, których matką była Tamar. Fares był ojcem Ezrona; Ezron ojcem Arama; Aram ojcem Aminadaba; Aminadab ojcem Naassona; Naasson ojcem Salmona; Salmon ojcem Booza, a matką była Rachab. Booz był ojcem Obeda, a matką była Rut. Obed był ojcem Jessego, a Jesse ojcem króla Dawida. Dawid był ojcem Salomona, a matką była dawna żona Uriasza. Salomon był ojcem Roboama; Roboam ojcem Abiasza; Abiasz ojcem Asy; Asa ojcem Jozafata; Jozafat ojcem Jorama; Joram ojcem Ozjasza; Ozjasz ojcem Joatama; Joatam ojcem Achaza; Achaz ojcem Ezechiasza; Ezechiasz ojcem Manassesa; Manasses ojcem Amosa; Amos ojcem Jozjasza; Jozjasz ojcem Jechoniasza i jego braci w czasie przesiedlenia babilońskiego. Po przesiedleniu babilońskim Jechoniasz był ojcem Salatiela; Salatiel ojcem Zorobabela; Zorobabel ojcem Abiuda; Abiud ojcem Eliakima; Eliakim ojcem Azora; Azor ojcem Sadoka; Sadok ojcem Achima; Achim ojcem Eliuda; Eliud ojcem Eleazara; Eleazar ojcem Mattana; Mattan ojcem Jakuba; Jakub ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem.

Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: „Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel”, to znaczy „Bóg z nami”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Zgodnie z kryteriami tego świata Maryja była zwykłą kobietą. Nie sprawowała żadnej ważnej funkcji społecznej. Była ubogą dziewczyną żyjącą na zapadłej prowincji. Ale z perspektywy historii zbawienia to właśnie ta zwyczajna kobieta odegrała najważniejszą rolę. Przez Nią przyszedł na świat Syn Boży, Jezus Chrystus. To z Niej narodził się Ten, który zbawił całą ziemię.

W dzisiejszym fragmencie z Ewangelii według św. Mateusza nie tylko usłyszeliśmy o Matce Jezusa, ale też poznaliśmy całe Jego drzewo genealogiczne, począwszy od patriarchy Abrahama. Niektórzy ziemscy przodkowie Pana byli królami. Ale większość z nich to ludzie, których można by określić mianem zupełnie zwyczajnych, niewiele znaczących. To z nich w pewnym sensie narodził się Chrystus. To, co dla świata nie ma żadnego znaczenia, dla Boga może być absolutnie kluczowe. Maryja jest uosobieniem, ucieleśnieniem tej właśnie prawdy. Życie człowieka zwykłego jest absolutnie niezwykłe. Człowiek, który w oczach społeczeństwa może nawet nic nie znaczy, w oczach Bożych znaczy nieskończenie wiele. Liturgiczne urodziny Maryi mogą prowokować nas do pytania o to, w jaki sposób i dla kogo chcemy być znaczący. Czy pociąga nas to, co proponuje świat, i chcemy zrealizować swój wielki projekt życiowy, czy też chcemy, by to Bóg zrealizował w naszym życiu swoją wolę?

MODLITWA WIERNYCH:

• W Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny prosimy Cię, Boże, nasz Ojcze, o zaufanie i wiarę na wzór Maryi dla całego Kościoła.

• O zgodę dla rodzin niszczonych konfliktami i nienawiścią.

• O potrzebne łaski, pomoc i wsparcie dla kobiet oczekujących narodzin dziecka.

• O ochronę życia od poczęcia do naturalnej śmierci dla każdego człowieka.

• O współpracę z łaską Bożą dla nas wszystkich zgromadzonych na tej Eucharystii.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Panie mój, cóż Ci oddać mogę, E/131, L/104, N2/227, S/854

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, niech nas wspomaga w swojej dobroci Twój Syn Jednorodzony, † który rodząc się z Dziewicy, nie naruszył panieństwa Matki, lecz je uświęcił; * niech On oczyści nas z grzechów i uczyni naszą Ofiarę miłą Tobie. Który żyje i króluje na wieki wieków.

PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNIE 55 – 56

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Hymn etiopski, N1/168; Uwielbiaj, duszo moja, E/141, S/1148

ANTYFONA: Oto Panna porodzi Syna, * który wyzwoli swój lud z grzechów.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty pokrzepiłeś swój Kościół Najświętszym Sakramentem, † napełnij go radością w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, * która dla całego świata stała się nadzieją i jutrzenką zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: My chcemy Boga, E/542, L/428, S/886

Środa, 9 września
Dzień powszedni

Nicią przewodnią dzisiejszej liturgii słowa jest wolność. Paweł mówi o niej w kontekście spraw małżeńskich, natomiast Jezus w Ewangelii pokazuje wewnętrzną wolność, która pozwala przyjąć nawet głód czy prześladowania. Współczesny świat również mocno akcentuje wolność, ale często rozumianą w sposób wypaczony czy wybrakowany. Dlatego w kolekcie prosimy dziś, by Bóg obdarzył nas „prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem”.

ANTYFONA: Panie, jesteś sprawiedliwy * i wyrok Twój jest słuszny, * postąp ze swoim sługą według Twej dobroci.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nam zesłałeś Zbawiciela i uczyniłeś nas swoimi przybranymi dziećmi, † wejrzyj łaskawie na wierzących w Chrystusa * i obdarz ich prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (7,25-31). Bracia: Nie mam nakazu Pańskiego co do dziewic, lecz daję radę jako ten, który – wskutek doznanego od Pana miłosierdzia – godzien jest, aby mu wierzono. Uważam, iż przy obecnych utrapieniach dobrze jest tak zostać, dobrze to dla człowieka tak żyć. Jesteś związany z żoną? Nie usiłuj odłączać się od niej! Jesteś wolny? Nie szukaj żony! Ale jeśli się ożenisz, nie grzeszysz. Podobnie i dziewica, jeśli wychodzi za mąż, nie grzeszy. Tacy jednak cierpieć będą udręki ciała, a ja chciałbym ich wam oszczędzić. Mówię wam, bracia, czas jest krótki. Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci, a ci, którzy płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, którzy się radują, tak jakby się nie radowali; ci zaś, którzy nabywają, jak gdyby nie posiadali; ci, którzy używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali. Przemija bowiem postać tego świata.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 45,11-12.14-17)

REFREN: Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha.

Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, *

zapomnij o swym ludzie, o domu swego ojca.

Król pragnie twego piękna, *

on twoim panem, oddaj mu pokłon.

Córa królewska wchodzi pełna chwały, *

w złotogłów odziana.

W szacie wzorzystej do króla ją prowadzą, *

za nią przywodzą do ciebie dziewice, jej druhny.

Wiodą je z radością i w uniesieniu, *

wkraczają do królewskiego pałacu.

Synowie twoi zajmą miejsce twych ojców, *

ustanowisz ich książętami na całej ziemi.

AKLAMACJA: Alleluja.

Cieszcie się i radujcie,

bo wielka jest wasza nagroda w niebie.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (6,20-26). Jezus podniósł oczy na swoich uczniów i mówił: „Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni. Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom. Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą. Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie. Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: W dzisiejszym pierwszym czytaniu św. Paweł powiedział to, co mogłoby się spodobać wielu współczesnym ludziom: „Jesteś wolny? Nie szukaj żony!”. Ale wywód Apostoła, gdy przyjrzeć się mu dokładnie, niewiele ma wspólnego z aktualną tendencją do prowadzenia wygodnego życia singla. Powód, dla którego Paweł odsuwa małżeństwo na drugi plan, jest ściśle teologiczny. Chodzi o oczekiwanie bliskiego końca doczesnego świata. Ono było bowiem zasadniczym motorem pierwotnego chrześcijaństwa. W obliczu nadchodzącego królestwa Bożego nie warto zakładać nowych rodzin. Dziś nasza perspektywa jest inna, ale aktualne pozostaje wezwanie do tego, by pośród spraw doczesnych żyć wiecznością. By pamiętać, że wszystko, czym żyjemy na co dzień – nawet małżeństwo – to tylko sprawy doczesne, które kiedyś się skończą. Nasz cel zaś jest wieczny, a jest nim sam Bóg.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prośmy Boga za wszystkich chrześcijan, aby dobrze poznali przesłanie Chrystusa i kierowali się nim w swoim życiu.

• Za pracowników administracji rządowej i samorządowej, aby z zaangażowaniem wykonywali swoją pracę na rzecz obywateli.

• Za małżonków, aby obdarzali się wzajemnie miłością i szacunkiem.

• Za cierpiących w czyśćcu, aby dostąpili chwały i pokoju nieba.

• Za nas zebranych na tej Eucharystii, abyśmy nie szczędzili trudu i czasu na codzienne uczynki miłosierdzia.

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, źródło prawdziwej pobożności i pokoju, † spraw, abyśmy tą Ofiarą godnie uczcili Twój majestat * i przez udział w Eucharystii umocnili naszą jedność w wierze. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Ja jestem światłością świata. * Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, * lecz będzie miał światło życia.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, Ty nas karmisz i umacniasz Twoim słowem i Najświętszym Sakramentem, † spraw, niech tak korzystamy z wielkich darów Twojego Syna, * abyśmy zawsze mogli uczestniczyć w Jego życiu. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Czwartek, 10 września
Dzień powszedni

Wezwanie do miłości nieprzyjaciół nie jest jedynie etycznym wyzwaniem czy stawianiem człowiekowi wysokiej poprzeczki w dążeniu do doskonałości. Miłość nieprzyjaciół ma wynikać z doświadczenia spotkania z Bogiem, który kocha nas jako swoich nieprzyjaciół. Jeśli uwierzymy, że On kocha nas, grzeszników, to otrzymamy moc, by kochać drugiego człowieka, nawet wtedy, gdy jawi nam się jako wróg. Taka właśnie moc płynie z misterium Eucharystii.

ANTYFONA: Panie, jesteś sprawiedliwy * i wyrok Twój jest słuszny, * postąp ze swoim sługą według Twej dobroci.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nam zesłałeś Zbawiciela i uczyniłeś nas swoimi przybranymi dziećmi, † wejrzyj łaskawie na wierzących w Chrystusa * i obdarz ich prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (8,1b-7.10-13). Bracia: „Wiedza” unosi pychą, miłość zaś buduje. Gdyby ktoś mniemał, że coś „wie”, to jeszcze nie wie, jak wiedzieć należy. Jeżeli zaś ktoś miłuje Boga, ten jest również uznany przez Boga. Zatem jeśli chodzi o spożywanie pokarmów, które już były złożone bożkom na ofiarę, wiemy dobrze, że nie ma na świecie ani żadnych bożków, ani żadnego boga, prócz Boga jedynego. A choćby byli na niebie i na ziemi tak zwani bogowie – jest zresztą mnóstwo takich bogów i panów – dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy, oraz jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko się stało i dzięki któremu także my jesteśmy. Lecz nie wszystkim dana jest „wiedza”. Niektórzy jeszcze do tej pory spożywają pokarmy bożkom złożone, w przekonaniu, że chodzi o bożka, i w ten sposób kala się ich słabe sumienie. Gdyby bowiem ujrzał ktoś ciebie, oświeconego „wiedzą”, jak zasiadasz do uczty bałwochwalczej, czy to nie skłoni również kogoś o słabszym sumieniu do spożywania z ofiar składanych bożkom? I tak to właśnie „wiedza” twoja sprowadza zgubę na słabego brata, za którego umarł Chrystus. W ten sposób, grzesząc przeciwko braciom i rażąc ich słabe sumienia, grzeszycie przeciwko samemu Chrystusowi. Jeżeli więc pokarm gorszy brata mego, przenigdy nie będę jadł mięsa, by nie gorszyć brata.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 139,1b-3.13-14b.23-24)

REFREN: Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną.

Przenikasz i znasz mnie, Panie, *

Ty wiesz, kiedy siedzę i wstaję.

Z daleka spostrzegasz moje myśli, †

przyglądasz się, jak spoczywam i chodzę, *

i znasz wszystkie moje drogi.

Ty bowiem stworzyłeś moje wnętrze *

i utkałeś mnie w łonie mej matki.

Sławię Cię, że mnie tak cudownie stworzyłeś, *

godne podziwu są Twoje dzieła.

Przeniknij mnie, Boże, i poznaj moje serce, *

doświadcz mnie i poznaj moje myśli.

I zobacz, czy idę drogą nieprawą, *

a prowadź mnie drogą odwieczną.

AKLAMACJA: Alleluja.

Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka

i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (6,27-38). Jezus powiedział do swoich uczniów: „Powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. Jeśli cię kto uderzy w policzek, nadstaw mu i drugi. Jeśli zabiera ci płaszcz, nie broń mu i szaty. Dawaj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze twoje. Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie. Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to należy się wam wdzięczność? Przecież i grzesznicy okazują miłość tym, którzy ich miłują. I jeśli dobrze czynicie tym tylko, którzy wam dobrze czynią, jaka za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy to samo czynią. Jeśli pożyczek udzielacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, jakaż za to należy się wam wdzięczność? I grzesznicy pożyczają grzesznikom, żeby tyleż samo otrzymać. Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane: miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Jednym z problemów, nad którymi pochylił się Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian, była kwestia spożywania mięsa z ofiar składanych pogańskim bożkom. Chrześcijanie zastanawiali się, czy wolno im jeść takie mięso. Z jednej strony mogło się to wydawać swego rodzaju współudziałem w pogańskim kulcie, skoro była to ofiara złożona na cześć jakiegoś bożka. Z drugiej zaś to przecież tylko pożywienie. Apostoł staje zdecydowanie po tej drugiej stronie. Jednocześnie zaleca uwzględnienie wrażliwości innych chrześcijan. Jeśli ktoś widział, że jego brat interpretuje jedzenie tego pokarmu jako udział w pogańskim kulcie, powinien z tego zrezygnować, by go nie gorszyć. Z tej argumentacji Pawła płyną dwa wnioski, istotne także dla nas, chrześcijan żyjących w zupełnie innym kontekście. Po pierwsze, chrześcijanin nie może bać się obsesyjnie zła. Po drugie, musi uwzględniać to, co myślą jego bracia, nawet jeśli ich postrzeganie rzeczywistości nie jest jeszcze w pełni dojrzałe.

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się za Kościół, aby głosił Dobrą Nowinę ludziom, którzy jeszcze nie słyszeli o Jezusie.

• Za osoby sprawujące władzę sądowniczą, aby kierowały się sprawiedliwością i bezstronnością.

• Za niewierzących, aby na swojej drodze spotkali prawdziwych uczniów Chrystusa.

• Za przebywających w więzieniach i zakładach poprawczych, aby dzięki resocjalizacji i wsparciu innych osób zmienili swoje życie.

• Za nas tutaj zgromadzonych, abyśmy słowem i przykładem świadczyli o Jezusie Chrystusie.

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, źródło prawdziwej pobożności i pokoju, † spraw, abyśmy tą Ofiarą godnie uczcili Twój majestat * i przez udział w Eucharystii umocnili naszą jedność w wierze. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH PASTERZACH 73

ANTYFONA: Jak łania pragnie wody ze strumieni, * tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże. * Dusza moja Boga pragnie, * Boga żywego.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, Ty nas karmisz i umacniasz Twoim słowem i Najświętszym Sakramentem, † spraw, niech tak korzystamy z wielkich darów Twojego Syna, * abyśmy zawsze mogli uczestniczyć w Jego życiu. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Piątek, 11 września
Dzień powszedni

Tematem dzisiejszych czytań jest duchowe przewodnictwo. Apostoł Paweł mówi o doświadczanym przez siebie obowiązku głoszenia Dobrej Nowiny, z kolei Ewangelista Łukasz przekazuje pouczenia Jezusa związane z rolą duchowego nauczyciela. Wszyscy jesteśmy zarówno tymi, którzy są do Boga prowadzeni, jak i tymi, którzy innych do Niego prowadzą. Świadomi tej odpowiedzialności powierzamy się Chrystusowi, który jest naszym jedynym Nauczycielem.

ANTYFONA: Panie, jesteś sprawiedliwy * i wyrok Twój jest słuszny, * postąp ze swoim sługą według Twej dobroci.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nam zesłałeś Zbawiciela i uczyniłeś nas swoimi przybranymi dziećmi, † wejrzyj łaskawie na wierzących w Chrystusa * i obdarz ich prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (9,16-19.22-27). Bracia: Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi bowiem, gdybym nie głosił Ewangelii! Gdybym to czynił z własnej woli, miałbym zapłatę, lecz jeśli działam nie z własnej woli, to tylko spełniam obowiązki szafarza. Jakąż przeto mam zapłatę? Otóż tę właśnie, że głosząc Ewangelię bez żadnej zapłaty, nie korzystam z praw, jakie mi daje Ewangelia. Tak więc nie zależąc od nikogo, stałem się niewolnikiem wszystkich, aby tym liczniejsi byli ci, których pozyskam. Dla słabych stałem się jak słaby, by pozyskać słabych. Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby uratować choć niektórych. Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział. Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali. Każdy, kto staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś – nieprzemijającą. Ja przeto biegnę nie jakby na oślep; walczę nie tak, jakby zadając ciosy w próżnię – lecz poskramiam moje ciało i biorę je w niewolę, abym innym głosząc naukę, sam przypadkiem nie został uznany za niezdatnego.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 84,3-6.12)

REFREN: Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja.

Dusza moja stęskniona pragnie przedsionków Pańskich, *

Serce moje i ciało radośnie wołają do Boga żywego.

Nawet wróbel znajduje swój dom, a jaskółka gniazdo, †

gdzie złoży swe pisklęta: *

przy ołtarzach Twoich, Panie Zastępów, Królu mój i Boże!

Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, *

nieustannie wielbiąc Ciebie.

Szczęśliwi, których moc jest w Tobie, *

którzy zachowują ufność w swym sercu.

Bo Pan Bóg jest słońcem i tarczą, *

On hojnie darzy łaską i chwałą,

nie odmawia dobrodziejstw *

żyjącym nienagannie.

AKLAMACJA: Alleluja.

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,

uświęć nas w prawdzie.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (6,39-42). Jezus opowiedział uczniom przypowieść: „Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel. Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? Jak możesz mówić swemu bratu: «Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku», podczas gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka brata swego”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Przywykliśmy do tego, by Ewangelię czytać z wielkim patosem i namaszczeniem. To zrozumiałe, ale być może czasem coś nam przez to umyka, choćby poczucie humoru Jezusa i w ogóle żartobliwe motywy w tekstach ewangelicznych. Ma na przykład w sobie coś humorystycznego Jezusowe powiedzenie o belce w oku człowieka, który chce usuwać drzazgę z oka bliźniego. To żart dość zaskakujący i wymierzony w to, by pokazać absurdalność całej sytuacji. Rzeczywiście nonsensem jest to, że próbujemy pieczołowicie wykorzenić zło z innych ludzi, a jednocześnie nie robimy nic, by pokonać własne wady i słabości. Dokładnie wiemy, kto i jak powinien się zmienić, ale nie dopuszczamy do siebie myśli, że to my potrzebujemy zmiany. W tym tkwi cała ironia losu grzesznika, który widzi problem wszędzie, tylko nie w sobie.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prosimy Cię, Boże Ojcze, o światło i moc dla Kościoła, aby głosił Dobrą Nowinę wszystkim ludziom.

• O stanowienie prawa państwowego zgodnie z Twoim prawem i prawem naturalnym, aby wszelkie przepisy odzwierciedlały porządek Twojego królestwa.

• O dar życia wiecznego dla zmarłych z naszych rodzin, aby mogli oglądać Twoje oblicze.

• O zaangażowanych w pracę na rzecz osób chorych i cierpiących, aby dzięki ich pomocy można było przezwyciężyć trudne sytuacje.

• O pokorę dla nas wszystkich obecnych na tej Eucharystii, abyśmy mocą słowa i Ciała Chrystusa szli do naszych rodzin i środowisk.

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, źródło prawdziwej pobożności i pokoju, † spraw, abyśmy tą Ofiarą godnie uczcili Twój majestat * i przez udział w Eucharystii umocnili naszą jedność w wierze. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Ja jestem światłością świata. * Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, * lecz będzie miał światło życia.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, Ty nas karmisz i umacniasz Twoim słowem i Najświętszym Sakramentem, † spraw, niech tak korzystamy z wielkich darów Twojego Syna, * abyśmy zawsze mogli uczestniczyć w Jego życiu. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Sobota, 12 września
Dzień powszedni albo wspomnienie Najświętszego imienia Maryi

W modlitwie po Komunii będziemy dziś mówić: „Wszechmogący Boże, Ty nas karmisz i umacniasz Twoim słowem i Najświętszym Sakramentem”. Eucharystia daje nam podwójny pokarm, na podobieństwo posiłku, który składa się z dwóch dań. Karmiąc się Bożym słowem i Ciałem Pana, odkrywamy, że już teraz uczestniczymy w Jego życiu. Dzięki temu możemy przynosić dobre owoce, o których usłyszymy w dzisiejszej Ewangelii.

ANTYFONA: Panie, jesteś sprawiedliwy * i wyrok Twój jest słuszny, * postąp ze swoim sługą według Twej dobroci.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nam zesłałeś Zbawiciela i uczyniłeś nas swoimi przybranymi dziećmi, † wejrzyj łaskawie na wierzących w Chrystusa * i obdarz ich prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (10,14-22). Najmilsi moi, strzeżcie się bałwochwalstwa. Mówię jak do ludzi rozsądnych. Zresztą osądźcie sami to, co mówię: Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba. Przypatrzcie się Izraelowi według ciała! Czyż nie są w jedności z ołtarzem ci, którzy spożywają z ofiar na ołtarzu złożonych? Lecz cóż to znaczy? Czy może jest czymś ofiara złożona bożkom? Albo czy sam bożek jest czymś? Ależ właśnie to, co ofiarują poganie, demonom składają w ofierze, a nie Bogu. Nie chciałbym, byście mieli coś wspólnego z demonami. Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów; nie możecie zasiadać przy stole Pana i przy stole demonów. Czyż będziemy pobudzali Pana do zazdrości? Czyż jesteśmy mocniejsi od Niego?

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 116,12-13.17-18)

REFREN: Złożę Ci, Boże, ofiarę pochwalną.

Czym się Panu odpłacę *

za wszystko, co mi wyświadczył?

Podniosę kielich zbawienia *

i wezwę imienia Pana.

Tobie złożę ofiarę pochwalną *

i wezwę imienia Pana.

Wypełnię me śluby dla Pana *

przed całym Jego ludem.

AKLAMACJA: Alleluja.

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,

a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (6,43-49). Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało. Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta. Czemu to wzywacie Mnie: «Panie, Panie!», a nie czynicie tego, co mówię? Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je. Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i fundament założył na skale. Gdy przyszła powódź, wezbrana rzeka uderzyła w ten dom, ale nie zdołała go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany. Lecz ten, kto usłyszał, a nie wypełnił, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. Gdy rzeka uderzyła w niego, od razu runął, a ruina owego domu była wielka”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: To nie religijne deklaracje czy akty pobożności sprawiają, że jesteśmy uczniami Jezusa. To naśladowanie Go i przynoszenie dobrych owoców w codzienności czynią nas chrześcijanami. Dzisiejsza Ewangelia dobitnie na to wskazuje. Na nic wołanie: „Panie, Panie!”, jeśli nie naśladujemy Jezusowego stylu życia. Przekładając to na nasz język: Na nic uczestnictwo w nastrojowych uwielbieniach, na nic litanie i akty strzeliste, na nic udostępnianie pobożnych treści w internecie, na nic udział w ulicznej ewangelizacji, jeśli nie żyjemy Dobrą Nowiną i nie wprowadzamy jej w konkret miłości. Jeśli natomiast faktycznie przejmiemy się orędziem Jezusa i przekujemy je w czyn, to nasze życie będzie jak dom zbudowany na skale. Czy oznacza to życie bez problemów i cierpień? Bynajmniej – burze dosięgną każdego. Ale nie runie ten, kto postawił na Chrystusa.

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się za Kościół, aby wiernie zachowywał przesłanie Ewangelii.

• Za rządzących narodami i sprawujących wszelką władzę, aby mądrze i z oddaniem wykonywali powierzone im zadania.

• Za sadowników i rolników, aby cieszyli się obfitymi owocami swojej pracy.

• Za osoby konające, aby dostąpiły Bożego miłosierdzia.

• Za nas wszystkich zgromadzonych wokół tego stołu, abyśmy przez udział w Eucharystii umocnili naszą jedność w wierze.

MODLITWA NAD DARAMI: Boże, źródło prawdziwej pobożności i pokoju, † spraw, abyśmy tą Ofiarą godnie uczcili Twój majestat * i przez udział w Eucharystii umocnili naszą jedność w wierze. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Jak łania pragnie wody ze strumieni, * tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże. * Dusza moja Boga pragnie, * Boga żywego.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, Ty nas karmisz i umacniasz Twoim słowem i Najświętszym Sakramentem, † spraw, niech tak korzystamy z wielkich darów Twojego Syna, * abyśmy zawsze mogli uczestniczyć w Jego życiu. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Najświętszego imienia Maryi

Obchodzimy dziś wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi. Można rzec, że kilka dni po liturgicznym świętowaniu urodzin Matki Bożej świętujemy Jej imieniny. Imię Miriam nie było rzadkie czy oryginalne. W Starym Testamencie nosiła je siostra Mojżesza, w Nowym Testamencie wspomina się kilka kobiet mających tak na imię. Maryja nie chce się wyróżniać, zaistnieć, błyszczeć oryginalnością. To właśnie Jej prostota i pokora są tym, co chcemy w Niej podziwiać i naśladować.

ANTYFONA: Błogosławiona jesteś, Dziewico Maryjo, przez Boga Najwyższego, * więcej niż wszystkie niewiasty na ziemi; * tak bowiem wsławił Twe imię, * że Twoja chwała nie zejdzie z ust ludzi.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, † spraw, aby Najświętsza Dziewica Maryja  wszystkim oddającym cześć Jej chwalebnemu Imieniu * wyjednała dary Twego miłosierdzia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, składamy Ci Ofiarę uwielbienia, z radością oddając cześć Rodzicielce Twojego Syna, † spraw, aby przez tę Najświętszą Ofiarę * wzrastała w nas łaska wiecznego odkupienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNIE 56

ANTYFONA: Błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia, * bo wejrzał Bóg na uniżenie swojej służebnicy.

MÓDLMY SIĘ: Oddając cześć Najświętszej Maryi Pannie, Matce Bożej, zostaliśmy pokrzepieni zbawiennym Sakramentem, † pokornie błagamy Cię, Boże, * abyśmy w wieczności radowali się owocami odkupienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Każdy gest dyspozycyjności, każdy bezinteresowny czyn, każde przebaczenie oferowane z góry, każdy trud cierpliwie przyjęty jest sposobem na przygotowanie miejsca, w którym może zamieszkać Bóg.

Leon XIV

Niedziela, 13 września
Dwudziesta czwarta niedziela zwykła

Dzisiejsza liturgia słowa każe zastanowić się nad tematem grzechu i przebaczenia. Czasem – jak pokazują biblijne czytania – łatwo nam prosić Boga o miłosierdzie, a trudniej zmiłować się nad drugim człowiekiem. Niedzielna Eucharystia, będąca celebracją Bożego miłosierdzia objawionego w krzyżu Chrystusa, może być okazją do tego, by otworzyć się na przebaczenie wobec tych, którzy nam zawinili. Poddając się logice przebaczenia, możemy zobaczyć, że „i w życiu (...), i w śmierci należymy do Pana”.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Boże, obdarz Kościół Twój, E/368, L/256, S/826

ALBO ANTYFONA: Użycz pokoju, o Panie, tym, którzy Ci ufają, * aby Twoi prorocy okazali się prawdomówni. * Wysłuchaj prośby swojego sługi * oraz ludu Twojego.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Boże, Stwórco i Rządco wszechświata, † wejrzyj na nas i daj nam całym sercem służyć Tobie, * abyśmy mogli doznawać skutków Twojego miłosierdzia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Mądrości Syracha (27,30—28,7). Złość i gniew są obrzydliwościami, których trzyma się grzesznik. Tego, kto się mści, spotka pomsta od Pana, On grzechy jego dokładnie zachowa w pamięci. Odpuść przewinę bliźniemu, a wówczas, gdy błagać będziesz, zostaną ci odpuszczone grzechy. Gdy człowiek żywi złość przeciw drugiemu, jakże u Pana szukać będzie uzdrowienia? Nie ma on miłosierdzia nad człowiekiem do siebie podobnym, jakże błagać będzie o odpuszczenie swoich własnych grzechów? Sam, będąc ciałem, trwa w nienawiści, któż więc zyska dla niego odpuszczenie grzechów? Pamiętaj o rzeczach ostatecznych i przestań nienawidzić – o rozkładzie ciała, o śmierci, i trzymaj się przykazań! Pamiętaj o przykazaniach i nie miej w nienawiści bliźniego – o przymierzu Najwyższego, i daruj obrazę!

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 103,1b-4.9-12)

REFREN: Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia.

Błogosław, duszo moja, Pana, *

i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.

Błogosław, duszo moja, Pana *

i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

On odpuszcza wszystkie Twoje winy *

i leczy wszystkie choroby.

On twoje życie ratuje od zguby, *

obdarza cię łaską i zmiłowaniem.

Nie zapamiętuje się w sporze, *

nie płonie gniewem na wieki.

Nie postępuje z nami według naszych grzechów *

ani według win naszych nam nie odpłaca.

Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, *

tak wielka jest łaska Pana dla Jego czcicieli.

Jak odległy jest wschód od zachodu, *

tak daleko odsuwa od nas nasze winy.

REFREN: Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia.

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian (14,7-9). Bracia: Nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc, i w śmierci należymy do Pana. Po to bowiem Chrystus umarł i powrócił do życia, by zapanować tak nad umarłymi, jak nad żywymi.

Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Alleluja.

Daję wam przykazanie nowe,

abyście się wzajemnie miłowali,

tak jak Ja was umiłowałem.

SŁOWA EWANGELII według św. Mateusza (18,21-35). Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: „Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?”. Jezus mu odrzekł: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby dług w ten sposób odzyskać. Wtedy sługa padł mu do stóp i prosił go: «Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam». Pan ulitował się nad owym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: «Oddaj, coś winien!». Jego współsługa padł przed nim i prosił go: «Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie». On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu. Współsłudzy jego, widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło. Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: «Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?». I uniósłszy się gniewem, pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu nie odda całego długu. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Księga Mądrości Syracha pokazuje nam dzisiaj, że już w Starym Testamencie mocno wiązano przebaczenie Boże z przebaczeniem ludzkim. „Gdy człowiek żywi złość przeciw drugiemu, jakże u Pana szukać będzie uzdrowienia?”. Jest nieporozumieniem i obłudą, gdy sami nie zamierzamy przebaczyć drugiemu człowiekowi, a jednocześnie oczekujemy, że Bóg ma przebaczyć nam samym. Ten wątek refleksji starotestamentalnej podejmuje Jezus w Ewangelii, opowiadając barwną przypowieść o królu, który odpuścił dług swojemu słudze. Ten, który doświadczył odpuszczenia, sam jednak nie odpuszcza o wiele mniejszego długu swojemu współsłudze. Ten wstrząsający obraz pokazuje niespójność naszej postawy nieprzebaczania.

Jezus proponuje zupełnie inną drogę niż ta, do której przywykliśmy. Wspólnota chrześcijan jako tych, którzy spotkali przebaczającego Boga, ma się składać z ludzi rozsiewających na świecie przebaczenie. Ten nowy styl życia umieszcza je w miejscu, gdzie do tej pory była zemsta. I tu znów powraca Stary Testament. Jak w Księdze Rodzaju Lamek zapowiada, że będzie w razie krzywdy mścił się 77 razy, tak Chrystus proponuje, by tyle razy przebaczać. Mamy niemal naturalny odruch, by odpłacać wet za wet, by żądać dla siebie sprawiedliwości. Ale jest alternatywa – moc przebaczenia, która pochodzi od Boga. Jeśli sobie uświadomimy, że nam przebaczono, zaczniemy wreszcie przebaczać innym.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:

• Prosimy Cię, Boże Ojcze, o jedność, miłość i braterstwo dla wszystkich członków Twojego Kościoła.

• O pokój dla świata, pokój dla narodów zaangażowanych w wojny oraz konflikty zbrojne.

• O łaskę dobrej spowiedzi dla przystępujących do sakramentu pokuty i pojednania.

• O miłosierdzie i wybaczenie dla osób szczerze żałujących swoich przewinień.

• O życie przebaczeniem i dążeniem do zgody dla wszystkich tworzących nasze eucharystyczne zgromadzenie.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Boże, zmiłuj się nad nami, S/828, albo: Bóg jest miłością, N2/399

MODLITWA NAD DARAMI: Miłosierny Boże, daj się przejednać naszymi modlitwami i przyjmij łaskawie ofiary Twojego ludu, † niech to, co każdy złożył na Twoją chwałę, * posłuży wszystkim do zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE 28 – 35

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Jezusowi cześć i chwała, L/277, S/360; Cały świat niech śpiewa tę pieśń, E/479, L/91, S/832

ANTYFONA: Kielich błogosławieństwa, nad którym składamy dziękczynienie, * jest udziałem we Krwi Chrystusa; * Chleb, który łamiemy, jest udziałem w Ciele Chrystusa.

MÓDLMY SIĘ: Prosimy Cię, Boże, niech działanie niebieskiego Daru przeniknie nasze dusze i ciała, * aby stale kierowała nami łaska, a nie nasze upodobania. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Króluj nam, Chryste, L/318, S/453, albo: Łaska Pana, N1/280

Poniedziałek, 14 września
Podwyższenie Krzyża świętego

Święto Podwyższenia Krzyża świętego osadzone jest na historii relikwii drzewa krzyża, które wedle podań odnalazła cesarzowa Helena, matka Konstantyna Wielkiego. Nazwa święta odnosi się do dosłownego podwyższenia, a więc wystawienia, wyeksponowania relikwii do oddawania im czci. Dla nas dzisiaj podwyższenie krzyża może mieć także sens duchowy. Pragniemy zauważyć to, co w naszym życiu jest krzyżem i nie uciekać przed tym. W świecie, który nie chce słyszeć o umieraniu, chcemy głosić, że zbawienie przychodzi przez krzyż.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Krzyżu Chrystusa, E/269, L/187, N2/281, S/196, albo: A myśmy się chlubić powinni, S/246

ALBO ANTYFONA: Chlubimy się krzyżem naszego Pana Jezusa Chrystusa. * W Nim jest nasze zbawienie, życie i zmartwychwstanie, * przez Niego jesteśmy zbawieni i oswobodzeni.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, Syn Twój posłuszny Twojej woli poniósł śmierć na krzyżu, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni, † spraw, abyśmy poznawszy na ziemi tajemnicę odkupienia, * mogli otrzymać jej owoce w niebie. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Liczb (21,4b-9). W owych dniach podczas drogi lud stracił cierpliwość. I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył się nam już ten pokarm mizerny”. Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła. Przybyli zatem ludzie do Mojżesza, mówiąc: „Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże”. I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: „Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu”. Sporządził więc Mojżesz węża z brązu i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża z brązu, zostawał przy życiu.

Oto słowo Boże.

Albo:

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Filipian (2,6-11). Chrystus Jezus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w tym, co zewnętrzne, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych, i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 78,1-2.34-38)

REFREN: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

Słuchaj, mój ludu, nauki mojej, *

nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich.

Do przypowieści otworzę me usta, *

wyjawię tajemnice zamierzchłego czasu.

Gdy ich zabijał, wtedy Go szukali, *

nawróceni, garnęli się do Boga.

Przypominali sobie, że Bóg jest ich opoką, *

że Bóg najwyższy jest ich Zbawicielem.

Lecz oszukiwali Go swymi ustami *

i kłamali Mu swoim językiem.

Ich serce nie było Mu wierne, *

w przymierzu z Nim nie byli stali.

REFREN: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

On jednak, będąc miłosierny, *

odpuszczał im winę i nie zatracał,

gniew swój często powściągał *

i powstrzymywał swoje wzburzenie.

AKLAMACJA: Alleluja.

Uwielbiamy Cię, Chryste, i błogosławimy Ciebie,

bo przez Krzyż Twój święty świat odkupiłeś.

SŁOWA EWANGELII według św. Jana (3,13-17). Jezus powiedział do Nikodema: „Nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił, Syna Człowieczego. A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Epizod z Księgi Liczb, który poznaliśmy w dzisiejszej liturgii słowa, jest w jakiś sposób wstrząsający. Oto lekarstwem na jad złowrogich węży ma być patrzenie na figurę węża umieszczoną na wysokim palu. Jakby mało było węży pełzających pod nogami, Hebrajczycy mają wpatrywać się w wielkiego węża z brązu. A jednak Boża recepta okazuje się trafiona. Każdy ukąszony przez węża, jeśli tylko spojrzy na węża z brązu, zostaje uzdrowiony. Ten pozornie dziwny mechanizm zostaje przywołany w Ewangelii według św. Jana w odniesieniu do śmierci krzyżowej Jezusa. Ten, kto spojrzy na wywyższonego na krzyżu Chrystusa, otrzymuje zbawienie.

Dlaczego patrzenie na zło, na cierpienie, na to, co negatywne, ma być uzdrawiające? Może choćby dlatego, że podstawą wyjścia z każdego problemu, choroby czy grzechu jest ich dostrzeżenie. Skonfrontowanie się ze złem to absolutny punkt wyjścia każdego wyzwolenia czy uzdrowienia. Jeśli ktoś wypiera swoją chorobę, zaprzecza swojemu grzechowi czy ucieka przed cierpieniem, przed którym uciec się nie da, to nie ruszy w życiu do przodu. Wyzwolenie człowieka z grzechu musi zacząć się od zobaczenia, czym jest ten grzech – a jest on krzyżowaniem Syna Bożego.

Jak wielkie jest to przesłanie dzisiejszego święta i słowa danego nam w dzisiejszej liturgii, okazuje się, gdy popatrzymy na nasz świat przez pryzmat jego podejścia do tego, co w życiu negatywne. Śmierć bywa od nas odsuwana w zacisze wyspecjalizowanych instytucji, bieda ukrywana przed naszym widokiem na obrzeżach miast, grzech wypierany i negowany. W kontrze do tego Kościół stawia nam przed oczy podwyższony krzyż. Kto nie ucieknie i w niego się wpatrzy, ten będzie ocalony.

MODLITWA WIERNYCH:

• W święto Podwyższenia Krzyża świętego módlmy się za Kościół, aby poznawszy na ziemi tajemnicę odkupienia, mógł otrzymać jej owoce w niebie.

• Za papieża Leona XIV, aby cieszył się darem słowa przemieniającego serca chrześcijan i osób niewierzących.

• Za chrześcijan prześladowanych z racji wyznawanej wiary, aby mężnie naśladowali Jezusa Chrystusa.

• Za chorych, cierpiących, zmagających się z niepełnosprawnościami, aby dzięki wierze w Chrystusa doświadczali Jego bliskości i umocnienia.

• Za nas wszystkich tutaj zgromadzonych, abyśmy wzrastali w ufności Bogu i Jego prowadzeniu.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Tak Bóg umiłował świat, N2/414

MODLITWA NAD DARAMI: Prosimy Cię, Boże, † niech nas oczyści z wszystkich grzechów Ofiara Twojego Syna, * która na ołtarzu krzyża zgładziła winy całego świata. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA: Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże. * Ty postanowiłeś dokonać zbawienia rodzaju ludzkiego * na drzewie Krzyża. * Na drzewie rajskim śmierć wzięła początek, * na drzewie Krzyża powstało nowe życie, * a szatan, który na drzewie zwyciężył, * na drzewie również został pokonany, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Przez Niego Twój majestat uwielbiają zastępy Aniołów, * którzy zawsze się radują w Twojej obecności. * Prosimy, aby i nasze głosy przyłączyły się do nich, * razem z nimi wołając: Święty...

Albo:

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze składali dziękczynienie * Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, * Królu wiecznej chwały. * Przez Mękę Twojego Syna dałeś zbawienie całemu światu, * który odtąd może wychwalać Twoją wielkość. * Na Krzyżu dokonał się sąd nad światem * i zajaśniała potęga Chrystusa Ukrzyżowanego. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, z radością wołając: Święty...

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Jam jest chlebem żywym, E/440, M/178, S/352; Dziękujemy Ci, Ojcze nasz, E/122, L/97, S/840

ANTYFONA: Gdy zostanę wywyższony nad ziemię, * przyciągnę wszystkich do siebie.

MÓDLMY SIĘ: Posileni na świętej Uczcie, błagamy Cię, Panie Jezu Chryste, † abyś doprowadził do chwały zmartwychwstania Twoich wiernych, * których obdarzyłeś nowym życiem przez Ofiarę złożoną na drzewie krzyża. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: W krzyżu cierpienie, E/277, L/201, S/226, albo: Stała Matka Boleściwa, S/222

Wtorek, 15 września
Najświętszej Maryi Panny Bolesnej

Po święcie Podwyższenia Krzyża wspominamy Matkę Bożą Bolesną. Chrześcijanie od dawna uważali, że ze względu na swoją bliskość z Chrystusem Maryja miała szczególny współudział w Jego cierpieniach. W sztuce cierpienie Maryi z powodu śmierci jej Syna ukazała choćby słynna Pietà Michała Anioła. Matka Boża uczy nas przyjmować i przeżywać cierpienie z miłością oraz wiernie trwać przy tych, których kochamy, gdy dotyka ich ból.

ANTYFONA: Symeon powiedział do Maryi: * Oto Ten przeznaczony jest na upadek * i na powstanie wielu w Izraelu, * i na znak, któremu sprzeciwiać się będą, * a Twoją duszę miecz przeniknie.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty sprawiłeś, że obok Twojego Syna wywyższonego na krzyżu stała współcierpiąca Matka, † daj, aby Twój Kościół uczestniczył razem z Maryją w męce Chrystusa * i zasłużył na udział w Jego zmartwychwstaniu. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Listu do Hebrajczyków (5,7-9). Chrystus podczas swojego życia doczesnego z głośnym wołaniem i płaczem zanosił gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości. A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 31,2-6.15-16.20)

REFREN: Wybaw mnie, Panie, w miłosierdziu swoim.

Panie, do Ciebie się uciekam: †

niech nigdy nie doznam zawodu, *

wybaw mnie w sprawiedliwości Twojej.

Nakłoń ku mnie Twe ucho, *

pospiesz, aby mnie ocalić.

Bądź dla mnie skałą schronienia, *

warownią, która ocala.

Ty bowiem jesteś moją skałą i twierdzą, *

kieruj mną i prowadź przez wzgląd na swe imię.

Wydobądź z sieci zastawionej na mnie, *

bo Ty jesteś moją ucieczką.

W ręce Twoje powierzam ducha mego: *

Ty mnie odkupisz, Panie, wierny Boże.

Ja zaś pokładam ufność w Tobie, Panie, *

i mówię: „Ty jesteś moim Bogiem”.

W Twoim ręku są moje losy, *

wyrwij mnie z rąk wrogów i prześladowców.

Jakże jest wielka dobroć Twoja, Panie, *

którą zachowałeś dla bogobojnych.

Okazujesz ją tym, którzy uciekają się do Ciebie *

na oczach ludzi.

AKLAMACJA: Alleluja.

Błogosławiona jesteś, Panno Maryjo,

która bez śmierci wysłużyłaś palmę męczeństwa

pod krzyżem Chrystusa.

SŁOWA EWANGELII według św. Jana (19,25-27). Obok krzyża Jezusa stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój”. Następnie rzekł do ucznia: „Oto Matka twoja”. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Oto słowo Pańskie.

Albo:

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (2,33-35). Po przedstawieniu Jezusa w świątyni Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Jedną z dwóch perykop ewangelicznych przewidzianych na dzisiejsze wspomnienie jest fragment Ewangelii według św. Łukasza, w którym mowa o mieczu, mającym przeniknąć duszę Matki Bożej. Najczęściej symbol ten odnosi się w oczywisty sposób do cierpienia, stąd właśnie obecność tego tekstu w dzisiejszej liturgii. Chodzi więc o zapowiedź męki Jezusa, która będzie wielkim cierpieniem także dla Maryi. Jednak symbol miecza ma szersze znaczenie w przekazie biblijnym. W Liście do Hebrajczyków mowa o słowie Bożym jako mieczu, który przenika człowieka. Oznaczałoby to, że w Maryi, Matce Słowa, Boże słowo wypełni się do samego końca. Ale jest jeszcze jeden ważny miecz, który poznajemy zaraz na pierwszych stronach Pisma. To miecz z Księgi Rodzaju, którego połyskujące ostrze wraz z cherubami strzeże wejścia do raju. Jest to więc znak rozdarcia pomiędzy Bogiem a człowiekiem. Tego właśnie rozdarcia Maryja doświadczyła z całą mocą, widząc, co ludzie zrobili z Jej Synem. To właśnie w tym szczytowym rozdarciu nastąpił cud pojednania, którego jesteśmy świadkami razem z Matką Pana.

MODLITWA WIERNYCH:

• Za przyczyną Najświętszej Maryi Panny Bolesnej prosimy Cię, Boże, za Kościół, aby uczestniczył w męce Twojego Syna razem z Maryją i zasłużył na udział w Jego zmartwychwstaniu.

• Za biskupów, prezbiterów i diakonów, aby swoim życiem świadczyli o Tobie.

• Za osoby poszukujące pracy, aby znalazły odpowiednie zatrudnienie i mogły zapewnić utrzymanie sobie i rodzinie.

• Za wszystkie mamy, aby cieszyły się miłością i troską swoich dzieci.

• Za nas wszystkich tu dziś obecnych, abyśmy doświadczali Ciebie jako skały naszego ocalenia.

MODLITWA NAD DARAMI: Miłosierny Boże, Twój Syn dał nam za Matkę Najświętszą Maryję Pannę, gdy stała pod Jego krzyżem, † przyjmij na swoją chwałę modlitwy i ofiary, * które składamy, obchodząc Jej wspomnienie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA: Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy Tobie, Ojcze święty, * zawsze i wszędzie składali dziękczynienie * i abyśmy Ciebie wielbili, * oddając cześć Najświętszej Maryi zawsze Dziewicy. * Gdy Maryja stała pod krzyżem w czasie męki i śmierci * swojego Syna, * spełniła się przepowiednia Symeona: * miecz boleści przeniknął Jej duszę. * Ty jednak przemieniłeś Jej cierpienie w radość * i połączyłeś Ją z Chrystusem w wiekuistej chwale. * Dlatego zjednoczeni z chórami Aniołów * wysławiamy Ciebie, z radością wołając: Święty...

ANTYFONA: Radujcie się, będąc uczestnikami cierpień Chrystusa, * abyście się radowali i weselili * przy objawieniu się Jego chwały.

MÓDLMY SIĘ: Przyjąwszy Sakrament wiecznego odkupienia, pokornie prosimy Cię, Boże, † abyśmy wspominając współcierpienie Najświętszej Maryi Panny, * dopełniali cierpienia Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Środa, 16 września
Świętych męczenników Korneliusza, papieża, i Cypriana, biskupa

Wspominamy dziś w liturgii świętych papieża Korneliusza i biskupa Kartaginy, Cypriana. Żyli w III wieku i choć osobiście się nie spotkali, stanęli po jednej stronie ważnego sporu, który trawił ówczesny Kościół. Toczyli tę samą walkę o jedność Kościoła, obaj ponieśli też śmierć męczeńską. Chcemy w nich naśladować przede wszystkim miłość, którą w dzisiejszym pierwszym czytaniu opiewa Apostoł Paweł.

ANTYFONA: Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, * On ich ucieczką w czasie utrapienia.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty dałeś swojemu ludowi świętych Korneliusza i Cypriana, gorliwych pasterzy i nieugiętych męczenników, † przez ich wstawiennictwo umocnij naszą wiarę i odwagę, * abyśmy wytrwale dążyli do jedności Kościoła. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (12,31—13,13). Bracia: Starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą. Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadł wszelką wiedzę, i wiarę miał tak wielką, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał – byłbym niczym. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże. Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, nie jest jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. Po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany. Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: największa z nich jednak jest miłość.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 33,2-5.12.22)

REFREN: Szczęśliwy naród wybrany przez Pana.

Sławcie Pana na cytrze, *

grajcie Mu na harfie o dziesięciu strunach.

Śpiewajcie Mu pieśń nową, *

pełnym głosem śpiewajcie Mu wdzięcznie.

Bo słowo Pana jest prawe, *

a każde Jego dzieło godne zaufania.

On miłuje prawo i sprawiedliwość, *

ziemia jest pełna Jego łaski.

Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem, *

naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.

Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska, *

według nadziei pokładanej w Tobie.

AKLAMACJA: Alleluja.

Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem.

Ty masz słowa życia wiecznego.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (7,31-35). Jezus powiedział do tłumów: „Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: «Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie płakaliście». Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: «Zły duch go opętał». Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: «Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników». A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Mało jest tak znanych tekstów Nowego Testamentu, jak Pawłowy hymn o miłości. Słysząc go, najczęściej koncentrujemy się na wyliczanych przez autora cechach miłości. Ale jest też coś innego, na co warto zwrócić uwagę. Chodzi o końcowe słowa Pawła: „wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany”. Poznanie nas samych i poznanie Boga są tu mocno powiązane. Gdy ujrzymy Boga twarzą w twarz, wtedy też zobaczymy siebie jako poznanych, a więc poznamy w pełni samych siebie. Dlaczego tak jest? Bo jesteśmy stworzeni na Boży obraz. Jak obraz mógłby w pełni zrozumieć siebie? Oglądając swój pierwowzór. Oglądanie Boga to dla nas zatem także oglądanie w pełni siebie samych. Gdy ujrzymy tego, który jest, zobaczymy wreszcie pełnię prawdy o sobie, obrazie Boga. Nie ma innej drogi do pełni prawdy o naszym życiu, jak tylko poznawanie Boga, które dopełni się w wieczności. A drogą do tego jest tylko miłość.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prośmy Boga o umocnienie wiary i odwagę w głoszeniu Ewangelii dla całego Kościoła.

• O dary Ducha Świętego i wszelkie potrzebne łaski dla osób sprawujących najwyższe urzędy w naszej ojczyźnie.

• O wytrwałość, męstwo i odwagę dla chrześcijan prześladowanych i szykanowanych.

• O życie wieczne dla wszystkich wiernych zmarłych.

• O miłość na wzór Jezusa dla nas uczestniczących w tej Eucharystii.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij dary swojego ludu złożone ku czci Twoich męczenników, † niech Eucharystia, która dała świętym Korneliuszowi i Cyprianowi moc w prześladowaniach, * zapewni nam stałość w przeciwnościach. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH 72

ANTYFONA: Kto straci swoje życie z powodu Mnie i Ewangelii, * ten je zachowa.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, przez Najświętszy Sakrament, który przyjęliśmy, udziel nam ducha męstwa, * abyśmy za przykładem świętych męczenników Korneliusza i Cypriana świadczyli o prawdzie Ewangelii. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Czwartek, 17 września
Dzień powszedni albo wspomnienie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego

Nasze ludzkie oczekiwania i projekcje mogą nieraz utrudniać spotkanie z Bogiem i przyjęcie Jego działania. W Ewangelii usłyszymy dziś o faryzeuszu Szymonie, który był porażony postępowaniem Jezusa. Każdy z nas ma jakieś wyobrażenie o tym, jak powinien, a jak nie powinien działać Bóg. Jeśli nie chcemy rozminąć się z żywym Bogiem, musimy wsłuchiwać się w Jego słowo zamiast we własne oczekiwania. Temu służy udział w liturgii.

ANTYFONA: Użycz pokoju, o Panie, tym, którzy Ci ufają, * aby Twoi prorocy okazali się prawdomówni. * Wysłuchaj prośby swojego sługi * oraz ludu Twojego.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Stwórco i Rządco wszechświata, † wejrzyj na nas i daj nam całym sercem służyć Tobie, * abyśmy mogli doznawać skutków Twojego miłosierdzia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (15,1-11). Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam głosiłem. Bo inaczej na próżno byście uwierzyli. Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi. Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży. Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie okazała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja, co prawda, lecz łaska Boża ze mną. Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak uwierzyliście.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 118,1b-2.16-17.28-29)

REFREN: Dziękujcie Panu, bo nasz Pan jest dobry.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, *

bo Jego łaska trwa na wieki.

Niech dom Izraela głosi: *

„Jego łaska na wieki”.

Prawica Pana wzniesiona wysoko, *

prawica Pańska moc okazała.

Nie umrę, ale żyć będę *

i głosić dzieła Pana.

Jesteś moim Bogiem, podziękować chcę Tobie, *

Boże mój, wielbić pragnę Ciebie.

Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, *

bo Jego łaska trwa na wieki.

AKLAMACJA: Alleluja.

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,

którzy utrudzeni i obciążeni jesteście,

a Ja was pokrzepię.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (7,36-50). Jeden z faryzeuszów zaprosił Jezusa do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce za stołem. A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się, że gości w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku i stanąwszy z tyłu u Jego stóp, płacząc, zaczęła łzami oblewać Jego stopy i włosami swej głowy je wycierała. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem. Widząc to, faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: „Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, co to za jedna i jaka to jest ta kobieta, która się Go dotyka, że jest grzesznicą”. Na to Jezus rzekł do niego: „Szymonie, mam ci coś do powiedzenia”. On rzekł: „Powiedz, Nauczycielu”. „Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden winien mu był pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom. Który z nich więc będzie go bardziej miłował?”. Szymon odpowiedział: „Przypuszczam, że ten, któremu więcej darował”. On zaś mu rzekł: „Słusznie osądziłeś”. Potem zwróciwszy się w stronę kobiety, rzekł do Szymona: „Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała Mi stopy i otarła je swymi włosami. Nie powitałeś Mnie pocałunkiem; a ona, odkąd wszedłem, nie przestała całować stóp moich. Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem namaściła moje stopy. Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje”. Do niej zaś rzekł: „Odpuszczone są Twoje grzechy”. Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: „Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza?”. On zaś rzekł do kobiety: „Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Najstarszy tekst opowiadający o początkach wiary w zmartwychwstanie Jezusa to nie żaden fragment Ewangelii, w którym słyszymy o kobietach wędrujących do grobu w niedzielny poranek. Znacznie starsze są listy Apostoła Pawła, a w nich mamy między innymi pierwsze obszerne świadectwo na temat wydarzeń paschalnych. Dziś wsłuchiwaliśmy się w nie podczas pierwszego czytania liturgicznego. Nie ma tu żadnej opowieści o odkryciu pustego grobu Jezusa. Zamiast tego mamy wyraźny nacisk na ukazywanie się żyjącego Pana uczniom. Ważna jest kolejność, która zdaje się odzwierciedlać hierarchię pierwotnego Kościoła – zaczyna się od wyjątkowej postaci Piotra, potem mamy Dwunastu i tak dalej. Paweł umieszcza na tej liście także siebie samego. Jego misja apostolska jest powiązana z doświadczeniem spotkania z żywym Jezusem. Nie ma innej drogi, jeśli ktoś chce dziś głosić Ewangelię. Jeżeli mamy to robić, musimy najpierw zobaczyć i doświadczyć, że Chrystus zmartwychwstał i żyje.

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się za Kościół, aby dla niewierzących był znakiem wiary, nadziei i miłości.

• Za rządzących krajami, aby troszczyli się o los i dobro wspólne wszystkich ich mieszkańców.

• Za spowiedników i kierowników duchowych, aby towarzyszenie innym osobom było dla nich źródłem głębokiej radości.

• Za organizacje humanitarne, aby docierały ze świadczoną pomocą do najbardziej potrzebujących.

• Za nas obecnych dziś na tej Mszy świętej, abyśmy coraz bardziej współpracowali z Bożą łaską.

MODLITWA NAD DARAMI: Miłosierny Boże, daj się przejednać naszymi modlitwami i przyjmij łaskawie ofiary Twojego ludu, † niech to, co każdy złożył na Twoją chwałę, * posłuży wszystkim do zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Jak cenna jest Twoja łaska, Boże, * ludzie chronią się w cieniu Twych skrzydeł.

MÓDLMY SIĘ: Prosimy Cię, Boże, niech działanie niebieskiego Daru przeniknie nasze dusze i ciała, * aby stale kierowała nami łaska, a nie nasze upodobania. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, biskupa

Czas zaborów był niewątpliwie trudny dla Kościoła w Polsce. Bóg jednak wzbudzał świętych, którzy prowadzili wtedy Jego lud. Jednym z nich był bp Zygmunt Szczęsny Feliński (zm. 1895), którego Pan pokierował „drogą cierpienia, prawdy i miłości”, jak usłyszymy w dzisiejszej kolekcie. Liczne działania patriotyczne i charytatywne Świętego mogą inspirować i wzbudzać w nas ducha dziękczynienia: „Dziękujcie Panu, bo nasz Pan jest dobry”.

ANTYFONA: Bóg wybrał go na arcykapłana, * otworzył dla niego swój skarbiec * i obdarzył go wszelkimi dobrami.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący, miłosierny Boże, Ty w swojej świętej opatrzności prowadziłeś świętego Zygmunta Szczęsnego, biskupa, drogą cierpienia, prawdy i miłości, † spraw przez jego wstawiennictwo, * abyśmy wiernie służąc Chrystusowi w Kościele, mogli osiągnąć życie wieczne. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH PASTERZACH 73

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, oddając cześć Twoim świętym, składamy Ci Ofiarę uwielbienia † i z ufnością Cię prosimy, * abyś nas zachował od zła teraz i w przyszłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ANTYFONA: Dobry pasterz daje życie swoje za owce.

MÓDLMY SIĘ: Panie, nasz Boże, niech Najświętszy Sakrament przez nas przyjęty rozpali w nas gorącą miłość, * która pobudziła świętego Zygmunta Szczęsnego do wytężonej pracy dla Twojego Kościoła. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Piątek, 18 września
Św. Stanisława Kostki, zakonnika, patrona Polski

„Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele” – zaznacza Księga Mądrości. Wielu z nas potrzebuje dziesiątek lat, by osiągnąć dojrzałość i zdobyć życiową mądrość. Są jednak też ludzie, którzy dzięki łasce Bożej już w młodym wieku świecą przykładem i osiągają świętość. Do takich należał Stanisław Kostka (1550-1568), jezuita, patron Polski i młodzieży. Jego przykład i wstawiennictwo mogą nas dzisiaj mobilizować na drodze wzrostu „w łasce u Boga i u ludzi”.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Aniele ziemski bez winy, L/404, S/734, albo: Ty, Boże, wszystko wiesz, E/485, S/872

ALBO ANTYFONA: Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele. * Jego dusza podobała się Bogu, * dlatego pospieszył i wywiódł go spośród nieprawości.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty wśród wielu cudów Twojej mądrości obdarzyłeś świętego Stanisława Kostkę łaską dojrzałej świętości już w młodzieńczym wieku, † spraw, abyśmy za jego przykładem wykorzystywali czas na gorliwą pracę * i z zapałem dążyli do wiekuistego pokoju. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Mądrości (4,7-15). Sprawiedliwy, choćby umarł przedwcześnie, znajdzie odpoczynek. Starość jest czcigodna nie przez długowieczność i liczbą lat się jej nie mierzy; sędziwością u ludzi jest mądrość, a miarą starości – życie nieskalane. Ponieważ spodobał się Bogu, został umiłowany, a żyjąc wśród grzeszników, został przeniesiony. Zabrany został, by złość nie odmieniła jego myśli albo ułuda nie uwiodła duszy, bo urok marności przesłania dobro, a burza namiętności mąci prawy umysł. Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele. Dusza jego podobała się Bogu, dlatego pośpiesznie uszła spośród nieprawości. A ludzie patrzyli i nie pojmowali ani sobie tego nie wzięli do serca, że łaska i miłosierdzie nad Jego wybranymi, i o świętych Jego staranie.

Oto słowo Boże.

Albo:

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Jana Apostoła (2,12-17). Piszę do was, dzieci, że dostępujecie odpuszczenia grzechów ze względu na Jego imię. Piszę do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, że zwyciężyliście Złego. Napisałem do was, dzieci, że znacie Ojca, napisałem do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku, napisałem do was, młodzi, że jesteście mocni i że nauka Boża trwa w was, a zwyciężyliście Złego. Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia, pochodzi nie od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 148,1b-2.11-14c)

REFREN: Niech imię Pana wszyscy wychwalają.

Chwalcie Pana z niebios, *

chwalcie Go na wysokościach.

Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, *

chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy.

Królowie ziemscy i wszystkie narody, *

władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,

młodzieńcy i dziewczęta, *

starcy i dzieci.

Niech imię Pana wychwalają, †

bo tylko Jego imię jest wzniosłe. *

Majestat Jego ponad ziemią i niebem.

On pomnaża potęgę swego ludu. †

Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych, *

synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

AKLAMACJA: Alleluja.

Błogosławieni czystego serca,

albowiem oni Boga oglądać będą.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (2,41-52). Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: „Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie”. Lecz On im odpowiedział: „Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?”. Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te sprawy w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Scena odnalezienia Jezusa w świątyni to jeden z ewangelicznych epizodów, z którymi jesteśmy osłuchani. Dobrze kojarzymy tę barwną scenę z Ewangelii według św. Łukasza, tym bardziej że rozważamy ją także, modląc się na różańcu. Ale to osłuchanie może sprawiać, że oswoimy się z treścią tej historii i nie będziemy już nią zaskoczeni. A jest to naprawdę nieprawdopodobne – młody Jezus nic nie mówi Rodzicom i znika, a następnie wskazuje, że liczą się dla Niego jedynie sprawy Ojca w niebie. Nasze pobożne, ugłaskane schematy myślenia zderzają się z tym opowiadaniem. A jednak Ewangelia mówi wprost o Jezusie relatywizującym znaczenie więzów rodzinnych.

Postawienie Boga na pierwszym miejscu musi się wiązać z tym, że nieraz trzeba będzie zrobić coś nawet na przekór najbliższym. Pokazuje to wielu świętych z różnych epok, jak choćby Franciszek z Asyżu czy wspominany dziś Stanisław Kostka. Ten pierwszy spektakularnie wyrzekł się wszystkiego, co otrzymał od ojca, łącznie z ubraniem, i ogłosił, że od tej pory ma tylko Ojca w niebie. Ten drugi postanowił wbrew woli rodziców wstąpić do Towarzystwa Jezusowego, co zrealizował poprzez ucieczkę z Wiednia do Rzymu. Droga wiary wymaga czasem, by sprzeciwić się nawet rodzicom. To nie jest ścieżka dla ludzi układnych, zawsze robiących to, czego się od nich oczekuje. Kto stawia całkowicie na Boga, uwalnia się w jakimś stopniu od wpływu innych ludzi. I czasem prowadzi go to do działań wbrew oczekiwaniom innych osób, nawet najbliższych.

MODLITWA WIERNYCH:

• W święto św. Stanisława Kostki prośmy Boga o Jego łaskę i opiekę dla Kościoła.

• O jedność, współpracę i zgodę dla Polski i innych narodów.

• O wzrastanie w mądrości, w latach i w łasce u Boga i ludzi dla dzieci i młodzieży.

• O doświadczenie spotkania z Bożą miłością dla osób biorących udział w rekolekcjach, w tym rekolekcjach ignacjańskich.

• O wypełnianie woli Bożej dla nas wszystkich zgromadzonych dziś wokół ołtarza Pańskiego.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Wszystko Tobie oddać pragnę, L/294, M/160, S/878

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, niech ta Ofiara udzieli nam takiego męstwa w trudnościach życiowych, * jakiego przykład dał święty Stanisław Kostka. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA O ŚWIĘTYCH DZIEWICACH I ZAKONNIKACH 74

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Zbliżam się w pokorze, E/464, L/295, M/204, S/406; Dzięki, o Panie, E/118, L/96, S/839

ANTYFONA: Podarował im Chleb z nieba, * Chleb Aniołów spożywał człowiek.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, niech dzięki wstawiennictwu świętego Stanisława Kostki działanie Twego Sakramentu oświeci nas i zapali, † aby płonęły w nas święte pragnienia * i abyśmy obfitowali w dobre czyny. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Niechaj z nami będzie Pan, E/396, M/75, S/849, albo: Pokój wam, N2/412

Sobota, 19 września
Dzień powszedni albo wspomnienie św. Januarego

W dzisiejszym czytaniu z Pierwszego Listu do Koryntian usłyszymy, czym różni się ciało zmartwychwstałe od ciała doczesnego. Nasze życie po śmierci ma wyglądać inaczej, choć nadal będzie to nasze życie. To zmartwychwstałe ciało, które mamy kiedyś otrzymać, już teraz możemy w pewnym sensie karmić. Eucharystia jest pożywieniem, które buduje nas na wieczność. Ten Chleb z nieba jest pokarmem ciała zmartwychwstałego, pokarmem na życie wieczne.

ANTYFONA: Użycz pokoju, o Panie, tym, którzy Ci ufają, * aby Twoi prorocy okazali się prawdomówni. * Wysłuchaj prośby swojego sługi * oraz ludu Twojego.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Stwórco i Rządco wszechświata, † wejrzyj na nas i daj nam całym sercem służyć Tobie, * abyśmy mogli doznawać skutków Twojego miłosierdzia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (15,35-37.42-49). Bracia: Powie ktoś: A jak zmartwychwstają umarli? W jakim ukazują się ciele? O, niemądry! Przecież to, co siejesz, nie ożyje, jeżeli wprzód nie obumrze. To, co zasiewasz, nie jest od razu ciałem, którym ma się stać potem, lecz zwykłym ziarnem, na przykład pszenicznym lub jakimś innym. Podobnie rzecz się ma ze zmartwychwstaniem. Zasiewa się zniszczalne – powstaje zaś niezniszczalne; sieje się niechwalebne – powstaje chwalebne; sieje się słabe – powstaje mocne; zasiewa się ciało zmysłowe – powstaje ciało duchowe. Jeżeli jest ciało zmysłowe, jest też ciało duchowe. Tak też jest napisane. „Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą”, a ostatni Adam duchem ożywiającym. Nie było jednak wpierw tego, co duchowe, ale to, co ziemskie; duchowe było potem. Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, Drugi Człowiek – z nieba. Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy. A jak nosiliśmy obraz ziemskiego człowieka, tak też nosić będziemy obraz Człowieka niebieskiego.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 56,3.10-14)

REFREN: W światłości wiecznej będę widział Boga.

Wrogowie moi wciąż mnie prześladują, *

liczni są ci, którzy ze mną walczą.

Odstąpią moi wrogowie w dniu, gdy Cię wezwę, *

po tym poznam, że Bóg jest ze mną.

W Bogu, którego słowo wielbię, *

w Panu, którego słowo wychwalam,

w Bogu pokładam nadzieję, nie będę się lękał, *

cóż może uczynić mi człowiek?

Wiążą mnie, Boże, śluby, które Ci złożyłem, *

Tobie oddam ofiary pochwalne,

bo od śmierci ocaliłeś me życie, †

a nogi moje od upadku, *

abym w światłości życia chodził przed Bogiem.

AKLAMACJA: Alleluja.

Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym

zatrzymują słowo Boże

i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (8,4-15). Gdy zebrał się wielki tłum i z poszczególnych miast przychodzili do Jezusa, opowiedział im przypowieść: „Siewca wyszedł siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki podniebne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny”. To mówiąc, wołał: „Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!”. Pytali Go więc Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: „Wam dano poznać wprost tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, «aby patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli». Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Tymi zaś na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni. Na skałę pada u tych, którzy gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują. To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą, a zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, nie wydają owocu. Wreszcie ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc dzięki wytrwałości”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: W dzisiejszej liturgii usłyszeliśmy Łukaszową wersję jednej z najbardziej znanych przypowieści Jezusa, czyli przypowieści o siewcy. Czytaliśmy wersję poszerzoną, zawierającą także wyjaśnienia, których według Ewangelisty udzielił On swoim uczniom. Najczęściej mówi się, że rzucane przez siewcę ziarno to słowo Boże. I rzeczywiście mamy tu wprost: „Ziarnem jest słowo Boże”. Ale potem, gdy słuchaliśmy wyjaśnienia przypowieści, można było odnieść wrażenie, że ziarnem są ludzie. Na przykład: „To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą”. A więc ziarno to słowo, które ludzie przyjmują, czy ziarnem są ludzie, którzy mogą przyjmować słowo? Ta dwuznaczność daje do myślenia. Pomocą w rozważaniu mogą być słowa św. Bonawentury: „każde stworzenie jest słowem Bożym”. Słowo zatem to nie tylko coś zewnętrznego wobec nas, ale my sami. Nasze życie jest słowem, przez które mówi do nas Bóg. To my jesteśmy zasiani w świat, by przynosić plon.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prosimy Cię, Boże, nasz Ojcze, za Kościół, aby pokładał nadzieję w Tobie i nie lękał się wyzwań, z którymi będzie się mierzył.

• Za biskupów i prezbiterów, aby siane przez nich ziarno słowa Bożego trafiło na żyzną glebę w sercach wiernych.

• Za osoby sprawujące władzę, aby wypowiadane przez nich słowa przynosiły dobre owoce sprawiedliwości, pokoju i współpracy.

• Za rolników, aby cieszyli się obfitymi plonami i godziwą zapłatą za swój trud.

• Za nas wszystkich, abyśmy w sercach dobrych i szlachetnych zachowywali słowo Boże i wydawali owoc dzięki wytrwałości.

MODLITWA NAD DARAMI: Miłosierny Boże, daj się przejednać naszymi modlitwami i przyjmij łaskawie ofiary Twojego ludu, † niech to, co każdy złożył na Twoją chwałę, * posłuży wszystkim do zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Kielich błogosławieństwa, nad którym składamy dziękczynienie, * jest udziałem we Krwi Chrystusa; * Chleb, który łamiemy, jest udziałem w Ciele Chrystusa.

MÓDLMY SIĘ: Prosimy Cię, Boże, niech działanie niebieskiego Daru przeniknie nasze dusze i ciała, * aby stale kierowała nami łaska, a nie nasze upodobania. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Św. Januarego, biskupa i męczennika

Św. January, biskup, poniósł śmierć męczeńską na początku IV wieku. Jego życie owiane jest legendą, a sama postać znana jest głównie ze względu na słynny cud związany z jego relikwiami. Ale January to przede wszystkim świadek wiary, który nie wycofał się nawet w obliczu śmierci. W dzień jego wspomnienia prosimy, „abyśmy naśladując podziwu godną stałość świętego Januarego, zasłużyli na nagrodę obiecaną wytrwałym”.

ANTYFONA: Oto prawdziwy męczennik, który przelał krew za Chrystusa. * Nie bał się gróźb sędziów i wszedł do królestwa niebieskiego.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty pozwalasz nam obchodzić wspomnienie świętego Januarego, męczennika, * spraw, abyśmy mogli razem z nim radować się wiecznym szczęściem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Najłaskawszy Boże, ześlij swoje błogosławieństwo na te dary † i umocnij nas w wierze, * za którą święty January przelał krew swoją. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Albo:

Panie, nasz Boże, składamy Ci dary, obchodząc wspomnienie świętego Januarego, * którego żadne pokusy nie mogły oderwać od jedności z Twoim Kościołem. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH 72

ANTYFONA: Ja jestem krzewem winnym, wy latoroślami. * Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, * ten przynosi owoc obfity.

MÓDLMY SIĘ: Pokrzepieni Najświętszym Sakramentem, prosimy Cię, Boże, † abyśmy naśladując podziwu godną stałość świętego Januarego, * zasłużyli na nagrodę obiecaną wytrwałym. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Chrystus zrodzony z Ojca jest życiem i dawał życie, nie szczędząc siebie, aż do ofiarowania nam swojego życia; On zaprasza także i nas, abyśmy dawali nasze życie.

Leon XIV

Niedziela, 20 września
Dwudziesta piąta niedziela zwykła

„Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami” – mówi dziś do nas Bóg przez usta proroka Izajasza. To, jak Boże myślenie różni się od naszego, pokazuje także dzisiejsza Ewangelia, w której pan winnicy wypłaca po denarze wszystkim pracownikom, niezależnie od tego, jak długo pracowali. Stając przed Panem na niedzielnym zgromadzeniu eucharystycznym, prosimy Go, by zmieniał nasze myślenie, dostrajając je do swojego.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Boże mocny, Boże cudów, E/367, L/255, S/825

ALBO ANTYFONA: Pan mówi: Ja jestem zbawieniem ludu, * w jakimkolwiek ucisku wołać będą do Mnie, * Ja ich wysłucham * i będę im Panem na wieki.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty zawarłeś wszystkie nakazy świętego Prawa w przykazaniu miłości Ciebie i bliźniego, † spraw, abyśmy zachowując Twoje przykazania, * zasłużyli na życie wieczne. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi proroka Izajasza (55,6-9). Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania. Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, do Boga naszego, gdyż hojny jest w przebaczaniu. Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami – mówi Pan. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje – nad waszymi drogami i myśli moje – nad myślami waszymi.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 145,2-3.8-9.17-18)

REFREN: Pan blisko wszystkich, którzy Go wzywają.

Każdego dnia będę błogosławił Ciebie *

i na wieki wysławiał Twoje imię.

Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, *

a wielkość Jego niezgłębiona.

Pan jest łagodny i miłosierny, *

nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.

Pan jest dobry dla wszystkich, *

a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *

i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.

Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, *

wszystkich wzywających Go szczerze.

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Filipian (1,20c-24.27a). Bracia: Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć. Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk. Jeśli zaś żyć w ciele – to dla mnie owocna praca, cóż mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze; pozostawać zaś w ciele – to bardziej konieczne ze względu na was. Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej.

Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Alleluja.

Otwórz, Panie, nasze serca,

abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego.

SŁOWA EWANGELII według św. Mateusza (20,1-16a). Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: «Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam». Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: «Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?». Odpowiedzieli mu: «Bo nas nikt nie najął». Rzekł im: «Idźcie i wy do winnicy». A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: «Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych». Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: «Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i spiekotę». Na to odrzekł jednemu z nich: «Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czyż nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje, i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?». Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Wielu nauczycieli poświadcza, że uczniowie nieraz bywają oburzeni, gdy ktoś inny dostaje taką samą ocenę jak oni, choć nie włożył tyle samo wysiłku w naukę. Jest w tym nie tylko zdrowe żądanie sprawiedliwości, ale też coś innego. Podobna sytuacja pojawia się w dzisiejszej Ewangelii opowiadającej o pracownikach winnicy, kiedy to wszyscy otrzymują po denarze, ku zgrozie tych, którzy napracowali się najwięcej.

Tego rodzaju sytuacje ujawniają naszą motywację. Kto uczy się dla wiedzy i mądrości, nie przykłada aż tak wielkiej wagi do tego, jaką ocenę otrzyma, a na pewno nie ekscytuje się tym, jaką ocenę dostanie ktoś inny. Kto pracuje, bo widzi sens w określonym działaniu, nie skupia się aż tak na tym, kto zarobił tyle samo i ile się napracował. Ponieważ jednak uczymy się dla ocen i pracujemy dla pieniędzy, wszystkie te kwestie są dla nas tak ogromnie ważne.

Jeśli tak samo będziemy przeżywać więź z Bogiem, także ona będzie dla nas przedmiotem kalkulacji, przestrzenią zysku i przywileju. Będziemy chcieli coś od Boga dostać, czy to jakieś łaski w życiu doczesnym, czy pełnię zbawienia po śmierci. Możemy nawet złapać się na tym, że nie chcielibyśmy, żeby Bóg dał to samo innym, skoro sobie na to nie zasłużyli. Problem jednak w tym, że nikt w ogóle nie zasłużył sobie na miłość Boga, bo ani się tego zrobić nie da, ani tego robić nie trzeba. Gdy wejdziemy w logikę daru, darmowej łaski Pana, nie będziemy musieli porównywać się z innymi, a motywację do dobrego, pobożnego życia będziemy odnajdywać już nie w chęci uzyskania czegoś, ale w czystej miłości do Tego, który pierwszy nas ukochał.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:

• Prośmy za Kościół, aby przyjmował i głosił przykazanie miłości Boga i bliźniego.

• Za ludzi na całym świecie, aby dostąpili zbawienia i szczęścia w niebie.

• Za dziennikarzy, redaktorów, techników pracujących w środkach społecznego przekazu, aby mądrze i odpowiedzialnie korzystali z nowoczesnych technologii.

• Za cierpiących w czyśćcu, aby mogli cieszyć się bliskością Boga na wieki.

• Za nas wszystkich zebranych dziś wokół ołtarza Chrystusowego, abyśmy wykorzystywali każdą okazję do czynienia dobra.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Ciebie całą duszą pragnę, E/475, M/32, S/823

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij łaskawie dary swojego ludu, † i spraw, aby w sakramencie Eucharystii otrzymał dobra, * w które wierzy z całego serca. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE 28 – 35

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: O Panie, Ty nam dajesz, E/448, M/187; Dzięki Ci, Panie, N2/350

ANTYFONA: Ja jestem dobrym Pasterzem * i znam owce moje, a moje Mnie znają.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, udzielaj nieustannie pomocy wszystkim, których posiliłeś swoim Sakramentem, * abyśmy dzięki sprawowanym misteriom doznali skutków odkupienia w naszym życiu. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Pobłogosław, Jezu drogi, L/305, S/429, albo: Niechaj Cię Panie, N2/406

Poniedziałek, 21 września
Św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty

W dzisiejsze święto nasze myśli kierują się ku postaci św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty. Nie zatrzymują się jednak na nim, lecz prowadzą nas dalej, ku Chrystusowi. Jak wielka musiała być moc Jego obecności, skoro pod wpływem spotkania z Nim Mateusz w jednej chwili zmienił swoje życie i porzucił pracę celnika. Także nas, grzeszników, Bóg wybiera dziś w swoim „niewysłowionym miłosierdziu” i posyła, abyśmy głosili Dobrą Nowinę.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Gdzie miłość wzajemna, E/377, L/207, M/42, S/1017

ALBO ANTYFONA: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, * udzielając im chrztu; * uczcie je zachowywać wszystko, * co wam przykazałem.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty w niewysłowionym miłosierdziu wybrałeś celnika Mateusza na Apostoła, † spraw przez jego wstawiennictwo, * abyśmy jak on szli za Chrystusem i wiernie przy Nim trwali. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Efezjan (4,1-7. 11-13). Bracia: Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich. Każdemu zaś z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami dla przysposobienia świętych do wykonywania posługi, celem budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 19,2-5)

REFREN: Po całej ziemi ich głos się rozchodzi.

Niebiosa głoszą chwałę Boga, *

dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.

Dzień opowiada dniowi, *

noc nocy przekazuje wiadomość.

Nie są to słowa ani nie jest to mowa, *

których by dźwięku nie usłyszano:

Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, *

ich słowa aż po krańce świata.

AKLAMACJA: Alleluja.

Ciebie, Boże, chwalimy, Ciebie, Panie, wysławiamy,

Ciebie wychwala przesławny chór Apostołów.

SŁOWA EWANGELII według św. Mateusza (9,9-13). Gdy Jezus wychodził z Kafarnaum, ujrzał człowieka siedzącego w komorze celnej, imieniem Mateusz, i rzekł do niego: „Pójdź za Mną”. On wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?”. On, usłyszawszy to, rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: «Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary». Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: W dzisiejszym pierwszym czytaniu z Listu do Efezjan usłyszeliśmy o rozumianej głęboko i teologicznie jedności Kościoła: „Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest”. Tego rodzaju sformułowania mogą budzić pewien niepokój. Kojarzą się bowiem z hasłami charakterystycznymi dla rozmaitych systemów totalitarnych: jeden wódz, jeden naród, jedna klasa, jeden cesarz, jeden system wartości. To podobieństwo nie oznacza jednak, że chrześcijaństwo przypomina taki system. Przeciwnie – to wielkie systemy tego świata naśladują pewien sposób myślenia obecny w religii. Są wszakże dwie podstawowe różnice pomiędzy jednością kościelną a jednością narzucaną ludziom przez różne ideologie. Po pierwsze, jedność rozumiana po chrześcijańsku oparta jest na wolnej decyzji człowieka, który chce się w tę jedność włączyć. Apostoł Paweł wskazuje na zachętę, nie na przymus. Prosi o to, byśmy usiłowali żyć daną nam przez Boga jednością, nie mówi zaś, że powinna być nam ona narzucona. Po drugie, jedność budowana w ramach różnych politycznych ideologii zmierza niechybnie do ujednolicenia, uniformizacji. Wszyscy mają być sprowadzeni do wspólnego mianownika, tak samo żyć, myśleć, pracować. Tymczasem jedność chrześcijańska to zawsze jedność w różnorodności. Duch, który tę jedność daje, „ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami”. Chrześcijańska wizja może być lekarstwem na ludzkie zakusy zaprowadzania jedności siłowo i bez uwzględnienia specyfiki oraz obdarowania konkretnych osób.

MODLITWA WIERNYCH:

• W święto św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty, módlmy się za Kościół, aby podążał za Jezusem i wiernie przy Nim trwał.

• Za ludy i narody, aby żyły w bezpieczeństwie i pokoju.

• Za rozeznających życiowe powołanie, aby wsparci Bożą łaską odkryli swoją drogę i czekające ich zadania.

• Za osoby nawrócone, aby dzięki spotkaniu z Jezusem miały siły i motywację do wytrwania w wierze.

• Za nas obecnych na tej Eucharystii, abyśmy rozpoznali dary i charyzmaty, którymi mamy posługiwać naszym bliźnim.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Pan, mój Wódz i Pasterz mój, S/856, albo: Nic nas nie zdoła odłączyć od Ciebie, N1/305

MODLITWA NAD DARAMI: Oddając cześć świętemu Mateuszowi, przynosimy Ci, Boże, nasze dary † i pokornie Cię prosimy, abyś łaskawie wejrzał na swój Kościół, * który utwierdziłeś w wierze przez nauczanie Apostołów. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA O APOSTOŁACH 67 – 68

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Idzie, idzie Bóg prawdziwy, E/438, S/349; Chwalcie Pana wszyscy, L/93, S/834

ANTYFONA: Pan mówi: * Nie przyszedłem powoływać sprawiedliwych, ale grzeszników.

MÓDLMY SIĘ: Boże, staliśmy się uczestnikami radości, z jaką święty Mateusz przyjął w swoim domu Zbawiciela, † spraw, abyśmy zawsze pokrzepiali się przy stole Chrystusa, * który nie przyszedł wzywać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników. Który żyje i króluje na wieki wieków.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Błogosław, Panie, nas, E/366, L/251, M/13, S/820

Wtorek, 22 września
Dzień powszedni

Tematem dzisiejszej liturgii słowa jest posłuszeństwo wobec Bożej woli. Księga Przysłów wskazuje na znaczenie wypełniania Prawa, natomiast Ewangelia objawia, że najbliżsi Jezusowi są ci, którzy pełnią wolę Ojca. Rezygnacja z własnych pomysłów na życie może być trudna, i często nawet taka jest, jednak poddanie się szerszej Bożej perspektywie przynosi ostatecznie wyzwolenie i ukojenie. Karmiąc się Ciałem i Krwią Chrystusa, wyrażamy zarazem zgodę na Boży plan dla nas.

ANTYFONA: Pan mówi: Ja jestem zbawieniem ludu, * w jakimkolwiek ucisku wołać będą do Mnie, * Ja ich wysłucham * i będę im Panem na wieki.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty zawarłeś wszystkie nakazy świętego Prawa w przykazaniu miłości Ciebie i bliźniego, † spraw, abyśmy zachowując Twoje przykazania, * zasłużyli na życie wieczne. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Przysłów (21,1-6.10-13). Serce króla – kanały wody w ręku Pana, zwraca je tam, dokąd sam zechce. Każdego droga jest prawa w jego oczach, lecz Pan osądza serca. Przestrzeganie prawa i sprawiedliwości lepsze dla Pana niż krwawe ofiary. Wyniosłe oczy i harde serce – ta lampa występnych jest grzechem. Zamiary pracowitego prowadzą do zysku, a wszystkich śpieszących się – do straty. Nabywanie skarbów językiem kłamliwym to słabnący oddech szukających śmierci. Dusza występnego pragnie zła, bliźni w jego oczach nie znajduje łaski. Gdy karzą szydercę, mądrzeje naiwny, gdy pouczają mądrego, on wiedzy nabywa. Sprawiedliwy ma wgląd w dom bezbożnego, sprowadza zło na bezbożnych. Kto uszy zatyka na krzyk ubogiego, sam będzie wołał, lecz nie otrzyma odpowiedzi.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 119,1.27.30.34-35.44)

REFREN: Prowadź mnie, Panie, ścieżką Twych przykazań.

Błogosławieni, których droga nieskalana, *

którzy postępują zgodnie z Prawem Pańskim.

Pozwól mi zrozumieć drogę Twych przykazań, *

abym rozważał Twoje cuda.

Wybrałem drogę prawdy, *

pragnąc Twych wyroków.

Ucz mnie, bym przestrzegał Twego Prawa *

i zachowywał je całym sercem.

Prowadź mnie ścieżką Twoich przykazań, *

bo radość mi przynoszą.

A Prawa Twego zawsze strzec będę, *

po wieki wieków.

AKLAMACJA: Alleluja.

Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego

i zachowują je wiernie.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (8,19-21). Przyszli do Jezusa Jego Matka i bracia, lecz nie mogli dostać się do Niego z powodu tłumu. Oznajmiono Mu: „Twoja Matka i bracia stoją na dworze i chcą się widzieć z Tobą”. Lecz On im odpowiedział: „Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Chrześcijaństwo kojarzy się często z obroną wartości rodzinnych. Nie bez racji, ponieważ w świecie, który neguje nieraz sens wspólnoty rodzinnej lub zaprzecza jej naturalnemu kształtowi, chrześcijanie rzeczywiście angażują się w obronę tego, czym rodzina z natury jest. Nie zmienia to jednak faktu, że celem orędzia Jezusa nie jest umacnianie rodziny, lecz wieczne zbawienie człowieka. Sednem Ewangelii jest królestwo Boże, które przekracza naturalne ramy relacji międzyludzkich, także te rodzinne. W dzisiejszym fragmencie Ewangelii według św. Łukasza usłyszeliśmy wyraźnie, że dla Jezusa więzy krwi są czymś drugorzędnym. Tym, co ma i może łączyć ludzi w sposób najgłębszy, jest ich odniesienie do Boga, gotowość pełnienia Jego woli. Ewangelia obala nasze uporządkowane schematy myślenia, w których dzielimy ludzi na swoich i obcych, na krewnych i niespokrewnionych. Zaprasza nas do otwarcia się na nowy, Boży wymiar relacji, który przekracza wszystko to, co ludzkie.

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się za Kościół, aby przestrzegał Bożych przykazań, zachowywał je wiernie i odważnie głosił całemu światu.

• Za papieża Leona XIV, aby prowadził Kościół zgodnie z przesłaniem Jezusa Chrystusa.

• Za rządzących narodami, aby działali na rzecz poprawy losu ludzi ubogich, chorych i dotkniętych niepełnosprawnościami.

• Za zmarłych z naszych rodzin, aby mogli spotkać się z Bogiem w niebie.

• Za nas samych, abyśmy słuchali słowa Bożego i wprowadzali je w czyn.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij łaskawie dary swojego ludu, † i spraw, aby w sakramencie Eucharystii otrzymał dobra, * w które wierzy z całego serca. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Panie, Ty po to dałeś swoje przykazania, * aby przestrzegano ich pilnie. * Oby niezawodnie zmierzały moje drogi * ku przestrzeganiu Twoich ustaw.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, udzielaj nieustannie pomocy wszystkim, których posiliłeś swoim Sakramentem, * abyśmy dzięki sprawowanym misteriom doznali skutków odkupienia w naszym życiu. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Środa, 23 września
Św. Pio z Pietrelciny, prezbitera

Jest w nas wszystkich żywa tęsknota za tym, by pójść za Chrystusem na całego, zanurzyć się w tajemnicy Jego Paschy. Dlatego z takim zaangażowaniem wpatrujemy się w życie wielkich świętych, którzy weszli na taką drogę. Jednym z nich jest św. o. Pio (zm. 1968), kapucyn, stygmatyk, mistyk i gorliwy duszpasterz. Jego życie zachęca nas, by przyjąć orędzie zawarte w dzisiejszej aklamacji: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”.

ANTYFONA: Duch Pański spoczywa na mnie, * ponieważ mnie namaścił i posłał mnie, * abym ubogim niósł dobrą nowinę, * uzdrawiał skruszonych w sercu.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący, wieczny Boże, Ty świętego Pio, prezbitera, obdarzyłeś szczególną łaską uczestnictwa w krzyżu Twojego Syna † i przez jego posługę ukazałeś wspaniałość Twego miłosierdzia, * spraw dzięki jego wstawiennictwu, abyśmy trwale włączeni w cierpienia Chrystusa, szczęśliwie doszli do chwały zmartwychwstania. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Przysłów (30,5-9). Każde słowo Boże wypróbowane, tarczą jest dla tych, co się chronią do niego. Do słów Jego nic nie dodawaj, by cię nie skarcił i zostałbyś kłamcą. Proszę Cię o dwie rzeczy, nie odmawiaj mi, nim umrę: Fałsz i kłamstwo oddal ode mnie, nie dawaj mi bogactwa ni nędzy, żyw mnie chlebem niezbędnym, bym syty, nie stał się niewierny i nie rzekł: „A któż to jest Pan?” lub z biedy nie zaczął kraść i nie targnął się na imię mego Boga.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 119,29.72.89.101.104.163)

REFREN: Słowo Twe, Panie, oświeca mą drogę.

Powstrzymaj mnie od drogi kłamstwa, *

obdarz mnie łaską Twojego Prawa.

Prawo ust Twoich jest dla mnie lepsze *

niż tysiące sztuk złota i srebra.

Twoje słowo, Panie, jest wieczne, *

niezmienne jak niebiosa.

Powstrzymuję nogi od wszelkiej złej ścieżki, *

aby słów Twoich przestrzegać.

Z Twoich przykazań czerpię roztropność, *

dlatego nienawidzę wszelkiej ścieżki nieprawej.

Nienawidzę kłamstwa i nim się brzydzę, *

a Prawo Twoje miłuję.

AKLAMACJA: Alleluja.

Bliskie jest królestwo Boże.

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (9,1-6). Jezus zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami oraz władzę leczenia chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych. Mówił do nich: „Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie. Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, pozostańcie tam i stamtąd będziecie wychodzić. Jeśliby was gdzieś nie przyjęli, wychodząc z tego miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo przeciwko nim!”. Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: W Ewangelii usłyszeliśmy dziś pouczenia, których Jezus udzielał uczniom wyruszającym na misję głoszenia Królestwa. Główny akcent położył na ubóstwo. Głosiciel Dobrej Nowiny nie ma mieć przy sobie pieniędzy, żadnego dobytku, nawet zapasowego ubrania. Mogłoby się wydawać, że mamy tu do czynienia z jednym z wielu przykładów religijnej ascezy, podobnym do tych występujących w różnych kulturach religijnych czy nurtach filozoficznych starożytności. Na pewno widać w tym jakieś podobieństwo, ale warto też zauważyć konkretną specyfikę wskazań Jezusa. Nie chodzi w nich o to, by pokazywać światu znaczenie wyrzekania się dóbr materialnych. Idzie raczej o całkowite zdanie się na Boga jako jedynego opiekuna, który prowadzi człowieka. Jeśli uczniowie Pana mają głosić, że Bóg króluje i los człowieka jest w Jego ręku, muszą sami pokazać się światu jako ci, którzy nie szukają zabezpieczenia poza Bogiem.

MODLITWA WIERNYCH:

• Przez wstawiennictwo św. Pio z Pietrelciny prośmy Boga o gorliwość i zaangażowanie dla Kościoła.

• O współpracę, roztropność i mądrość dla osób sprawujących władzę w naszej ojczyźnie.

• O sprawiedliwe i oszczędne gospodarowanie niezbędną do życia wodą oraz o łatwy dostęp do niej dla wszystkich.

• O pokój serca dla osób chorych, cierpiących i doświadczających różnych życiowych dramatów.

• O czerpanie roztropności z Bożych przykazań dla nas wszystkich tutaj dziś zgromadzonych.

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, dary złożone na cześć świętych świadczą o Twojej potędze i chwale, † pokornie Cię prosimy, * aby wyjednały nam zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH 70 – 71

ANTYFONA: Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, * aż do skończenia świata.

MÓDLMY SIĘ: Boże, nasz Ojcze, † niech przyjęty Najświętszy Sakrament przygotuje nas do wiecznej radości, * na którą święty Pio zasłużył jako wierny szafarz sakramentów. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Albo:

Wszechmogący Boże, Ty nas posiliłeś na świętej Uczcie, † spraw, abyśmy naśladując świętego Pio, * nieustannie Ciebie chwalili i wytrwale pomagali wszystkim z bratnią miłością. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Czwartek, 24 września
Dzień powszedni

W dzisiejszej liturgii słowa usłyszymy jedno z najbardziej znanych sformułowań Pisma Świętego: „Marność nad marnościami”. Doświadczenie kruchości i znikomości naszego świata oraz własnego życia jest pierwszym krokiem, by odnaleźć to, co nas przekracza. Także trudne przeżycia związane z przemijaniem, starzeniem się, różnego rodzaju utratą mogą nas prowadzić do otwarcia się na Bożą miłość, jeśli pozwolimy się w tych doświadczeniach Bogu dotknąć i przemieniać, na wzór przemiany eucharystycznych darów.

ANTYFONA: Pan mówi: Ja jestem zbawieniem ludu, * w jakimkolwiek ucisku wołać będą do Mnie, * Ja ich wysłucham * i będę im Panem na wieki.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty zawarłeś wszystkie nakazy świętego Prawa w przykazaniu miłości Ciebie i bliźniego, † spraw, abyśmy zachowując Twoje przykazania, * zasłużyli na życie wieczne. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Koheleta (1,2-11). Marność nad marnościami, powiada Kohelet, marność nad marnościami – wszystko jest marnością. Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem? Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy. Słońce wschodzi i zachodzi, i na miejsce swoje śpieszy z powrotem, i znowu tam wschodzi. Ku południowi ciągnąc i ku północy zawracając, kolistą drogą wieje wiatr i znowu wraca na drogę swojego krążenia. Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze wcale nie wzbiera; do miejsca, do którego rzeki płyną, zdążają one bezustannie. Każde mówienie jest wysiłkiem: nie zdoła człowiek wyrazić wszystkiego słowami. Nie nasyci się oko patrzeniem ani ucho napełni słuchaniem. To, co było, jest tym, co będzie, a to, co się stało, jest tym, co znowu się stanie, więc nic zgoła nowego nie ma pod słońcem. Jeśli jest coś, o czym by się rzekło: „Patrz, to coś nowego” – to przecież istniało to już w czasach, które były przed nami. Nie ma pamięci o tych, co żyli dawniej, ani też o tych, co będą kiedyś żyli, nie pozostanie wspomnienie u tych, co będą potem.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 90,3-6.12-14.17)

REFREN: Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką.

Obracasz w proch człowieka *

i mówisz: „Wracajcie synowie ludzcy”.

Bo tysiąc lat w Twoich oczach †

jest jak wczorajszy dzień, który minął, *

albo straż nocna.

Porywasz ich, stają się niby sen poranny, *

jak trawa, która rośnie:

rankiem zielona i kwitnąca, *

wieczorem więdnie i usycha.

Naucz nas liczyć dni nasze, *

byśmy zdobyli mądrość serca.

Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał? *

Bądź litościwy dla sług Twoich!

Nasyć nas o świcie swoją łaską, *

abyśmy przez wszystkie dni nasze

mogli się radować i cieszyć.

Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami †

i wspieraj pracę rąk naszych, *

dzieło rąk naszych wspieraj!

AKLAMACJA: Alleluja.

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.

Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej

jak tylko przeze Mnie.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (9,7-9). Tetrarcha Herod posłyszał o wszystkich cudach zdziałanych przez Chrystusa i był zaniepokojony. Niektórzy bowiem mówili, że Jan powstał z martwych; inni, że zjawił się Eliasz; jeszcze inni, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał. A Herod mówił: „Jana kazałem ściąć. Któż więc jest ten, o którym takie rzeczy słyszę?”. I starał się Go zobaczyć.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Krótka perykopa z Ewangelii według św. Łukasza, którą czytaliśmy dziś w liturgii, jest ciekawa między innymi z tego powodu, że pokazuje pewien charakterystyczny rys ludzkiego ducha, zmagającego się z prawdą. Herod Antypas – jak pamiętamy – słuchał najpierw pouczeń Jana Chrzciciela, które z jednej strony go irytowały, a z drugiej nie dawały mu spokoju. Ostatecznie kazał go ściąć. Teraz jednak słyszy o innym proroku, wsławiającym się wielkimi cudami wśród ludu. I choć władca nie wie jeszcze nic konkretnego o nauczaniu Jezusa, już jest zaintrygowany i dąży do spotkania z Nim. Fascynująca historia człowieka, który z jednej strony panicznie boi się prawdy o swoim życiu, a z drugiej bardzo jej pragnie. Jest gotów zabijać tych, którzy będą mu mówić prawdę, a jednocześnie chce ich nadal słuchać. Prawda go jednocześnie przeraża, ale i pociąga. A może to historia każdego z nas? Pragniemy poznać prawdę o sobie i wreszcie się nawrócić, ale zarazem wypieramy ją i reagujemy wrogością, gdy ktoś mówi o nas coś niewygodnego. Cała nasza nadzieja w tym, że wciąż staramy się zobaczyć Jezusa i wsłuchać się w Jego słowa.

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się o Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski dla wszystkich członków Kościoła.

• O rzetelne wykonywanie obowiązków w służbie obywateli dla pracowników urzędów państwowych i samorządowych.

• O wiarę, nadzieję i miłość dla członków duszpasterstw i grup modlitewnych.

• O godną zapłatę i możliwość utrzymania rodziny dla osób pracujących.

• O przemianę serc dla wszystkich nas obecnych na dzisiejszej Eucharystii.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij łaskawie dary swojego ludu, † i spraw, aby w sakramencie Eucharystii otrzymał dobra, * w które wierzy z całego serca. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Panie, Ty po to dałeś swoje przykazania, * aby przestrzegano ich pilnie. * Oby niezawodnie zmierzały moje drogi * ku przestrzeganiu Twoich ustaw.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, udzielaj nieustannie pomocy wszystkim, których posiliłeś swoim Sakramentem, * abyśmy dzięki sprawowanym misteriom doznali skutków odkupienia w naszym życiu. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Piątek, 25 września
Dzień powszedni

„Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem.” Te słowa Koheleta przypominają, że nic w naszym doczesnym życiu nie trwa wiecznie, i że nie jest możliwe, by nasza historia składała się tylko z chwil przyjemnych, szczęśliwych i błogich. Ale we wszystkich kolejach losu, w tym, co piękne, i w tym, co trudne, w każdym momencie jest z nami Pan, którego w refrenie Psalmu nazywamy dziś naszą Opoką.

ANTYFONA: Pan mówi: Ja jestem zbawieniem ludu, * w jakimkolwiek ucisku wołać będą do Mnie, * Ja ich wysłucham * i będę im Panem na wieki.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty zawarłeś wszystkie nakazy świętego Prawa w przykazaniu miłości Ciebie i bliźniego, † spraw, abyśmy zachowując Twoje przykazania, * zasłużyli na życie wieczne. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Koheleta (3,1-11). Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem: Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono, czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania, czas płaczu i czas śmiechu, czas zawodzenia i czas pląsów, czas rzucania kamieni i czas ich zbierania, czas pieszczot cielesnych i czas wstrzymywania się od nich, czas szukania i czas tracenia, czas zachowania i czas wyrzucania, czas rozdzierania i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia, czas miłowania i czas nienawiści, czas wojny i czas pokoju. Cóż przyjdzie pracującemu z trudu, jaki sobie zadaje? Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi, by się nią trudzili. Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie, dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata, tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł, jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 144,1b-4)

REFREN: Błogosławiony Pan, Opoka moja.

Błogosławiony Pan, Opoka moja. *

On mocą i warownią moją,

osłoną moją i moim wybawcą, *

moją tarczą i schronieniem.

Panie, czym jest człowiek, że troszczysz się o niego, *

czym syn człowieczy, że Ty o nim myślisz?

Do tchnienia wiatru podobny jest człowiek, *

dni jego jak cień przemijają.

AKLAMACJA: Alleluja.

Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć

i dać swoje życie jako okup za wielu.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (9,18-22). Gdy raz Jezus modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich z zapytaniem: „Za kogo uważają Mnie tłumy?”. Oni odpowiedzieli: „Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał”. Zapytał ich: „A wy za kogo Mnie uważacie?”. Piotr odpowiedział: „Za Mesjasza Bożego”. Wtedy surowo im przykazał i napomniał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. I dodał: „Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Czy warto się przejmować tym, co sądzą o nas inni? Niełatwo jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Na pewno trzeba robić to, co wskazuje nam sumienie, bez oglądania się na opinię innych ludzi. Zarazem nie jest bez znaczenia to, jak inni nas odbierają. Dziś w Ewangelii słyszeliśmy, że sam Jezus interesował się tym, jak ludzie Go postrzegają. Nie wystarczy w pewnym sensie być kimś – trzeba jeszcze zostać właściwie odczytanym. Tożsamość każdej osoby jest także opowieścią, którą ktoś musi odczytać i podjąć, jeśli ma ona dla innych coś znaczyć. Dlatego tak ważne jest słynne wydarzenie pod Cezareą Filipową. Jezus od początku był Chrystusem, to jasne. Ale teraz został tak nazwany przez Piotra. Widząc w Jezusie Mesjasza, pomagamy rozpoznawać Go także innym. Kościół nie rósłby przez kolejne wieki, gdyby nie także nasze rozpoznanie i nazwanie Jezusa Chrystusem. Jak ja rozpoznaję Jezusa, tak inni mogą rozpoznać Go we mnie. Ostatecznie głoszenie Dobrej Nowiny nie będzie owocne, jeśli ludzie wokół mnie nie odczytają mojego świadectwa.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prośmy, aby przykazanie miłości Boga i bliźniego było dla wyznawców Chrystusa drogowskazem w podążaniu ku świętości.

• Aby rządzący zapewniali pokój i bezpieczeństwo wszystkim obywatelom.

• Aby ludzie niewierzący poznali Boga i Jego miłość.

• Aby przebywający w więzieniach i zakładach poprawczych dzięki wychowawcom i wolontariuszom weszli na nową drogę życia.

• Abyśmy rozpoznawali Boże działanie w naszej codzienności.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij łaskawie dary swojego ludu, † i spraw, aby w sakramencie Eucharystii otrzymał dobra, * w które wierzy z całego serca. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Ja jestem dobrym Pasterzem * i znam owce moje, a moje Mnie znają.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, udzielaj nieustannie pomocy wszystkim, których posiliłeś swoim Sakramentem, * abyśmy dzięki sprawowanym misteriom doznali skutków odkupienia w naszym życiu. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Sobota, 26 września
Dzień powszedni albo wspomnienie świętych męczenników Kosmy i Damiana albo wspomnienie świętych męczenników Wawrzyńca Ruiz i Towarzyszy

„Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył, a na życie rzucił światło przez Ewangelię.” Te słowa dzisiejszej aklamacji przypominają, że wszyscy żyjemy w mroku i cieniu śmierci. Światło Chrystusa ma jednak moc rozświetlić nasze ciemności i pokazać nam dobrą drogę życia, zanim „wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał” – jak mówi. Szczególnym momentem napełniania się tym Bożym światłem jest Eucharystia.

ANTYFONA: Pan mówi: Ja jestem zbawieniem ludu, * w jakimkolwiek ucisku wołać będą do Mnie, * Ja ich wysłucham * i będę im Panem na wieki.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty zawarłeś wszystkie nakazy świętego Prawa w przykazaniu miłości Ciebie i bliźniego, † spraw, abyśmy zachowując Twoje przykazania, * zasłużyli na życie wieczne. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Koheleta (11,9—12,8). Ciesz się, młodzieńcze, w młodości swojej, a serce twoje niech się rozwesela za dni młodości twojej. I chodź drogami serca swego i za tym, co oczy twe pociąga; lecz wiedz, że z tego wszystkiego będzie cię sądził Bóg! Usuń przygnębienie ze swego serca i oddal ból od twego ciała, bo młodość jak zorza poranna szybko przemija. Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: „Nie mam w nich upodobania”; zanim zaćmi się słońce i światło, i księżyc, i gwiazdy, i chmury powrócą po deszczu; w czasie, gdy trząść się będą stróże domu i uginać się będą silni mężowie, i będą ustawały kobiety mielące, bo ich ubędzie, i zaćmią się patrzące w oknach; i zamkną się drzwi na ulice, podczas gdy łoskot młyna przycichnie i podniesie się do głosu ptaka, i wszystkie śpiewy przymilkną; odczuwać się nawet będzie lęk przed wyżyną i strach na drodze; i drzewo migdałowe zakwitnie, i ociężała stanie się szarańcza, i pękać będą kapary; bo człowiek zdążać będzie do swego wiecznego domu i kręcić się już będą po ulicy płaczki; zanim się przerwie srebrny sznur i stłucze się czara złota, i dzban się rozbije u źródła, i w studnię kołowrót złamany wpadnie; i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał. Marność nad marnościami – powiada Kohelet – wszystko jest marnością.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 90,3-6.12-14.17)

REFREN: Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką.

Obracasz w proch człowieka *

i mówisz: „Wracajcie synowie ludzcy”.

Bo tysiąc lat w Twoich oczach †

jest jak wczorajszy dzień, który minął, *

albo straż nocna.

Porywasz ich, stają się niby sen poranny, *

jak trawa, która rośnie:

rankiem zielona i kwitnąca, *

wieczorem więdnie i usycha.

Naucz nas liczyć dni nasze, *

byśmy zdobyli mądrość serca.

Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał? *

Bądź litościwy dla sług Twoich!

Nasyć nas o świcie swoją łaską, *

abyśmy przez wszystkie dni nasze

mogli się radować i cieszyć.

Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami †

i wspieraj pracę rąk naszych, *

dzieło rąk naszych wspieraj!

AKLAMACJA: Alleluja.

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,

a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (9,43b-45). Gdy wszyscy pełni byli podziwu dla wszystkich czynów Jezusa, On powiedział do swoich uczniów: „Weźcie wy sobie dobrze do serca te słowa: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi”. Lecz oni nie rozumieli tego powiedzenia; było ono zakryte przed nimi, tak że go nie pojęli, a bali się zapytać Go o to powiedzenie.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Gdy oczy rozentuzjazmowanych uczniów wpatrzone są w Jezusa i oczekują, że osiągnie On pełen sukces, może nawet polityczny, Chrystus uparcie powtarza, że Jego losem będzie okrutna śmierć. Apostołom cały czas nie mieści się to w głowie. Jak ten, który dokonuje tak wielkich znaków i zjednuje sobie tłumy, miałby ponieść klęskę? Nic dziwnego, że przy takim nastawieniu uczniowie „nie zrozumieli” wypowiedzi Jezusa o wydaniu Syna Człowieczego w ręce ludzi. Wizja tego, że miałby On tragicznie zakończyć swoją ziemską drogę była im tak obca i tak bardzo przerażająca, że nawet „bali się zapytać Go o to powiedzenie”. Czy nie są to zmagania dotykające także nas, współczesnych chrześcijan? Lubimy słuchać o wielkich akcjach ewangelizacyjnych, o uzdrowieniach i nawróceniach, tłumach wypełniających kościoły i stadiony. Mniej chętnie słuchamy o tajemnicy krzyża, o Passze Chrystusa, o konieczności umierania. Jezus dziś nas zachęca, byśmy właśnie tę prawdę wzięli sobie do serca.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prosimy Cię, Boże, nasz Ojcze, za Kościół, aby był świadkiem nadziei i ufności w Twoje prowadzenie.

• Za rodziny adopcyjne, aby były świadectwem przyjęcia, troski i bezinteresownej miłości.

• Za konających, aby w godzinie śmierci otrzymali łaskę miłosierdzia.

• Za bezdomnych, aby dzięki ludziom dobrej woli, organizacjom pozarządowym i władzom lokalnym znaleźli schronienie.

• Za nas zgromadzonych dziś wokół tego ołtarza, abyśmy wiernie podążali za Chrystusem.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij łaskawie dary swojego ludu, † i spraw, aby w sakramencie Eucharystii otrzymał dobra, * w które wierzy z całego serca. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41

ANTYFONA: Panie, Ty po to dałeś swoje przykazania, * aby przestrzegano ich pilnie. * Oby niezawodnie zmierzały moje drogi * ku przestrzeganiu Twoich ustaw.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, udzielaj nieustannie pomocy wszystkim, których posiliłeś swoim Sakramentem, * abyśmy dzięki sprawowanym misteriom doznali skutków odkupienia w naszym życiu. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Świętych męczenników Kosmy i Damiana

Niewiele znamy historycznych faktów o świętych Kosmie i Damianie, męczennikach, którzy oddali życie za Chrystusa w III wieku. Uważa się, że byli lekarzami. Pamięć o ich świadectwie krwi musiała być w starożytnym Kościele bardzo żywa, skoro ich imiona znalazły się w Kanonie rzymskim. Wspomnienie świętych męczenników to nie ubolewanie nad ich cierpieniem, ale radość, że ci ludzie „weselą się z Chrystusem bez końca” – zgodnie ze słowami antyfony na wejście.

ANTYFONA: W niebie się radują święci, * którzy poszli w ślady Chrystusa; * przelali swoją krew z miłości do Niego, * dlatego weselą się z Chrystusem bez końca.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, obchodzimy wspomnienie świętych męczenników Kosmy i Damiana, aby Ciebie uwielbić; † Twoja opatrzność obdarzyła ich wieczną chwałą, * a nam udziela pomocy. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, † aby uczcić śmierć Twoich świętych, składamy Ci Ofiarę Twojego Syna, * która jest wzorem i źródłem wszelkiego męczeństwa. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH 72

ANTYFONA: Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. * Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, * abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, † zachowaj w nas swój dar, który przyjęliśmy w dzień świętych męczenników Kosmy i Damiana, * niech on nam zapewni zbawienie i pokój. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Świętych męczenników Wawrzyńca Ruiz i Towarzyszy

Wawrzyniec Ruiz był świeckim misjonarzem, który razem z kilkoma dominikanami udał się z Filipin do Japonii, by głosić Chrystusa. W 1637 roku w Nagasaki wraz z innymi chrześcijanami poniósł śmierć męczeńską w wyniku okrutnych tortur. W liturgii prosimy dziś Boga, by dał nam „naśladować wielką cierpliwość świętych męczenników Wawrzyńca i Towarzyszy, (...) abyśmy mogli uczestniczyć w ich chwale”.

ANTYFONA: Wiele doświadczeń spada na sprawiedliwych, * lecz ze wszystkich Pan ich wybawia. * Pan odkupi dusze sług swoich, * nie zazna kary, kto się doń ucieka.

MÓDLMY SIĘ: Panie, nasz Boże, w Twoim królestwie błogosławieni są ci, którzy znoszą prześladowanie dla sprawiedliwości; † daj nam naśladować wielką cierpliwość świętych męczenników Wawrzyńca i Towarzyszy w służbie Tobie i bliźnim, * abyśmy mogli uczestniczyć w ich chwale. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, niech Ofiara pojednania, którą składamy ku czci świętych męczenników, oczyści nas z grzechów * i wyjedna nam wysłuchanie naszych modlitw. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH 72

ANTYFONA: Nikt nie ma większej miłości od tej, * gdy ktoś życie swoje oddaje za swoich przyjaciół.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nas posiliłeś Chlebem eucharystycznym i złączyłeś nas w Chrystusie w jedno Ciało, † spraw, abyśmy nigdy nie oddzielili się od Jego miłości * i za przykładem świętych męczenników Wawrzyńca Ruiz i Towarzyszy mężnie pokonywali wszelkie doświadczenia ze względu na Chrystusa, który nas umiłował. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Łaska nie wyklucza naszej wolności, ale ją rozbudza. Dar Boży nie likwiduje naszej odpowiedzialności, ale czyni ją owocną.

Leon XIV

Niedziela, 27 września
Dwudziesta szósta niedziela zwykła

Według dzisiejszej kolekty Bóg najpełniej objawia swoją wszechmoc przez przebaczenie i litość. Liturgia słowa pokazuje miłość Boga, która zawsze daje szansę, nigdy nie przekreśla człowieka, lecz pozwala mu się nawracać. Niedzielne zgromadzenie eucharystyczne to nie ugrzecznione towarzystwo ludzi bez problemów, ale zwołanie tych, którzy pragną nawrócenia z grzechu. Sam Bóg wzywa nas, by wskazywać nową drogę życia na wzór Chrystusa Sługi.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Serce me do Ciebie wznoszę, L/180, M/122, S/175

ALBO ANTYFONA: Wszystko, co na nas dopuściłeś, Panie, * spotkało nas według sprawiedliwego wyroku, * bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie * i nie strzegliśmy Twoich przykazań. * Lecz zechciej wsławić swe imię * i postąp z nami według wielkiego miłosierdzia swego.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty przez przebaczenie i litość najpełniej okazujesz swoją wszechmoc, † udzielaj nam nieustannie swojej łaski, * abyśmy dążąc do obiecanego nam nieba, stali się uczestnikami szczęścia wiecznego. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi proroka Ezechiela (18,25-28). Tak mówi Pan Bóg: „Wy mówicie: «Sposób postępowania Pana nie jest słuszny». Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze”.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 25,4-9)

REFREN: Wspomnij, o Panie, na swe miłosierdzie.

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, *

naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.

Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń, *

Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, *

na swoją miłość, która trwa od wieków.

Nie pamiętaj mi grzechów i win mej młodości, †

lecz o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu *

ze względu na dobroć Twą, Panie.

Dobry jest Pan i łaskawy, *

dlatego wskazuje drogę grzesznikom.

Pomaga pokornym czynić dobrze, *

uczy ubogich dróg swoich.

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Filipian (2,1-11). Bracia: Jeśli jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakieś uczestnictwo w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie – dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich. To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie.

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca.

Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Alleluja.

Moje owce słuchają mego głosu,

Ja znam je, a one idą za Mną.

SŁOWA EWANGELII według św. Mateusza (21,28-32). Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: „Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: «Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy». Ten odpowiedział: «Idę, panie!», lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: «Nie chcę». Później jednak opamiętał się i poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca?”. Mówią mu: „Ten drugi”. Wtedy Jezus rzekł do nich: „Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: „Nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem” – usłyszeliśmy dziś o Chrystusie we fragmencie Listu do Filipian. Jak rozumieć to nieskorzystanie? Można, rzecz jasna, rozumieć je jako odniesienie do tajemnicy wcielenia. Syn Boży był równy Ojcu, ale wcielając się, uniżył samego siebie. Ale można też tę perspektywę uzupełnić, wpisując Pawłowy hymn o kenozie w zestawienie Chrystusa z Adamem.

Pierwszy człowiek postanowił być jak Bóg, zrywając zakazany owoc z drzewa poznania dobra i zła. Idąc za podszeptem węża, postawił sobie za cel stanie się w pewien sposób bogiem. Sam pomysł był dobry, bo celem człowieka faktycznie jest przebóstwienie. Jesteśmy stworzeni na Boży obraz i mamy się stawać Jemu podobni. Adam jednak chciał to zrobić, uzyskując władzę nad światem, samostanowienie i potęgę. Uznał, że Bóg, którego ma naśladować, to król siedzący na tronie i decydujący o wszystkim z góry. Chciał więc pójść w Jego ślady, a właściwie zdetronizować Go, zasiadając na tym tronie.

Chrystus robi coś odwrotnego. Takim „bogiem” po prostu nie chce być. Jako jedyny człowiek nie zechciał być bogiem w tym znaczeniu. Wybrał drogę uniżenia, ogołocenia i służby. I to właśnie na tej drodze okazał się Synem Ojca, okazał się Bogiem. Tylko jeden człowiek w historii był dosłownie wcielonym Bogiem – ten, który nie chciał być „bogiem” górującym nad światem, ale sługą oddającym życie. Droga Jezusa wywraca do góry nogami nasze myślenie o życiu, ale też o tym, co to w ogóle znaczy być Bogiem.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:

• Módlmy się za wszystkich uczniów Chrystusa, aby mieli te same dążenia, tę samą miłość i wspólnego ducha.

• Za pracujących w służbach mundurowych, aby potrafili podejmować mądre decyzje i byli oparciem dla potrzebujących.

• Za uchodźców, aby mogli powrócić na ziemie swych przodków i przyczyniać się do ich rozwoju.

• Za zmarłych z naszych rodzin, aby mogli oglądać Boga twarzą w twarz.

• Za nas samych, abyśmy mieli na oku nie tylko swoje sprawy, ale i naszych bliźnich.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Składamy Ci, Ojcze, L/291, M/124, S/1022

MODLITWA NAD DARAMI: Miłosierny Boże, przyjmij z upodobaniem naszą Ofiarę * i spraw, aby przez nią otwarło się dla nas źródło wszelkiego błogosławieństwa. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE 28 – 35

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Skosztujcie i zobaczcie, E/471, L/109, M/198, S/393; O Boże, dzięki Ci składamy, S/1029

ANTYFONA: Po tym poznaliśmy miłość Bożą, * że Jezus oddał za nas życie swoje. * My także winniśmy oddać życie za braci.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, niech Najświętszy Sakrament odnowi nasze dusze i ciała, † abyśmy przez uczestnictwo w Ofierze upamiętniającej śmierć Chrystusa * mogli się stać współdziedzicami Jego chwały. Który żyje i króluje na wieki wieków.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Lud Twój, Panie, E/390, albo: Daj mi, o Panie, N2/401

Poniedziałek, 28 września
Św. Wacława, męczennika

Ludzie zawsze podziwiali wielkich tego świata, możnowładców i królów. Także wśród świętych Kościoła są takie osoby, jak choćby wspominany dziś w liturgii św. Wacław, żyjący w X wieku czeski książę. Nie czcimy go bynajmniej z powodu jego ziemskich sukcesów, lecz dlatego, że – jak usłyszymy w kolekcie – cenił „królestwo niebieskie bardziej niźli ziemskie”. Za przykładem Wacława chcemy wybierać Bożą służbę ponad światowe wartości.

ANTYFONA: Święty Wacław aż do śmierci walczył w obronie prawa Bożego, * nie bał się gróźb prześladowców, * bo Chrystus był jego mocą.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nauczyłeś świętego Wacława cenić królestwo niebieskie bardziej niż ziemskie, † spraw dzięki jego wstawiennictwu, * abyśmy umieli wyrzekać się samych siebie i całe serce oddać Tobie. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Hioba (1,6-22). Pewnego dnia, gdy synowie Boży przyszli stawić się przed Panem, Szatan też przyszedł z nimi. I rzekł Bóg do Szatana: „Skąd przychodzisz?”. Szatan odrzekł Panu: „Przemierzałem ziemię i wędrowałem po niej”. Mówi Pan do Szatana: „A zwróciłeś uwagę na sługę mego, Hioba? Bo nie ma na całej ziemi drugiego, kto by tak był prawy, sprawiedliwy, bogobojny i unikający grzechu jak on”. Szatan na to do Pana: „Czyż za darmo Hiob czci Boga? Czyż Ty nie ogrodziłeś zewsząd jego samego, jego domu i całej majętności? Pracy jego rąk pobłogosławiłeś, jego dobytek na ziemi się mnoży. Wyciągnij, proszę, rękę i dotknij jego majątku! Na pewno Ci w twarz będzie złorzeczył”. Rzekł Pan do Szatana: „Oto cały majątek jego w twej mocy. Tylko na niego samego nie wyciągaj ręki”. I odszedł Szatan sprzed oblicza Pańskiego. Pewnego dnia, gdy synowie i córki jedli i pili w domu najstarszego brata, przyszedł posłaniec do Hioba i rzekł: „Woły orały, a oślice pasły się tuż obok. Wtem napadli Sabejczycy, porwali je, a sługi mieczem pozabijali, ja sam uszedłem, by ci o tym donieść”. Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: „Ogień Boży spadł z nieba, zapłonął wśród owiec oraz sług i pochłonął ich. Ja sam uszedłem, by ci o tym donieść”. Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: „Chaldejczycy zstąpili z trzema oddziałami, napadli na wielbłądy, a sługi ostrzem miecza zabili. Ja sam uszedłem, by ci o tym donieść”. Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: „Twoi synowie i córki jedli i pili wino w domu najstarszego brata. Wtem powiał szalony wicher z pustyni, poruszył czterema węgłami domu, zawalił go na dzieci, tak iż poumierały. Ja sam uszedłem, by ci o tym donieść”. Hiob wstał, rozdarł szaty, ogolił głowę, upadł na ziemię, oddał pokłon i rzekł: „Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę. Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione!”. W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył i nie przypisał Bogu nieprawości.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 17,1-3.6-7)

REFREN: Nakłoń swe ucho, usłysz moje słowo.

Rozważ, Panie, moją słuszną sprawę, *

usłysz me wołanie,

wysłuchaj modlitwy *

moich warg nieobłudnych.

Niech wyrok o mnie wyjdzie od Ciebie, *

Twoje oczy widzą to, co sprawiedliwe.

Choćbyś badał moje serce i przyszedł do mnie nocą, †

i doświadczał mnie ogniem, *

nieprawości we mnie nie znajdziesz.

Wołam do Ciebie, bo Ty mnie, Boże, wysłuchasz, *

nakłoń ku mnie swe ucho, usłysz moje słowo.

Okaż przedziwne miłosierdzie Twoje, †

Zbawco tych, którzy się chronią przed wrogiem *

pod Twoją prawicę.

AKLAMACJA: Alleluja.

Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć

i dać swoje życie jako okup za wielu.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (9,46-50). Uczniom Jezusa przyszła myśl, kto z nich jest największy. Lecz Jezus, znając tę myśl w ich sercach, wziął dziecko, postawił je przy sobie i rzekł do nich: „Kto by to dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto by Mnie przyjął, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki”. Wtedy przemówił Jan: „Mistrzu, widzieliśmy, jak ktoś w imię Twoje wypędzał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami”. Lecz Jezus mu odpowiedział: „Przestańcie zabraniać; kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Jednym z nielicznych tekstów Starego Testamentu o szatanie jest fragment Księgi Hioba, który usłyszeliśmy w dzisiejszej liturgii słowa. To jeszcze nie bezwzględny wróg zbawienia, żyjący w oddaleniu od Boga, jak przedstawia go potem Ewangelia, ale pewien krnąbrny anioł, który jest członkiem niebieskiego dworu. Religioznawcy widzą w nim rodzaj figury zwanej szachrajem – a więc nadprzyrodzonej postaci, która szuka dziury w całym i podważa określony boski porządek. I tak oto szatan podważa prawość Hioba, sugerując, że wynika ona z jego dobrej sytuacji życiowej. Bóg zgadza się na egzamin wierności sprawiedliwego Hioba; główny bohater księgi traci cały majtek. Ogołocony Hiob wypowiada zdania, które są jednymi z najtrudniejszych do wypowiedzenia na świecie: „Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione!”. Wielbienie Boga nawet w obliczu totalnej utraty wszystkiego to niedościgniony wzór, ku któremu kieruje nas dziś słowo.

MODLITWA WIERNYCH:

• Prośmy Boga Ojca o mocną i gorliwą wiarę dla całego Kościoła.

• O dobre decyzje, sprawiedliwe rozstrzygnięcia, zaufanie mieszkańców dla włodarzy wsi i miast.

• O Boże błogosławieństwo, dary Ducha Świętego i szczęśliwe wzrastanie dla dzieci i młodzieży.

• O życie wieczne dla przebywających w czyśćcu.

• O zaufanie Bogu w trudnych sytuacjach dla nas wszystkich zgromadzonych na tej Eucharystii.

MODLITWA NAD DARAMI: Panie, nasz Boże, przyjmij dary chleba i wina przez wstawiennictwo świętego Wacława, męczennika, * który je przygotowywał własnymi rękami. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH 72

ANTYFONA: Jeśli kto chce pójść za Mną, * niech się zaprze samego siebie, * niech weźmie krzyż swój * i niech Mnie naśladuje.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, niech przyjęty Najświętszy Sakrament da nam tę moc duszy, † dzięki której święty Wacław, męczennik, wiernie Tobie służył * i odniósł zwycięstwo nad cierpieniem. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Wtorek, 29 września
Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała

Kościół obchodzi dziś święto Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała. To jedyne anielskie imiona, które pojawiają się na kartach Pisma Świętego. Wszystkie odwołują się do Boga: „Któż jak Bóg”, „Mąż Boży” i „Bóg leczy”. Dzisiejsza liturgia pokazuje przede wszystkim Boga jako Pana rzeczywistości, realizującego swoje duchowe zamysły w świecie. I prowadzi nas ku obietnicy, że ujrzymy jeszcze więcej Jego działania.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Książę niebieski, L/374, S/601

ALBO ANTYFONA: Błogosławcie Pana, wszyscy Jego Aniołowie, * potężni mocarze pełniący Jego rozkazy, * aby słuchano słów Jego.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty z podziwu godną mądrością wyznaczasz obowiązki Aniołom i ludziom, † spraw łaskawie, aby na ziemi strzegli naszego życia Aniołowie, * którzy w niebie zawsze pełnią służbę przed Tobą. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi proroka Daniela (7,9-10.13-14). Patrzyłem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła to płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał sprzed Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi. Patrzyłem w nocnych widzeniach, a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Oto słowo Boże.

Albo:

CZYTANIE z Księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła (12,7-12a). Nastąpiła walka na niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie, ale nie przemógł, i już się miejsce dla nich w niebie nie znalazło. I został strącony wielki Smok, Wąż Starodawny, który się zwie diabeł i szatan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię, został strącony na ziemię, a z nim strąceni zostali jego aniołowie. I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: „Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca, bo oskarżyciel braci naszych został strącony, ten, co dniem i nocą oskarża ich przed Bogiem naszym. A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa i nie umiłowali dusz swych aż do śmierci. Dlatego radujcie się, niebiosa oraz ich mieszkańcy”.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 138,1-5)

REFREN: Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu.

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, *

bo usłyszałeś słowa ust moich.

Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, *

pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

I będę sławił Twe imię za łaskę Twoją i wierność, *

bo ponad wszystko wywyższyłeś Twoje imię i obietnicę.

Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, *

pomnożyłeś moc mojej duszy.

Wszyscy królowie ziemi będą dziękować Tobie, Panie, *

gdy usłyszą słowa ust Twoich,

i będą opiewać drogi Pana: *

„Zaprawdę, chwała Pana jest wielka”.

AKLAMACJA: Alleluja.

Błogosławcie Pana, wszyscy Jego aniołowie,

wszyscy słudzy, pełniący Jego wolę.

SŁOWA EWANGELII według św. Jana (1,47-51). Jezus ujrzał, jak Natanael zbliżał się do Niego, i powiedział o nim: „Patrz, to prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu”. Powiedział do Niego Natanael: „Skąd mnie znasz?”. Odrzekł mu Jezus: „Widziałem cię, zanim cię zawołał Filip, gdy byłeś pod drzewem figowym”. Odpowiedział Mu Natanael: „Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela!”. Odparł mu Jezus: „Czy dlatego wierzysz, że powiedziałem ci: «Widziałem cię pod drzewem figowym»? Zobaczysz jeszcze więcej niż to”. Potem powiedział do niego: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Spotkanie Jezusa z Natanaelem jest niezwykłe. Choć przyszły apostoł jeszcze Chrystusa nie zna, ten już z daleka rozpoznaje go jako prawdziwego Izraelitę bez podstępu. Mówi, że widział go pod drzewem figowym, zanim zawołał go Filip. Dla Natanaela to zupełnie wstrząsające. Od razu nazywa Jezusa Synem Bożym. Ta opowieść pokazuje, że początkiem wiary w Jezusa jako Syna Bożego nie jest jakaś teoria czy argumentacja, ale osobiste doświadczenie spotkania. Kluczowe pozostaje dostrzeżenie, że Jezus prawdziwie nas zna. Zanim my poznaliśmy Jego, On już od zawsze nas znał. W najbardziej tajemniczych, skrytych, tych chlubnych i niechlubnych momentach naszego życia patrzył na nas z miłością. Tak zaczyna się droga wiary: gdy widzę, że jestem zauważony i przyjęty. To, co dobre we mnie, jest docenione i umocnione, to, co złe, jest przebaczone. Ktoś naprawdę mnie zna.

Ale to jeszcze nie wszystko. Jezus otwiera na szerszy horyzont, odsyła Natanaela, a z nim i nas poza nasze życie. Uczy nowego spojrzenia, w którym cała rzeczywistość jest przestrzenią Bożego działania. Nie tylko my jesteśmy znani i przyjęci przez Boga. Wszystko wokół nas, wszystkie wydarzenia historii i cały kosmos są pełne Jego słowa i Jego aktywności. Gdy damy się porwać Jezusowi ku takiemu widzeniu, niebo nie wydaje się już odległe i zamknięte. Każdego dnia jest dla nas otwarte, a aniołowie Boży wstępują i zstępują tam na Syna Człowieczego. Cały świat jawi nam się jako komunikacja Boga z nami.

MODLITWA WIERNYCH:

• W święto Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała módlmy się za Kościół, aby cieszył się ich opieką i pomocą w przeciwnościach.

• Za papieża Leona XIV, aby w swojej posłudze doświadczał mądrości i mocy Boga.

• Za misjonarzy działających w krajach ogarniętych wojnami i konfliktami, aby nieśli pocieszenie cierpiącym.

• Za małżeństwa przeżywające kryzys, aby doświadczyły odnowienia relacji.

• Za nas tu dzisiaj zebranych, abyśmy dziękowali Bogu za dobro, którym nas obdarzył.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Kto się w opiekę, E/389, L/261, S/847 (zwr. 1 i 6)

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, składamy Ci Ofiarę uwielbienia i pokornie prosimy, † abyś dzięki wstawiennictwu Aniołów łaskawie ją przyjął * i doprowadził nas do wiecznego zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA: Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy Tobie, Ojcze święty, * zawsze i wszędzie składali dziękczynienie * i abyśmy głosili Twoją chwałę, * która jaśnieje w Aniołach i Archaniołach. * Gdy oddajemy cześć stworzonym przez Ciebie Aniołom, * wysławiamy Twoją doskonałość i potęgę. * Przez wspaniałość świata niewidzialnych duchów * poznajemy, jak jesteś niezmierzony * i godny miłości ponad całe stworzenie. * Z radością łączymy nasze głosy z chórami Aniołów, * którzy przez naszego Pana Jezusa Chrystusa * wielbią Twój majestat, * razem z nimi wołając: Święty...

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Chwalmy niewysłowiony, E/536, L/272, N2/349, S/345; Com przyrzekł Bogu, E/375, M/324, S/967

ANTYFONA: Będę Cię sławił z całego serca, Panie, * będę Ci śpiewał psalm wobec Aniołów.

MÓDLMY SIĘ: Pokornie prosimy Cię, Boże, † abyśmy umocnieni Chlebem eucharystycznym, * pod opieką Twoich Aniołów czynili postępy na drodze zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Idziesz przez wieki, E/378, L/317, M/43, S/450, albo: Alleluja, chwalcie Pana, N1/260

Środa, 30 września
Św. Hieronima, prezbitera i doktora Kościoła

Św. Hieronim (zm. 420), prezbiter i doktor Kościoła, to jeden z najważniejszych teologów starożytności chrześcijańskiej. Jego miłość do Pisma Świętego zaowocowała nie tylko wieloma komentarzami biblijnymi, ale także przekładem Biblii na język łaciński, zwanym Wulgatą i używanym przez wieki w Kościele rzymskokatolickim. Razem z Hieronimem prosimy dziś Boga, by dał nam podobne rozmiłowanie w Jego słowie, które ma moc karmić nas każdego dnia.

ANTYFONA: Niech Księga Prawa będzie zawsze na twych ustach; * rozważaj ją w dzień i w nocy, * abyś ściśle spełniał wszystko, co w niej jest napisane, * bo tylko wtedy ci się powiedzie i okaże się twoja roztropność.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty dałeś świętemu Hieronimowi żywe i głębokie umiłowanie Pisma Świętego, † spraw, aby Twój lud obficie karmił się Twoim słowem * i znajdował w nim źródło życia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Hioba (9,1-12.14-16). Hiob tak odpowiedział swoim przyjaciołom: „Istotnie. Ja wiem, że tak jest. Jak człowiek może być przed Bogiem prawy? Gdyby się ktoś z Nim prawował, nie odpowie raz jeden na tysiąc. Umysłem mądry, a potężny mocą. Któż Mu się sprzeciwi, a ocaleje? Przesunie On góry, choć one nie wiedzą, kto je wywraca w swym gniewie. On ziemię porusza w posadach, tak iż się trzęsą jej filary. Słońcu daje rozkaz, a ono nie wschodzi, na gwiazdy pieczęć nakłada. On sam rozciąga niebiosa, kroczy po morskich głębinach; On stworzył Niedźwiedzicę, Oriona, Plejady i Strefy Południa. On czyni cuda niezbadane, nikt nie zliczy Jego dziwów. Oto przechodzi, ale Go nie widzę, mija, ale Go nie dostrzegam. Porywa – któż Mu zabroni? Kto mu powie: Co czynisz? Jakże ja zdołam z Nim mówić? Jakich dobiorę słów wobec Niego? Choć słuszność mam, nie odpowiem, a przecież błagać będę o litość. Jeśli zawołam, czy mi odpowie? Nie mam pewności, czy głos mój słyszy”.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 88,10b-15)

REFREN: Moja modlitwa niech dotrze do Ciebie.

Każdego dnia wołam do Ciebie, Panie, *

ręce do Ciebie wyciągam.

Czy uczynisz cud dla umarłych? *

Czy wstaną cienie, by wielbić Ciebie?

Czy to w grobach sławi się Twoją łaskę, *

a wierność Twoją w miejscu zagłady?

Czy Twoje cuda widzi się w ciemnościach, *

a sprawiedliwość w krainie zapomnienia?

A ja wołam do Ciebie, Panie, *

niech nad ranem dotrze do Ciebie moja modlitwa.

Czemu odrzucasz mnie, Panie, *

i ukrywasz swoje oblicze przede mną?

AKLAMACJA: Alleluja.

Wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci,

bylebym pozyskał Chrystusa i w Nim się znalazł.

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (9,57-62). Gdy Jezus z uczniami szedł drogą, ktoś powiedział do Niego: „Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz”. Jezus mu odpowiedział: „Lisy mają nory i ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć”. Do innego rzekł: „Pójdź za Mną”. Ten zaś odpowiedział: „Panie, pozwól mi najpierw pójść pogrzebać mojego ojca”. Odparł mu: „Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże”. Jeszcze inny rzekł: „Panie, chcę pójść za Tobą, ale pozwól mi najpierw pożegnać się z moimi w domu”. Jezus mu odpowiedział: „Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego”.

Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Dzisiejsza Ewangelia pokazuje Jezusa, który niemalże robi wszystko, by zniechęcić potencjalnych naśladowców do pójścia za Nim. Nie obniża poprzeczki ani o centymetr, przedstawia swoje wymagania bezkompromisowo, nie przymilając się do nikogo ani nie zabiegając o niczyje względy. Czy jednak można powiedzieć, że Jezus cokolwiek każe? On powołuje, wzywa, przedstawia propozycję, ale nie narzuca i nie negocjuje. W Jego postępowaniu nie ma żadnego religijnego marketingu. W naszym, niestety, jest bardzo dużo. Dlatego często nasze ewangelizowanie jest tak różne od tego Jezusowego. Zastanawiamy się, jak kogoś namówić do wiary, Kościoła. A może lepiej byłoby pokazywać cały radykalizm Ewangelii i pociągać własnym przykładem zamiast odwoływać się do przekonywania, argumentów czy nowoczesnych metod?

MODLITWA WIERNYCH:

• Przez wstawiennictwo św. Hieronima prośmy o głębokie umiłowanie słowa Bożego dla wszystkich członków Kościoła.

• O pokój dla narodów i regionów doświadczających wojen i konfliktów zbrojnych.

• O mądrość i należyte rozeznanie dla ewangelizatorów duchownych i świeckich.

• O życie wieczne dla ofiar wypadków komunikacyjnych.

• O znajomość i wprowadzanie w czyn słowa Bożego dla nas wszystkich uczestniczących w tej Mszy świętej.

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, † spraw, abyśmy za przykładem świętego Hieronima rozważali Twoje słowa * i przez nie oświeceni, z większą gorliwością składali Tobie zbawienną Ofiarę. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA ZWYKŁA 36 – 41 ALBO O ŚWIĘTYCH 70 – 71

ANTYFONA: Znalazłem Twoje słowa i pochłaniałem je, * a Twoje słowo stawało się dla mnie rozkoszą i radością serca mego, * bo imię Twoje zostało wezwane nad mną, Panie Boże.

MÓDLMY SIĘ: Panie, nasz Boże, † niech Najświętszy Sakrament, który z radością przyjęliśmy w dzień świętego Hieronima, pobudzi nasze serca, * abyśmy rozważając Pismo Święte, poznali właściwą drogę i nią doszli do życia wiecznego. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Obrzędy Mszy świętej

OBRZĘDY WSTĘPNE

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Amen.

Miłość Boga Ojca, łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi.

Albo:

Pan z wami.

I z duchem twoim.

AKT POKUTY: Uznajmy przed Bogiem, że jesteśmy grzeszni, abyśmy mogli z czystym sercem złożyć Najświętszą Ofiarę.

Spowiadam się Bogu wszechmogącemu * i wam, bracia i siostry, * że bardzo zgrzeszyłem * myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem: moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. Przeto błagam Najświętszą Maryję, zawsze Dziewicę, * wszystkich Aniołów i Świętych * i was, bracia i siostry, * o modlitwę za mnie * do Pana Boga naszego.

Albo:

Przeprośmy Boga za nasze grzechy, abyśmy mogli godnie przyjąć słowo Boże i złożyć Najświętszą Ofiarę.

Zmiłuj się nad nami, Panie.

Bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie.

Okaż nam, Panie, miłosierdzie swoje.

I daj nam swoje zbawienie.

Albo:

Uznajmy przed Bogiem, że jesteśmy grzeszni, i błagajmy Go o miłosierdzie, abyśmy mogli godnie złożyć Najświętszą Ofiarę.

Panie, który nie przyszedłeś wzywać sprawiedliwych, ale grzeszników, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Chryste, który przebywałeś z celnikami i grzesznikami, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Panie, który chcesz raczej miłosierdzia niż ofiary, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Panie, który umarłeś na krzyżu za nasze grzechy, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Chryste, który zmartwychwstałeś dla naszego usprawiedliwienia, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Panie, który wstąpiłeś do nieba, aby nas doprowadzić do Ojca, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Panie Jezu, Dobry Pasterzu, który znasz swoje owce, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Chryste, który oddałeś życie za swoje owce, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Panie, który szukasz owiec zagubionych, zmiłuj się nad nami.

Zmiłuj się nad nami.

Niech się zmiłuje nad nami Bóg wszechmogący * i odpuściwszy nam grzechy, * doprowadzi nas do życia wiecznego.

Amen.

Panie, zmiłuj się nad nami. Panie, zmiłuj się nad nami.

Chryste, zmiłuj się nad nami. Chryste, zmiłuj się nad nami.

Panie, zmiłuj się nad nami. Panie, zmiłuj się nad nami.

CHWAŁA na wysokości Bogu, * a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. * Chwalimy Cię. * Błogosławimy Cię. * Wielbimy Cię. * Wysławiamy Cię. * Dzięki Ci składamy, * bo wielka jest chwała Twoja. * Panie Boże, Królu nieba, * Boże, Ojcze wszechmogący. * Panie, Synu Jednorodzony, * Jezu Chryste. * Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. * Który gładzisz grzechy świata, * zmiłuj się nad nami. * Który gładzisz grzechy świata, * przyjm błaganie nasze. * Który siedzisz po prawicy Ojca, * zmiłuj się nad nami. * Albowiem tylko Tyś jest święty. * Tylko Tyś jest Panem. * Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. * Z Duchem Świętym w chwale Boga Ojca. * Amen.

MÓDLMY SIĘ (Kolekta)

LITURGIA SŁOWA

CZYTANIE PIERWSZE – PSALM RESPONSORYJNY – CZYTANIE DRUGIE – AKLAMACJA – EWANGELIA – HOMILIA

WIERZĘ w jednego Boga, * Ojca wszechmogącego, * Stworzyciela nieba i ziemi, * wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. * I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, * Syna Bożego Jednorodzonego, * który z Ojca jest zrodzony * przed wszystkimi wiekami. * Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, * Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. * Zrodzony, a nie stworzony, * współistotny Ojcu, * a przez Niego wszystko się stało. * On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba. I za sprawą Ducha Świętego * przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. * Ukrzyżowany również za nas, * pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. * I zmartwychwstał dnia trzeciego, * jak oznajmia Pismo. * I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. * I powtórnie przyjdzie w chwale * sądzić żywych i umarłych, * a królestwu Jego nie będzie końca. * Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, * który od Ojca i Syna pochodzi. * Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; * który mówił przez Proroków. * Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. * Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. * I oczekuję wskrzeszenia umarłych. * I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

MODLITWA WIERNYCH

LITURGIA EUCHARYSTYCZNA

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże wszechświata, * bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, * który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich; * Tobie go przynosimy, * aby stał się dla nas chlebem życia.

Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki.

☐ Przez to misterium wody i wina * daj nam, Boże, udział w Bóstwie Chrystusa, * który przyjął nasze człowieczeństwo.

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże wszechświata, * bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy wino, * które jest owocem winnego krzewu i pracy rąk ludzkich; * Tobie je przynosimy, * aby stało się dla nas napojem duchowym.

Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki.

☐ Przyjmij nas, Panie, stojących przed Tobą * w duchu pokory i z sercem skruszonym; * niech nasza Ofiara tak się dzisiaj dokona * przed Tobą, Panie Boże, * aby się Tobie podobała.

☐ Obmyj mnie, Panie, z mojej winy * i oczyść mnie z grzechu mojego.

Módlcie się, * aby moją i waszą Ofiarę * przyjął Bóg, Ojciec wszechmogący.

Niech Pan przyjmie Ofiarę z rąk twoich * na cześć i chwałę swojego imienia, * a także na pożytek nasz i całego Kościoła świętego.

MODLITWA NAD DARAMI

Pan z wami.

I z duchem twoim.

W górę serca.

Wznosimy je do Pana.

Dzięki składajmy Panu Bogu naszemu.

Godne to i sprawiedliwe.

28 1. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * On to cudownie sprawił, * że przez wielkanocne misterium * zostaliśmy uwolnieni z jarzma grzechu i śmierci * i wezwani do chwały. * Jesteśmy bowiem plemieniem wybranym, * królewskim kapłaństwem, * narodem świętym, ludem odkupionym * i wszędzie głosimy wszechmoc Twoją, Boże, * który nas wezwałeś z ciemności * do Twojego przedziwnego światła. * Dlatego z Aniołami i Archaniołami, * i z wszystkimi chórami niebios * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając: Święty...

ŚWIĘTY, Święty, Święty, Pan Bóg Zastępów. * Pełne są niebiosa i ziemia chwały Twojej. * Hosanna na wysokości. * Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie. * Hosanna na wysokości.

29 2. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * On bowiem, litując się nad grzesznymi ludźmi, * narodził się z Maryi Dziewicy, * przez swoją mękę na krzyżu * wybawił nas od śmierci wiecznej, * a zmartwychwstając, dał nam wiekuiste życie. * Dlatego z Aniołami i Archaniołami, * i z wszystkimi chórami niebios * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając: Święty...

30 3. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże. * Poznaliśmy Twoją niezmierzoną chwałę, * gdy nam zesłałeś swojego Syna, * aby stał się człowiekiem * i wybawił nas od zguby wiecznej. * W ten sposób nasze śmiertelne człowieczeństwo * stało się narzędziem zbawienia, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Przez Niego Twój majestat uwielbiają zastępy Aniołów, * którzy zawsze się radują w Twojej obecności. * Prosimy, aby i nasze głosy przyłączyły się do nich, * razem z nimi wołając: Święty...

31 4. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * On przez narodzenie z Maryi Dziewicy * obdarzył ludzkość nową młodością, * przez swoją mękę zgładził nasze grzechy, * przez powstanie z martwych * dał nam dostęp do życia wiecznego, * a wstępując do Ciebie, Ojcze, * otworzył nam bramy nieba. * Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając: Święty...

32 5. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże. * Ty stworzyłeś wszystko, co jest na świecie, * i sprawiłeś, że zmieniają się pory roku. * Ty stworzyłeś człowieka na swoje podobieństwo * i poddałeś mu wszechświat godny podziwu, * aby w Twoim imieniu panował nad całym stworzeniem * i chwalił Ciebie w Twoich dziełach, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Dlatego z wszystkimi Aniołami wychwalamy Ciebie, * z radością wołając: Święty...

33 6. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże, * w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. * W czasie naszej doczesnej pielgrzymki * doznajemy Twojej dobroci w codziennych potrzebach * i nosimy już w sobie zadatek życia wiecznego. * Mając bowiem pierwsze dary Ducha, * przez którego wskrzesiłeś z martwych Jezusa, * spodziewamy się wiekuistego udziału w misterium paschalnym. * Dlatego z wszystkimi Aniołami wychwalamy Ciebie, * z radością wołając: Święty...

34 7. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże. * W swoim miłosierdziu tak świat umiłowałeś, * że zesłałeś nam jako Odkupiciela Twojego Syna. * On stał się podobny do nas we wszystkim oprócz grzechu, * abyś mógł to w nas miłować, co umiłowałeś w swoim Synu. * Przez Jego posłuszeństwo odnowiłeś przymierze, * które zerwaliśmy przez grzeszne nieposłuszeństwo. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, z radością wołając: Święty...

35 8. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże. * Ty przez krew swojego Syna i moc Ducha Świętego * zgromadziłeś przy sobie swoje dzieci, * które grzech oddalił od Ciebie, * aby Twój lud zjednoczony na wzór Trójcy Świętej * stał się Kościołem, Ciałem Chrystusa * i żywą świątynią Ducha Świętego * ku chwale Twojej nieskończonej mądrości. * Dlatego zjednoczeni z chórami Aniołów * wysławiamy Ciebie, z radością wołając: Święty...

36 1. PREFACJA ZWYKŁA

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * W Nim chciałeś wszystko odnowić, * abyśmy mogli uczestniczyć w życiu, * które On w pełni posiada. * On, będąc prawdziwym Bogiem, * uniżył samego siebie * i przez krew przelaną na krzyżu * przyniósł pokój całemu światu. * Dlatego został wywyższony nad całe stworzenie * i stał się przyczyną wiecznego zbawienia * dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni. * Przez Niego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * głosimy Twoją chwałę, razem z nimi wołając: Święty...

37 2. PREFACJA ZWYKŁA

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie. * Ty z miłości stworzyłeś człowieka, * a gdy zasłużył na potępienie, * odkupiłeś go w Twoim miłosierdziu, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Przez Niego Twój majestat uwielbiają zastępy Aniołów, * którzy zawsze się radują w Twojej obecności. * Prosimy, aby i nasze głosy przyłączyły się do nich, * razem z nimi wołając: Święty...

38 3. PREFACJA ZWYKŁA

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże. * Ty przez umiłowanego Syna swojego stworzyłeś człowieka * i w swojej dobroci odrodziłeś go do nowego życia. * Dlatego służą Tobie wszystkie stworzenia, * wysławiają Ciebie wszyscy odkupieni * i jednym sercem błogosławią Ciebie Twoi Święci. * My także razem z wszystkimi Aniołami * głosimy Twoją chwałę, z radością wołając: Święty...

39 4. PREFACJA ZWYKŁA

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * aby Ciebie, Boże, chwaliły niebo i ziemia. * Chociaż nie potrzebujesz naszego uwielbienia, * pobudzasz nas jednak swoją łaską, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie. * Nasze hymny pochwalne niczego Tobie nie dodają, * ale się przyczyniają do naszego zbawienia, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Dlatego zjednoczeni z chórami Aniołów * wysławiamy Ciebie, z radością wołając: Święty...

40 5. PREFACJA ZWYKŁA

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Zjednoczeni w miłości wspominamy śmierć Jego, z żywą wiarą wyznajemy Jego zmartwychwstanie * i z mocną nadzieją * oczekujemy Jego przyjścia w chwale. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając: Święty...

41 6. PREFACJA ZWYKŁA

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy Tobie, Ojcze święty, * zawsze i wszędzie składali dziękczynienie, * przez umiłowanego Syna Twojego, Jezusa Chrystusa. * On jest Słowem Twoim, przez które wszystko stworzyłeś. * Jego nam zesłałeś jako Zbawiciela i Odkupiciela, * który stał się człowiekiem za sprawą Ducha Świętego * i narodził się z Dziewicy. * On, spełniając Twoją wolę, nabył dla Ciebie lud święty, * gdy wyciągnął swoje ręce na krzyżu, * aby śmierć pokonać i objawić moc zmartwychwstania. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * głosimy Twoją chwałę, razem z nimi wołając: Święty...

46 1. PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ EUCHARYSTII

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * On sam, jako prawdziwy i wieczny Kapłan, * ustanawiając obrzęd wiekuistej Ofiary, * pierwszy się Tobie oddał w zbawczej Ofierze * i nam polecił ją składać na swoją pamiątkę. * Jego Ciało za nas wydane umacnia nas, gdy je spożywamy, * a Krew za nas wylana obmywa nas, gdy ją pijemy. * Dlatego zjednoczeni z chórami Aniołów * wysławiamy Ciebie, * z radością wołając: Święty...

47 2. PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ EUCHARYSTII

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * On chciał, aby na wieki trwała pamiątka zbawczej ofiary Krzyża, * dlatego spożywając z Apostołami ostatnią wieczerzę, * oddał się jako Baranek bez skazy * na doskonałą i miłą Tobie ofiarę uwielbienia. * W tym wielkim Sakramencie * posilasz i uświęcasz swoich wiernych, * aby ludzi mieszkających na jednej ziemi oświecała jedna wiara i łączyła jedna miłość. * Przystępujemy do Uczty sakramentalnej, * abyśmy przeniknięci Twoją łaską * stawali się podobni do Chrystusa, naszego niebieskiego wzoru. * Dlatego niebo i ziemia z uwielbieniem śpiewają Tobie pieśń nową * i my z wszystkimi zastępami Aniołów wysławiamy Ciebie, * razem z nimi wołając: Święty...

48 PREFACJA O NAJŚWIĘTSZYM SERCU PANA JEZUSA

Zaprawdę, godne to jest, * abyśmy Tobie, Ojcze święty, składali dziękczynienie, * i sprawiedliwe, abyśmy Ciebie wychwalali, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * On, wywyższony na krzyżu, * w swojej nieskończonej miłości * ofiarował za nas samego siebie. * Z Jego przebitego boku wypłynęła krew i woda, * i tam wzięły początek sakramenty Kościoła, * aby wszyscy ludzie, * pociągnięci do otwartego Serca Zbawiciela, * z radością czerpali ze źródeł zbawienia. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając: Święty...

55 1. PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNIE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże, * i abyśmy Ciebie wielbili, błogosławili i wysławiali, * obchodząc... (oddając cześć) Najświętszej Maryi, * zawsze Dziewicy. * Ona za sprawą Ducha Świętego * poczęła Jednorodzonego Syna Twojego * i zachowując chwałę dziewictwa, * wydała światu przedwieczną Światłość, * naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Przez Niego Twój majestat uwielbiają zastępy Aniołów, * którzy zawsze się radują w Twojej obecności. * Prosimy, aby i nasze głosy przyłączyły się do nich, * razem z nimi wołając: Święty...

56 2. PREFACJA O NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNIE

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy wysławiali Ciebie, Boże, * za cuda, które zdziałałeś w Twoich Świętych. * Oddając cześć Najświętszej Dziewicy Maryi, * dzięki składamy za Twoją dobroć, * powtarzając Jej hymn uwielbienia. * Wielkie rzeczy uczyniłeś dla całej ziemi * i Twoje miłosierdzie rozciągnąłeś na wszystkie pokolenia. * Ty wejrzałeś na pokorę swojej Służebnicy * i przez Nią zesłałeś ludziom Zbawiciela, * Twojego Syna, a naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Przez Niego Twój majestat uwielbiają zastępy Aniołów, * którzy zawsze się radują w Twojej obecności. * Prosimy, aby i nasze głosy przyłączyły się do nich, * razem z nimi wołając: Święty...

67 1. PREFACJA O APOSTOŁACH

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże. * Ty bowiem, wiekuisty Pasterzu, nie opuszczasz swojej owczarni, * lecz przez świętych Apostołów otaczasz ją nieustanną opieką, * aby kierowali nią ci zwierzchnicy, * którym jako namiestnikom swojego Syna * zleciłeś władzę pasterską. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając: Święty...

68 2. PREFACJA O APOSTOŁACH

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Ty zbudowałeś Kościół na fundamencie Apostołów, * aby na świecie był trwałym znakiem Twojej świętości * i głosił wszystkim ludziom dobrą nowinę o zbawieniu. * Dlatego zjednoczeni z chórami Aniołów * wysławiamy Ciebie, z radością wołając: Święty...

70 1. PREFACJA O ŚWIĘTYCH

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże. * W zgromadzeniu Świętych jaśnieje Twoja chwała, * bo dzięki Twojej łasce zdobyli zasługi, które nagradzasz. * W ich życiu ukazujesz nam wzór postępowania, * przez ich wstawiennictwo udzielasz nam pomocy, * a we wspólnocie z nimi dajesz nam obiecane dziedzictwo. * Umocnieni przez tak licznych świadków, * toczymy zwycięski bój z wrogami zbawienia, * aby osiągnąć razem ze Świętymi niewiędnący wieniec chwały, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Dlatego z Aniołami, Archaniołami i wszystkimi Świętymi * głosimy Twoją chwałę, razem z nimi wołając: Święty...

71 2. PREFACJA O ŚWIĘTYCH

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Przez wspaniałe świadectwo życia Twoich Świętych * obdarzasz swój Kościół nową mocą * i dajesz nam dowody swojej miłości. * Przykład Świętych nas pobudza, * a ich bratnia modlitwa nas wspomaga, * abyśmy osiągnęli pełnię zbawienia. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, z radością wołając: Święty...

72 PREFACJA O ŚWIĘTYCH MĘCZENNIKACH

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże. * Ty w męczeństwie świętego N. ukazałeś cuda swojej łaski, * on bowiem, naśladując Chrystusa, przelał krew ku Twojej chwale. * Ty sprawiasz, że moc w słabości się doskonali, * i umacniasz słabych ludzi do złożenia świadectwa wierze, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Dlatego łącząc się z Aniołami w niebie, * wielbimy Ciebie na ziemi, razem z nimi wołając: Święty...

73 PREFACJA O ŚWIĘTYCH PASTERZACH

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Z radością oddajemy cześć świętemu N., którego dałeś swojemu ludowi * jako gorliwego pasterza. * Jego przykład umacnia nas w dobrym życiu, * jego słowa nas pouczają, * a jego wstawiennictwo wyprasza nam Twoją opiekę. * Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając: Święty...

74 PREFACJA O ŚWIĘTYCH DZIEWICACH I ZAKONNIKACH

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże. * W Świętych, którzy oddali się Chrystusowi * ze względu na królestwo niebieskie, * wychwalamy Twoją cudowną opatrzność. * Ty powołujesz wybranych ludzi do pierwotnej świętości * i pozwalasz im kosztować darów, * których nam udzielisz w przyszłym świecie. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając: Święty...

PIERWSZA MODLITWA EUCHARYSTYCZNA

CZYLI KANON RZYMSKI

⇒ GC Ojcze nieskończenie dobry, * pokornie Cię błagamy przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, naszego Pana, * abyś przyjął i pobłogosławił  te święte dary ofiarne.

Składamy je Tobie przede wszystkim * za Twój święty Kościół powszechny, * razem z Twoim sługą, naszym papieżem Leonem * i naszym biskupem N. * oraz wszystkimi, którzy wiernie strzegą * wiary katolickiej i apostolskiej. * Obdarz swój Kościół pokojem i jednością, * otaczaj opieką i rządź nim na całej ziemi.

⇒ 1K Pamiętaj, Boże, o swoich sługach i służebnicach N. i N., * i o wszystkich tu zgromadzonych, * których wiara i oddanie są Ci znane.

W MSZY PRZY UDZIELANIU CHRZTU: Pamiętaj, Boże, o swoich sługach i służebnicach N. i N., * którzy jako rodzice chrzestni * przedstawili Twoich wybranych do chrztu świętego, * i o wszystkich tu zgromadzonych, * których wiara i oddanie są Ci znane.

Za nich składamy Tobie tę Ofiarę uwielbienia, * a także oni ją składają * i wznoszą swoje modlitwy ku Tobie, * Bogu wiecznemu, żywemu i prawdziwemu, * za siebie oraz za wszystkich swoich bliskich, * aby dostąpić odkupienia dusz swoich * i osiągnąć zbawienie.

⇒ 2K Zjednoczeni z całym Kościołem, * ze czcią wspominamy * najpierw pełną chwały Maryję, zawsze Dziewicę, * Matkę Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa, * a także świętego Józefa, * Oblubieńca Najświętszej Dziewicy, * oraz Twoich świętych Apostołów i Męczenników: * Piotra i Pawła, Andrzeja, * (Jakuba, Jana, Tomasza, * Jakuba, Filipa, Bartłomieja, * Mateusza, Szymona i Tadeusza, * Linusa, Kleta, Klemensa, Sykstusa, * Korneliusza, Cypriana, Wawrzyńca, Chryzogona, * Jana i Pawła, Kosmę i Damiana) * i wszystkich Twoich Świętych. * Przez ich zasługi i modlitwy * otaczaj nas we wszystkim swoją przemożną opieką. * (Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)

W NIEDZIELE: Zjednoczeni z całym Kościołem, * uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, * w którym Jezus Chrystus zmartwychwstał * i zesłał na Apostołów Ducha Świętego,

i ze czcią wspominamy najpierw pełną chwały Maryję, zawsze Dziewicę, * Matkę Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa, * a także świętego Józefa, * Oblubieńca Najświętszej Dziewicy, oraz * Twoich świętych Apostołów i Męczenników: * Piotra i Pawła, Andrzeja, * (Jakuba, Jana, Tomasza, * Jakuba, Filipa, Bartłomieja, * Mateusza, Szymona i Tadeusza, * Linusa, Kleta, Klemensa, Sykstusa, * Korneliusza, Cypriana, Wawrzyńca, Chryzogona, * Jana i Pawła, Kosmę i Damiana) * i wszystkich Twoich Świętych. * Przez ich zasługi i modlitwy * otaczaj nas we wszystkim swoją przemożną opieką. (Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)

⇒ GC Boże, przyjmij łaskawie tę Ofiarę * od nas, sług Twoich, * i całego ludu Twego. * Napełnij nasze życie swoim pokojem, * zachowaj nas od wiecznego potępienia * i dołącz do grona swoich wybranych. (Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)

W MSZY PRZY UDZIELANIU CHRZTU: Boże, przyjmij łaskawie tę Ofiarę * od nas, sług Twoich, * i całego ludu Twego. * Składamy ją Tobie także za tych, * których odrodziłeś z wody i Ducha Świętego, * udzielając im odpuszczenia wszystkich grzechów, * aby ich włączyć * w Mistyczne Ciało naszego Pana Jezusa Chrystusa. * Spraw, aby ich imiona * zostały zapisane w księdze życia. (Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)

⇒ WK Prosimy Cię, Boże, * uświęć tę Ofiarę pełnią swojego błogosławieństwa, * mocą Twojego Ducha uczyń ją doskonałą i miłą sobie, * aby się stała dla nas Ciałem i Krwią * Twojego umiłowanego Syna, * naszego Pana Jezusa Chrystusa.

On to w dzień przed męką * wziął chleb w swoje święte i czcigodne ręce, * podniósł oczy ku niebu, * do Ciebie, Boga, swojego Ojca wszechmogącego, * i dzięki Tobie składając, błogosławił, * łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.

Podobnie po wieczerzy wziął ten przesławny kielich * w swoje święte i czcigodne ręce, * ponownie dzięki Tobie składając, błogosławił * i podał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA,

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.

⇒ GC AKLAMACJA: Oto wielka tajemnica wiary.

Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, * wyznajemy Twoje zmartwychwstanie * i oczekujemy Twego przyjścia w chwale.

⇒ WK Boże Ojcze, my, Twoi słudzy, * oraz lud Twój święty, * wspominając błogosławioną mękę, zmartwychwstanie * oraz chwalebne wniebowstąpienie Twojego Syna, * naszego Pana Jezusa Chrystusa, * składamy Twojemu najwyższemu majestatowi * z otrzymanych od Ciebie darów * Ofiarę czystą, świętą i doskonałą, * Chleb święty życia wiecznego * i Kielich wiekuistego zbawienia. * Racz wejrzeć na nie z miłością i łaskawie przyjąć, * podobnie jak przyjąłeś dary swojego sługi, * sprawiedliwego Abla, * i ofiarę naszego Patriarchy Abrahama * oraz tę ofiarę, * którą Ci złożył najwyższy Twój kapłan Melchizedek, * jako zapowiedź Ofiary doskonałej.

Pokornie Cię błagamy, wszechmogący Boże, * niech Twój święty Anioł zaniesie tę Ofiarę na ołtarz w niebie * przed oblicze boskiego majestatu Twego, abyśmy przyjmując z tego ołtarza * Najświętsze Ciało i Krew Twojego Syna, * otrzymali obfite błogosławieństwo i łaskę. (Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)

⇒ 3K Pamiętaj, Boże, o swoich sługach i służebnicach N. i N., * którzy przed nami odeszli ze znakiem wiary * i śpią w pokoju. Błagamy Cię, daj tym zmarłym * oraz wszystkim spoczywającym w Chrystusie * udział w Twojej radości, światłości i pokoju. (Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.)

⇒ 4K Również nam, Twoim grzesznym sługom, * ufającym w Twoje wielkie miłosierdzie, * daj udział we wspólnocie z Twoimi świętymi Apostołami i Męczennikami: * Janem Chrzcicielem, Szczepanem, * Maciejem, Barnabą, * (Ignacym, Aleksandrem, * Marcelinem, Piotrem, * Felicytą, Perpetuą, * Agatą, Łucją, * Agnieszką, Cecylią, Anastazją) * i wszystkimi Twoimi Świętymi; * prosimy Cię, dopuść nas do ich grona * nie z powodu naszych zasług, * lecz dzięki Twojemu przebaczeniu.

⇒ GC Przez Chrystusa, naszego Pana, * przez którego, Boże, wszystkie te dobra * ustawicznie stwarzasz, uświęcasz, ożywiasz, * błogosławisz i nam ich udzielasz.

⇒ WK Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

DRUGA MODLITWA EUCHARYSTYCZNA

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy Tobie, Ojcze święty, * zawsze i wszędzie składali dziękczynienie, * przez umiłowanego Syna Twojego, Jezusa Chrystusa. * On jest Słowem Twoim, * przez które wszystko stworzyłeś. * Jego nam zesłałeś jako Zbawiciela i Odkupiciela, * który stał się człowiekiem za sprawą Ducha Świętego * i narodził się z Dziewicy. * On, spełniając Twoją wolę, * nabył dla Ciebie lud święty, * gdy wyciągnął swoje ręce na krzyżu, * aby śmierć pokonać i objawić moc Zmartwychwstania. * Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * głosimy Twoją chwałę, razem z nimi wołając: Święty...

⇒ GC Zaprawdę, święty jesteś, Boże, * źródło wszelkiej świętości.

W NIEDZIELE: Dlatego stajemy przed Tobą * i zjednoczeni z całym Kościołem * uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, * w którym Jezus Chrystus zmartwychwstał * i zesłał na Apostołów Ducha Świętego. * Przez Chrystusa prosimy Ciebie, wszechmogący Boże:

⇒ WK Uświęć te dary * mocą Twojego Ducha, * aby stały się dla nas Ciałem  i Krwią * naszego Pana Jezusa Chrystusa. On to, gdy dobrowolnie wydał się na mękę, wziął chleb i dzięki Tobie składając, * łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.

Podobnie po wieczerzy wziął kielich * i ponownie dzięki Tobie składając, * podał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA,

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.

⇒ GC AKLAMACJA: Wielka jest tajemnica naszej wiary.

Ile razy ten Chleb spożywamy * i pijemy z tego Kielicha, * głosimy śmierć Twoją, Panie, * oczekując Twego przyjścia w chwale.

⇒ WK Wspominając śmierć i zmartwychwstanie Twojego Syna, * ofiarujemy Tobie, Boże, Chleb życia i Kielich zbawienia * i dziękujemy, że nas wybrałeś, * abyśmy stali przed Tobą i Tobie służyli. * Pokornie błagamy, * aby Duch Święty zjednoczył nas wszystkich, * przyjmujących Ciało i Krew Chrystusa.

⇒ 1K Pamiętaj, Boże, o Twoim Kościele na całej ziemi. * Spraw, aby lud Twój wzrastał w miłości * razem z naszym papieżem Leonem, * naszym biskupem N. * oraz całym duchowieństwem.

W MSZY PRZY UDZIELANIU CHRZTU: Pamiętaj, Boże, o nowo ochrzczonych, * którzy dzisiaj przez chrzest (i bierzmowanie) * zostali włączeni do Twojego ludu, * aby z wiarą i odwagą * szli za Twoim Synem, Jezusem Chrystusem.

⇒ 2K W MSZACH OFIAROWANYCH ZA ZMARŁYCH: Pamiętaj o Twoim słudze N., którego * (Twojej służebnicy N., którą) * (dzisiaj) z tego świata wezwałeś do siebie. * Spraw, aby ten, który (ta, która) przez chrzest * został(a) włączony (włączona) w śmierć Twojego Syna, * miał(a) również udział w Jego zmartwychwstaniu.

⇒ 2K Pamiętaj także o naszych zmarłych braciach i siostrach, * którzy zasnęli z nadzieją zmartwychwstania, * i o wszystkich, którzy w Twojej łasce odeszli z tego świata. * Dopuść ich do oglądania Twojej światłości. * Prosimy Cię, zmiłuj się nad nami wszystkimi * i daj nam udział w życiu wiecznym * z Najświętszą Bogurodzicą Dziewicą Maryją, * ze świętym Józefem, Jej Oblubieńcem, * ze świętymi Apostołami, * (ze świętym N.) i wszystkimi Świętymi, * którzy w ciągu wieków podobali się Tobie, * abyśmy z nimi wychwalali Ciebie przez Twojego Syna, Jezusa Chrystusa.

⇒ WK Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

TRZECIA MODLITWA EUCHARYSTYCZNA

⇒ GC Zaprawdę, święty jesteś, Boże, * i słusznie Cię sławi wszelkie stworzenie, * bo przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, naszego Pana, * mocą Ducha Świętego ożywiasz i uświęcasz wszystko * oraz nieustannie gromadzisz lud swój, * aby na całej ziemi * składał Tobie ofiarę czystą.

W NIEDZIELE: Dlatego stajemy przed Tobą * i zjednoczeni z całym Kościołem * uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, * w którym Jezus Chrystus zmartwychwstał * i zesłał na Apostołów Ducha Świętego.

⇒ WK Pokornie błagamy Cię, Boże, * uświęć mocą Twojego Ducha te dary, * które przynieśliśmy Tobie, aby się stały Ciałem  i Krwią * Twojego Syna, naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który nam nakazał spełniać to misterium.

On bowiem tej nocy, której był wydany, wziął chleb i dzięki Tobie składając, błogosławił, * łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.

Podobnie po wieczerzy wziął kielich * i dzięki Tobie składając, błogosławił * i podał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA,

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.

⇒ GC AKLAMACJA: Uwielbiajmy tajemnicę wiary.

Panie, Ty nas wybawiłeś * przez krzyż i zmartwychwstanie swoje, * Ty jesteś Zbawicielem świata.

⇒ WK Wspominając, Boże, * zbawczą mękę Twojego Syna, * jak również cudowne Jego zmartwychwstanie i wniebowstąpienie, * oraz czekając na powtórne Jego przyjście, * składamy Ci wśród dziękczynnych modłów * tę żywą i świętą Ofiarę. * Wejrzyj, prosimy, na dar Twojego Kościoła * i przyjmij Ofiarę, przez którą nas pojednałeś ze sobą. * Spraw, abyśmy posileni Ciałem i Krwią Twojego Syna * i napełnieni Duchem Świętym, * stali się jednym ciałem i jedną duszą w Chrystusie.

⇒ 1K Niech On nas uczyni wiecznym darem dla Ciebie, * abyśmy otrzymali dziedzictwo z Twoimi wybranymi, * przede wszystkim z Najświętszą Dziewicą, Bogurodzicą Maryją, * ze świętym Józefem, Jej Oblubieńcem, * ze świętymi Apostołami i Męczennikami, * (ze świętym N.) i wszystkimi Świętymi, * którzy nieustannie orędują za nami u Ciebie.

⇒ 2K Prosimy Cię, Boże, * aby ta Ofiara naszego pojednania z Tobą * sprowadziła na cały świat pokój i zbawienie. * Utwierdź w wierze i miłości Twój Kościół * pielgrzymujący na ziemi; * a więc Twojego sługę, naszego papieża Leona, * naszego biskupa N., wszystkich biskupów świata, duchowieństwo * i cały lud odkupiony.

W MSZY PRZY UDZIELANIU CHRZTU: Umocnij w wierności nowo ochrzczonych, * którzy dzisiaj zostali włączeni do Twojego ludu * przez odradzające obmycie (i dar Ducha Świętego). * Spraw, aby nieustannie rozwijało się w nich nowe życie.

Wysłuchaj łaskawie modlitwy zgromadzonych tutaj wiernych, * którzy z Twojej łaski stoją przed Tobą. * W miłosierdziu swoim, o dobry Ojcze, * zjednocz ze sobą wszystkie swoje dzieci * rozproszone po całym świecie.

Przyjmij do swojego królestwa naszych zmarłych braci i siostry * oraz wszystkich, którzy w Twojej łasce odeszli z tego świata. * Ufamy, że razem z nimi będziemy się tam wiecznie radować Twoją chwałą, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, * przez którego obdarzasz świat wszelkimi dobrami.

W MSZACH OFIAROWANYCH ZA ZMARŁYCH: Pamiętaj o Twoim słudze N., * którego (Twojej służebnicy N., którą) (dzisiaj) z tego świata wezwałeś do siebie. * Spraw, aby ten, który (ta, która) przez chrzest * został(a) włączony(a) w śmierć Twojego Syna, * miał(a) również udział w Jego zmartwychwstaniu, * gdy wskrzesi ciała zmarłych z prochu ziemi * i upodobni nasze ciało, podległe zniszczeniu, * do swojego ciała uwielbionego. * Przyjmij również do swojego królestwa * naszych zmarłych braci i siostry * oraz wszystkich, którzy w Twojej łasce odeszli z tego świata. * Ufamy, że razem z nimi będziemy się tam wiecznie radować Twoją chwałą, * gdy otrzesz z naszych oczu wszelką łzę, * bo widząc Ciebie, Boże, jaki jesteś, * przez wszystkie wieki będziemy do Ciebie podobni * i chwalić Cię będziemy bez końca przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, * przez którego obdarzasz świat wszelkimi dobrami.

⇒ WK Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

CZWARTA MODLITWA EUCHARYSTYCZNA

Zaprawdę, godne to jest, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie, * i sprawiedliwe, abyśmy Ciebie wychwalali, * Ojcze święty, * albowiem Ty jeden jesteś Bogiem żywym i prawdziwym, * Ty jesteś przedwieczny i trwasz na wieki, * mieszkając w niedostępnej światłości. * Tylko Ty, Boże, jesteś dobry * i jako jedyne źródło życia powołałeś wszystko do istnienia, * aby napełnić swoje stworzenia dobrami * i wiele z nich uszczęśliwić jasnością Twojej chwały. * Stoją więc przed Tobą niezliczone zastępy Aniołów, * którzy służą Tobie dniem i nocą, * a wpatrzeni w chwałę Twojego oblicza * nieustannie cześć Tobie oddają. * Łącząc się z nimi, * razem z całym stworzeniem, które jest pod niebem * i wielbi Cię przez nasze usta, * z radością wysławiamy Twoje imię, wołając: Święty...

Wysławiamy Cię, Ojcze święty, bo jesteś wielki * i wszystkie stworzenia głoszą Twoją mądrość i miłość. * Ty stworzyłeś człowieka na swoje podobieństwo * i powierzyłeś mu cały świat, * aby służąc Tobie samemu jako Stwórcy, * rządził wszelkim stworzeniem. * A gdy człowiek przez nieposłuszeństwo utracił Twoją przyjaźń, * nie pozostawiłeś go pod władzą śmierci. * W miłosierdziu swoim pospieszyłeś z pomocą wszystkim ludziom, * aby Ciebie szukali i znaleźli. * Wielokrotnie zawierałeś przymierze z ludźmi * i pouczałeś ich przez Proroków, * aby oczekiwali zbawienia. * Ojcze święty, tak umiłowałeś świat, * że gdy nadeszła pełnia czasów, * zesłałeś nam swojego Jednorodzonego Syna, * aby nas zbawił. * On to za sprawą Ducha Świętego stał się człowiekiem, * narodził się z Maryi Dziewicy * i był do nas podobny we wszystkim oprócz grzechu. * Ubogim głosił dobrą nowinę o zbawieniu, * jeńcom wyzwolenie, a smutnym radość. * Aby wypełnić Twoje postanowienie, * wydał się na śmierć krzyżową, * a zmartwychwstając, zwyciężył śmierć i odnowił życie. * Abyśmy żyli już nie dla siebie, * ale dla Chrystusa, który za nas umarł i zmartwychwstał, * zesłał On od Ciebie, Ojcze, * jako pierwszy dar dla wierzących, Ducha Świętego, * który dalej prowadzi Jego dzieło na świecie * i dopełnia wszelkiego uświęcenia.

⇒ WK Prosimy Cię, Boże, * niech Duch Święty uświęci te dary, aby się stały Ciałem  i Krwią * naszego Pana Jezusa Chrystusa dla spełnienia tego wielkiego misterium, * które On nam zostawił * jako znak wiecznego przymierza.

Kiedy nadeszła godzina, * aby Jezus został uwielbiony przez Ciebie, Ojcze święty, * umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, * do końca ich umiłował, * i gdy spożywali wieczerzę, wziął chleb, błogosławił, * łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.

Podobnie wziął kielich napełniony winem, * dzięki składał i podał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA,

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.

⇒ GC AKLAMACJA: Tajemnica wiary.

Chrystus umarł, * Chrystus zmartwychwstał, * Chrystus powróci.

⇒ WK Boże Ojcze, sprawując teraz pamiątkę naszego odkupienia, * wspominamy śmierć Chrystusa * i Jego zstąpienie do otchłani, * wyznajemy Jego zmartwychwstanie * i wstąpienie do nieba, * a oczekując Jego przyjścia w chwale, * składamy Ci, Boże, Jego Ciało i Krew * jako Ofiarę miłą Tobie i zbawienną dla całego świata.

Wejrzyj, Boże, na Ofiarę, * którą sam dałeś swojemu Kościołowi, * i spraw, aby wszyscy, którzy będą spożywali ten sam Chleb * i pili z jednego Kielicha, * zostali przez Ducha Świętego złączeni w jedno ciało * i stali się w Chrystusie żywą ofiarą ku Twojej chwale.

⇒ 1K Pamiętaj, Boże, o wszystkich, * za których składamy tę Ofiarę: * przede wszystkim o Twoim słudze, naszym papieżu Leonie, * o naszym biskupie N., * o wszystkich biskupach i całym duchowieństwie, * o składających Ofiarę i tutaj zgromadzonych,

W MSZY PRZY UDZIELANIU CHRZTU: o nowo ochrzczonych, * których dzisiaj odrodziłeś z wody i z Ducha Świętego,

o całym Twoim ludzie * i o wszystkich, którzy szczerym sercem Ciebie szukają.

⇒ 2K Pamiętaj także o tych, * którzy odeszli z tego świata w pokoju z Chrystusem, * oraz o wszystkich zmarłych, * których wiarę jedynie Ty znałeś. * O dobry Ojcze, daj nam, swoim dzieciom, * dziedzictwo życia wiecznego * z Najświętszą Dziewicą, Bogurodzicą Maryją, * ze świętym Józefem, Jej Oblubieńcem, * z Apostołami i wszystkimi Świętymi w Twoim królestwie, * gdzie z całym stworzeniem wyzwolonym z grzechu i śmierci * będziemy Cię chwalić przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego obdarzasz świat wszelkimi dobrami.

⇒ WK Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

PIĄTA MODLITWA EUCHARYSTYCZNA (B)

Zaprawdę, godne to jest, abyśmy Tobie składali dziękczynienie, * Boże wielki i miłosierny, * który świat stworzyłeś i strzeżesz go z nieskończoną miłością.

Ty, jak Ojciec, czuwasz nad wszelkim stworzeniem * i gromadzisz w jedną rodzinę ludzi stworzonych dla chwały Twojego Imienia, * odkupionych przez Krzyż Twego Syna, * naznaczonych Znamieniem Ducha Świętego. * Chrystus, Twoje żywe Słowo, * jest Drogą, która prowadzi nas do Ciebie, * Prawdą, która nas wyzwala, * Życiem, które napełnia nas radością.

Przez Niego wznosimy ku Tobie hymn dziękczynienia za wielkie dary Twojej dobroci * i zjednoczeni z Aniołami i Świętymi * głosimy Twoją chwałę, wołając: Święty...

⇒ GC Wysławiamy Cię, Ojcze święty: * Ty nas zawsze podtrzymujesz w doczesnym pielgrzymowaniu, * a zwłaszcza w tej godzinie, * w której Jezus Chrystus, Twój Syn, gromadzi nas na świętej wieczerzy. * On, podobnie jak uczniom w Emaus, * wyjaśnia nam Pisma i łamie dla nas chleb.

⇒ WK Prosimy Cię, Ojcze wszechmogący, * ześlij swego Ducha na ten chleb i wino, aby Twój Syn stał się obecny wśród nas * w swoim Ciele  i w swojej Krwi.

On to, w noc przed swoją męką, podczas wieczerzy, * wziął chleb i dzięki Tobie składając, * łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.

Podobnie wziął kielich z winem, * dzięki składając, błogosławił * i podał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA,

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.

⇒ GC AKLAMACJA: Tajemnica wiary.

Chrystus umarł, * Chrystus zmartwychwstał, * Chrystus powróci.

⇒ WK Obchodząc pamiątkę naszego pojednania, * głosimy, Ojcze, dzieło Twojej miłości. * Ty sprawiłeś, że Jezus Chrystus, Twój Syn, * przez mękę i krzyż wszedł do chwały zmartwychwstania. * Ty Go wezwałeś, aby zasiadł po Twojej prawicy * jako nieśmiertelny Król wieków i Pan całego wszechświata.

Wejrzyj, Ojcze święty, na tę Ofiarę: * jest nią Chrystus, * który w swoim Ciele i w swojej Krwi wydaje się za nas * i swoją Ofiarą otwiera nam drogę do Ciebie.

Boże, Ojcze miłosierdzia, daj nam Ducha Świętego, * Ducha miłości, * Ducha Twojego Syna.

⇒ 1K Umocnij swój Kościół Ciałem i Krwią swego Syna * i odnów w nas swoje podobieństwo. * Błogosław naszego papieża Leona, naszego biskupa N., * i nasz lud. Niech wszystkie dzieci Kościoła * umieją rozpoznawać znaki czasu * i niech ofiarnie oddają się służbie Ewangelii. * Uczyń nas otwartymi i pełnymi gotowości wobec braci, * których spotkamy na naszej drodze, * abyśmy mogli dzielić ich bóle i strapienia, * radości i nadzieje * oraz postępować razem na drodze zbawienia.

⇒ 2K Pamiętaj także o naszych braciach i siostrach, * którzy odeszli z tego świata w pokoju z Chrystusem, * i o wszystkich zmarłych, których wiarę jedynie Ty znałeś: * Dopuść ich do oglądania Twojej światłości * i pełni życia w zmartwychwstaniu. * Daj także nam na końcu ziemskiego pielgrzymowania * dojść do wiecznego życia, * gdzie nas oczekujesz. * Zjednoczeni z Najświętszą Dziewicą Maryją, * z Apostołami i Męczennikami, * (ze świętym N.) i wszystkimi Świętymi * wychwalamy Ciebie w Chrystusie, Twoim Synu i naszym Panu.

⇒ WK Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

MODLITWA EUCHARYSTYCZNA

O TAJEMNICY POJEDNANIA (2)

Zaprawdę, godne to jest, abyśmy Tobie składali dziękczynienie * i Ciebie wysławiali, Boże wszechmocny i wieczny, * za przedziwne dzieło odkupienia * w Chrystusie, naszym Zbawicielu.

Poznajemy Twoją miłość ojcowską, * gdy kruszysz twarde ludzkie serca, * i w świecie rozdartym przez walki i niezgodę * czynisz człowieka gotowym do pojednania. * Ty mocą Ducha działasz w głębiach serca, * aby nieprzyjaciele szukali zgody, * przeciwnicy podali sobie rękę * i ludy doszły do jedności. * Twój dar, Ojcze, sprawia, * że szczere szukanie pokoju gasi spory, * miłość zwycięża nienawiść, * a pragnienie zemsty ustaje przez przebaczenie. * I my, zjednoczeni z Aniołami śpiewającymi Twą chwałę, * zanosimy z radością hymn dziękczynienia i uwielbienia: Święty...

⇒ GC Wysławiamy Cię, Boże wszechmogący, * Panie nieba i ziemi, * przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który przyszedł w Twoje imię. * W Nim wyciągasz rękę do grzeszników, * On jest Słowem, które nas zbawia, * i Drogą, która nas prowadzi do pokoju. * Wszyscy oddaliliśmy się od Ciebie, * ale Ty sam, Boże, nasz Ojcze, * stałeś się bliski dla każdego człowieka. * Przez ofiarę Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, wydanego za nas na śmierć, * doprowadzasz nas do Twojej miłości, * abyśmy także my dawali siebie braciom.

⇒ WK Przez tę tajemnicę pojednania * prosimy, abyś uświęcił mocą Ducha Świętego * dary, które ofiaruje Ci Kościół * posłuszny poleceniu  Twojego Syna.

On to, gdy nadeszła godzina, * w której miał wydać samego siebie dla naszego zbawienia, podczas wieczerzy wziął chleb w swoje ręce, * dzięki Tobie składając, błogosławił, * łamał i dawał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.

Podobnie, w ten ostatni wieczór, wziął kielich * i wychwalając Twoje miłosierdzie, * podał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA,

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.

⇒ GC AKLAMACJA: Oto wielka tajemnica wiary.

Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, * wyznajemy Twoje zmartwychwstanie * i oczekujemy Twego przyjścia w chwale.

⇒ WK Obchodząc pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Twojego Syna, * składamy Ci, Ojcze, Ofiarę pojednania, * którą On nam zostawił jako dowód swojej miłości * i którą Ty sam złożyłeś w nasze ręce. * Przyjmij także nas, Ojcze święty, razem z ofiarą Jezusa Chrystusa, * i przez udział w tej Uczcie eucharystycznej daj nam swego Ducha, * aby została usunięta wszelka przeszkoda na drodze do zgody * i aby Kościół jaśniał pośród ludzi * jako znak jedności i narzędzie pokoju.

⇒ 1K Duch, który umacnia miłość, * niech nas zachowa w jedności z naszym papieżem Leonem, naszym biskupem N., * z wszystkimi biskupami świata, * kapłanami, diakonami i całym ludem chrześcijańskim. * Przyjmij do swego królestwa naszych braci i siostry, * którzy zasnęli w Chrystusie, * i wszystkich zmarłych, których wiarę jedynie Ty znałeś.

⇒ 2K Ty, który nas zebrałeś wokół swego stołu, * zgromadź w doskonałej jedności * ludzi z każdego plemienia i z każdego języka, * razem z Dziewicą Maryją, * z Apostołami i wszystkimi Świętymi * na uczcie w niebie, * gdzie będziemy się radować pełnią pokoju na wieki.

⇒ WK Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

MODLITWA EUCHARYSTYCZNA

W MSZY Z UDZIAŁEM DZIECI (1)

Boże, nasz Ojcze, Ty nas zgromadziłeś; * stoimy przy Tobie, * aby Cię chwalić, Tobie śpiewać i podziwiać Twoją wielkość. * Wielbimy Ciebie za piękny świat * i za radość, którą napełniasz nasze serca. * Wielbimy Ciebie za słońce i gwiazdy, * i za słowa, którymi nas pouczasz. * Wielbimy Ciebie za ziemię, * za ludzi, którzy na niej mieszkają, * i za życie, które otrzymaliśmy od Ciebie. * Ty jesteś najlepszy, * kochasz nas i opiekujesz się nami. * Dlatego wszyscy razem wołamy:

Tobie chwała na wieki.

Ojcze, Ty zawsze pamiętasz o ludziach * i jesteś blisko nas. * Ty posłałeś swojego ukochanego Syna, Pana Jezusa. * On przyszedł, aby zbawić wszystkich ludzi. * Uzdrawiał chorych, * przebaczał grzesznikom, * przyjmował i błogosławił dzieci, * wszystkim ukazywał Twoją miłość. * Dziękujemy Ci za to, Ojcze, i wołamy:

Tobie chwała na wieki.

Nie tylko my sami chwalimy Ciebie, Boże, * ale na całej ziemi Twój lud oddaje Ci chwałę. * Modlimy się do Ciebie z całym Kościołem, * z naszym papieżem Leonem, * z naszym biskupem N., * z naszymi księżmi i rodzicami. * W niebie Najświętsza Maryja Panna, * Apostołowie i wszyscy Święci * zawsze Cię wychwalają. * Razem z nimi i z Aniołami uwielbiamy Ciebie, * jednym głosem wołając: Święty...

Boże, nasz Ojcze, * chcemy Ci złożyć dziękczynną ofiarę, * dlatego przynieśliśmy chleb i wino, * które otrzymaliśmy od Ciebie.

Spraw, aby mocą Ducha Świętego * stały się Ciałem i Krwią Jezusa Chrystusa,  Twojego Syna.

Gdy Pan Jezus przed swoją męką * spożywał z Apostołami wieczerzę, wziął chleb * i dzięki Tobie składając, błogosławił * i rozdawał im, mówiąc:

BIERZCIE I JEDZCIE Z TEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM CIAŁO MOJE,

KTÓRE ZA WAS BĘDZIE WYDANE.

Pod koniec wieczerzy wziął kielich napełniony winem, * złożył Tobie dzięki * i podał swoim uczniom, mówiąc:

BIERZCIE I PIJCIE Z NIEGO WSZYSCY:

TO JEST BOWIEM KIELICH KRWI MOJEJ

NOWEGO I WIECZNEGO PRZYMIERZA,

KTÓRA ZA WAS I ZA WIELU BĘDZIE WYLANA

NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW.

TO CZYŃCIE NA MOJĄ PAMIĄTKĘ.

W tej Mszy świętej czynimy to, * co Jezus Chrystus polecił nam czynić. * Głosząc Jego śmierć i zmartwychwstanie, * ofiarujemy Tobie, Ojcze, Chleb życia i Kielich zbawienia. * Twój Syn prowadzi nas do Ciebie, * przyjmij nas razem z Nim.

Panie, Ty nas wybawiłeś * przez krzyż i zmartwychwstanie swoje, * Ty jesteś Zbawicielem świata.

Ojcze, tak bardzo nas kochasz, * pozwól nam zbliżyć się do Twojego stołu, * abyśmy przyjęli Ciało i Krew Twojego Syna, * zjednoczeni w radości Ducha Świętego. * Boże, Ty o wszystkich pamiętasz, * modlimy się do Ciebie za ludzi, których kochamy (N. i N.), * i za tych, którzy w przyjaźni z Tobą odeszli z tego świata (N. i N.). * Pamiętaj o wszystkich cierpiących i smutnych, * o wielkiej rodzinie chrześcijańskiej * i o wszystkich ludziach na całym świecie. * Ojcze, gdy patrzymy na to, * co czynisz przez Twojego Syna, * z radością Ciebie chwalimy.

Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie * Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, * w jedności Ducha Świętego * wszelka cześć i chwała, * przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

OBRZĘDY KOMUNII

Pouczeni przez Zbawiciela i posłuszni Jego słowom, ośmielamy się mówić:

W OKRESIE ZWYKŁYM: Módlmy się do Ojca niebieskiego, jak nas nauczył Jezus Chrystus:

Albo:

Otrzymaliśmy Ducha Świętego, który nas uczynił dziećmi Bożymi, dlatego ośmielamy się mówić:

PRZY CHRZCIE DZIECI: Nowo ochrzczone dzieci będą Pana Boga nazywać Ojcem. W ich imieniu módlmy się tak, jak nas nauczył Pan Jezus:

OJCZE NASZ, któryś jest w niebie, * święć się imię Twoje, * przyjdź królestwo Twoje, * bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. * Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. * I odpuść nam nasze winy, * jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. * I nie wódź nas na pokuszenie, * ale nas zbaw ode złego.

Wybaw nas, Panie, od zła wszelkiego * i obdarz nasze czasy pokojem. * Wspomóż nas w swoim miłosierdziu, * abyśmy zawsze wolni od grzechu * i bezpieczni od wszelkiego zamętu, * pełni nadziei oczekiwali * przyjścia naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

Bo Twoje jest królestwo i potęga, i chwała na wieki.

Panie Jezu Chryste, * Ty powiedziałeś swoim Apostołom: * Pokój wam zostawiam, pokój mój wam daję.

Prosimy Cię, nie zważaj na grzechy nasze, * lecz na wiarę swojego Kościoła * i zgodnie z Twoją wolą * napełniaj go pokojem i doprowadź do pełnej jedności. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Amen.

Pokój Pański niech zawsze będzie z wami.

I z duchem twoim.

Przekażcie sobie znak pokoju.

☐ Ciało i Krew naszego Pana Jezusa Chrystusa, * które łączymy i będziemy przyjmować, * niech nam pomogą osiągnąć życie wieczne.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, obdarz nas pokojem.

☐ Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, * Ty z woli Ojca, * za współdziałaniem Ducha Świętego, * przez swoją śmierć dałeś życie światu, * wybaw mnie przez najświętsze Ciało i Krew Twoją * od wszystkich nieprawości moich i od wszelkiego zła; * spraw także, * abym zawsze zachowywał Twoje przykazania, * i nie dozwól mi nigdy odłączyć się od Ciebie.

Albo:

☐ Panie Jezu Chryste, * niech przyjęcie Ciała i Krwi Twojej * nie ściągnie na mnie wyroku potępienia, * lecz dzięki Twemu miłosierdziu niech mnie chroni * oraz skutecznie leczy moją duszę i ciało.

Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. * Błogosławieni, którzy zostali wezwani na Jego ucztę.

Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, * ale powiedz tylko słowo, * a będzie uzdrowiona dusza moja.

☐ Ciało Chrystusa niech mnie strzeże na życie wieczne.

☐ Krew Chrystusa niech mnie strzeże na życie wieczne.

☐ Panie, daj nam czystym sercem przyjąć to, * co spożyliśmy ustami, * i dar otrzymany w doczesności * niech się stanie dla nas * lekarstwem na życie wieczne.

MODLITWA PO KOMUNII

OBRZĘDY ZAKOŃCZENIA

Pan z wami.

I z duchem twoim.

Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, * Ojciec i Syn,  i Duch Święty.

Amen.

Idźcie w pokoju Chrystusa.

Bogu niech będą dzięki.

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO PONTYFIKALNE:

Niech imię Pańskie będzie błogosławione.

Teraz i na wieki.

Wspomożenie nasze w imieniu Pana.

Który stworzył niebo i ziemię.

Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, * Ojciec i Syn,  i Duch Święty.

Amen.

Liturgiczne ABC

TRADYCJA BIZANTYJSKA: ZARYS HISTORII (1)

Obrządek bizantyjski jest najliczniej reprezentowanym obrządkiem wschodnim, stosowanym w Kościołach prawosławnych i greckokatolickich w wielu krajach. Bywa on upraszczająco nazywany obrządkiem wschodnim, co jest mylące, gdyż obrządków wschodnich jest wiele, a bizantyjski, choć najliczniejszy, jest tylko jednym z nich. Powstał w stolicy cesarstwa bizantyjskiego, Konstantynopolu nad Bosforem (dawne Bizancjum, dzisiejszy Stambuł).

Bizancjum było ważnym greckim miastem portowym, położonym na skrzyżowaniu szlaków handlowych. W 324 roku stało się rezydencją cesarza Konstantyna Wielkiego (zm. 337), krótko potem (330) ogłoszono je, w miejsce Rzymu, stolicą cesarstwa, a po śmierci cesarza przemianowano nazwę miasta na Konstantynopol. Już wcześniej Bizancjum było stolicą biskupią, jednak dopiero status stolicy cesarstwa nadał mu wysoką rangę kościelną. Założycielem Kościoła w Bizancjum miał być św. Andrzej Apostoł; legenda ta powstała jednak dopiero po sprowadzeniu do miasta domniemanych relikwii tego apostoła (357), z wyraźną intencją rywalizacji z Rzymem (św. Andrzej jako brat św. Piotra i wcześniej od niego powołany – J 1,40-42). Sobory Konstantynopolitański I (381) i Chalcedoński (451) określiły stolicę cesarską mianem Nowego Rzymu i przyznały biskupom Konstantynopola prymat zaraz po Rzymie. Drugi z tych soborów określił też zasięg bezpośredniej jurysdykcji kościelnej Konstantynopola wobec innych stolic biskupich. Do wzrostu znaczenia miasta przyczyniał się autorytet jego biskupów, takich jak św. Grzegorz z Nazjanzu (379-381) i św. Jan Chryzostom (398-404). Choć obaj spotkali się ze sprzeciwem i byli zmuszeni do rezygnacji z urzędu, pamięć o nich kultywowano po ich śmierci.

Do VI wieku trudno mówić o specyficznie bizantyjskiej tradycji liturgicznej. Pod względem teologicznym i liturgicznym stolica imperium znajdowała się pod wpływem antiocheńskim, a liturgia Konstantynopola była jednym z wariantów zachodniosyryjskiego rytu pochodzącego z Antiochii. Do powstania i ekspansji liturgicznej tradycji bizantyjskiej przyczyniło się kilka czynników. Pierwszym z nich była odbudowa konstantynopolitańskiej bazyliki Mądrości Bożej (Hagia Sophia), istniejącej od IV wieku, ale odrestaurowanej po zniszczeniach przez cesarza Justyniana (527-565) i oddanej do użytku w roku 537. Ta właśnie bazylika, nazywana często po prostu Wielkim Kościołem, stała się kolebką liturgii specyficznie bizantyjskiej. Pełna splendoru liturgia sprawowana z udziałem imperatora w monumentalnej bazylice stawała się coraz bardziej punktem odniesienia w całym świecie podległym władzy cesarza bizantyjskiego. Drugi czynnik miał charakter kościelno-polityczny. Część Kościołów nie przyjęła wyznania wiary Soboru Chalcedońskiego, co w świecie wschodniego chrześcijaństwa spowodowało podział na chalcedońską ortodoksję oraz antychalcedońską monofizycką opozycję. Historia tych podziałów była bardzo skomplikowana. Bizantyjscy cesarze przejściowo próbowali szukać kompromisu między stronami, niekiedy wręcz faworyzując monofizytów. Ostatecznie jednak ortodoksja definitywnie zatriumfowała w stolicy, a chalcedońscy chrześcijanie na całym Wschodzie ulegali „bizantynizacji” nie tylko pod względem wyznania wiary, ale także liturgii.

Pokochać Psalmy

SIEDEM PSALMÓW POKUTNYCH. PSALM 32

„Szczęśliwy ten, komu została odpuszczona nieprawość, którego grzech został puszczony w niepamięć” – tymi słowami zaczyna się Psalm 32, drugi z siedmiu psalmów pokutnych. Tradycja żydowska określa go mianem „serca Dawida” i zalicza do osobistych wyznań króla. Św. Paweł zacytuje go w Liście do Rzymian, pisząc o usprawiedliwieniu (Rz 4) przez wiarę i precyzując, że chodzi o wiarę w Tego, który usprawiedliwia grzesznika niezależnie od jego uczynków. Orygenes, tłumacząc to, powie, że najpierw zawsze jest wiara i przyjęcie usprawiedliwienia. Psalm ten jest zatem mocno osadzony w głoszeniu sedna Dobrej Nowiny, że Chrystus umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia.

Szczęściem dla człowieka jest możliwość uzyskania przebaczenia grzechów. Być może nawet jest to jedno z najbardziej niezaprzeczalnych doświadczeń szczęścia w naszym życiu. Nie tylko z powodu zmazania winy, ale także dlatego, że objawia się uzdrawiająca moc, która jest silniejsza niż grzech. Jezus, uzdrawiając paralityka, zwraca uwagę świadkom tego cudu na to, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów. W Jezusie Chrystusie, naszym Panu, moc Bożego przebaczenia naprawdę zamieszkała na ziemi! Człowiek może zostać wyzwolony z grzechu i nie tylko na chwilę mieć uspokojone sumienie, lecz może być z grzechu wybawiony, bo oto nadszedł jego Zbawca. Otwarcie serca przed Panem przynosi ukojenie.

Tradycja hebrajska zwraca uwagę na fragment o falach, które nie dosięgną tego, kto zaufał Panu. Podkreśla przy tym, że wyznawanie grzechów przed Bogiem oznacza gotowość przyjęcia kary i jednocześnie tę karę zmniejsza (pokorne łzy grzesznika łagodzą gniew Pana). Natomiast koń i muł bez rozumu, które można okiełznać tylko wędzidłem, są obrazem tych, którzy nie rozumieją, że doświadczane trudności nie są przeciwko nim, ale dla ich wzrostu. Nie wszystko rozumiemy od razu, czasem trzeba czasu, by odkryć, dokąd nas Bóg zaprowadzi przez to, co odbieramy w danej chwili jako niepożądane.

Z kolei tradycja wschodnia w słowach wersetu „Toteż każdy wierny będzie się modlił do Ciebie w czasie ucisku” dostrzega moc modlitwy wstawienniczej. Za apostołem Jakubem powtarza się, że „wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego” (Jk 5,16), co widać choćby w historii Mojżesza, Estery czy Judyty. Psalm ten jest zatem przyjmowany jako wezwanie do pokuty, która wyraża się stałą modlitwą i prośbą o nią kierowaną do innych. Tak przecież mamy w naszym Confiteor („Spowiadam się Bogu...”), odmawianym na początku Mszy świętej, kiedy prosimy siebie nawzajem o modlitwę do Boga w kontekście prośby o wybaczenie grzechów.

Jan Paweł II w katechezie o tym psalmie przywołał komentarz św. Cyryla Jerozolimskiego: „Bóg jest miłosierny i nie skąpi swego przebaczenia (...) Wszystkie twoje grzechy nie przewyższą wielkością Bożego miłosierdzia: wielkość twoich ran nie przewyższy biegłości najwyższego Lekarza – jeśli tylko zdasz się na Niego z ufnością. Opowiedz Lekarzowi, co ci dolega i mów do Niego słowami Dawida”. „Baty na grzesznika liczne – a tego, kto pokłada nadzieję w Panu, osłoni miłosierdzie” – tak przedostatni wers tłumaczy Biblia grecka. Takie było doświadczenie Dawida. To nam wyznaje jego serce.

Nasza okładka

APOTEOZA KRZYŻA ŚWIĘTEGO

Mozaika z Bazyliki św. Klemensa w Rzymie (ok. 1100-1125)

Bazylika św. Klemensa, z której pochodzi prezentowana na okładce mozaika, została wzniesiona w XII wieku na polecenie papieża Paschalisa II na miejscu ruin kościoła z IV wieku pod tym samym wezwaniem, zniszczonego podczas najazdu Normanów w XI wieku. Ten starożytny kościół był z kolei zbudowany na miejscu domu konsula Tytusa Flawiusza Klemensa, jednego z pierwszych chrześcijan wśród rzymskich dostojników. To właśnie tam, pod koniec I wieku wierzący gromadzili się na łamaniu chleba. Dzięki pracom archeologów można zwiedzać te ukryte pod ziemią warstwy, świadectwa starożytnej historii chrześcijaństwa.

Mozaika „Apoteoza Krzyża Świętego”, nazywana inaczej „Tryumf Krzyża”, powstała w I ćwierci XII wieku. Umieszczona w półkopule absydy zamykającej nawę główną, jest widoczna od wejścia do Bazyliki i dominuje nad całym jej wnętrzem. Mieniąca się złotem kompozycja jest bardzo rozbudowana i niezwykle bogata w treści. W jej centrum widnieje prosty krzyż łączący niebo – ze Stwórcą symbolizowanym przez rękę z piorunem – z ziemią. Na krzyżu rozpięty jest Chrystus. Jego głowa opada na prawe ramię, a lekko zgięte ręce, rozłożone na boki z otwartymi dłońmi, wyglądają tak, jakby Jezus pragnął wszystkich przygarnąć ku sobie. Od ciemnej barwy krzyża odcinają się sylwetki 12 gołębi symbolizujących 12 Apostołów jako tych, którzy ponieśli w świat orędzie Ewangelii. Po obu stronach krzyża, zgodnie z tradycją, stoją Matka Boża i św. Jan Apostoł. Oboje wznoszą ręce w modlitwie błagalnej.

Krzyż zdaje się wyrastać z krzewu akantu, spod którego wypływają cztery życiodajne rzeki raju. Dwa jelenie piją rajską wodę rozlewającą się na boki. Obok widać ptactwo wodne i dwa pawie – symbole nieśmiertelności. Z krzewu u stóp krzyża wyrastają wijące się symetrycznie na całej powierzchni mozaiki pędy winorośli, które tworzą 50 wolut – czyli tyle, ile jest dni w okresie wielkanocnym. Zielone pędy symbolizują żywy Kościół zakorzeniony w drzewie życia, którym jest krzyż. W przestrzeniach między spiralami pnączy można dostrzec małe postacie i scenki: są tam Ojcowie Kościoła – święci Grzegorz, Hieronim, Augustyn i Ambroży, ukazani w strojach mnichów z otwartymi księgami; widać kobietę karmiącą kury z pisklętami – co przypomina, że Kościół karmi wiernych, a także pasterzy ze stadami owiec i kóz – nawiązanie do jego pasterskiej roli. Ponadto jest tam wiele innych elementów symbolicznych: ptaki, kwiaty, lampy oliwne i kosze owoców. Mozaikę od dołu zamyka turkusowy pas z Barankiem Bożym pośrodku i 12 owcami symbolizującymi Apostołów.

Cała kompozycja ukazuje ideę odkupienia przez ofiarę Chrystusa, której narzędziem jest krzyż. Wedle tradycji krzyż, na którym zawisł Jezus, został zbity z drewna pochodzącego z rajskiego drzewa życia z ogrodu Eden. Ono uschło, kiedy na świecie pojawił się grzech, a odżyło i stało się nowym drzewem życia, kiedy Chrystus poniósł na nim śmierć za grzechy wszystkich ludzi. Krzyż staje się więc ostatecznym symbolem zwycięstwa Chrystusa nad grzechem, śmiercią i szatanem. Aby nadać temu przedstawieniu jeszcze większe znaczenie, w mozaice pod ciałem Jezusa ukryto fragment z relikwii krzyża świętego.

Pytania i odpowiedzi

Modlitwa powszechna w mszale posoborowym. Jakie najczęstsze błędy w tym obszarze da się zauważyć?

Modlitwa powszechna wyraża prośby wiernych, formułowane w świetle głoszonego słowa Bożego i odnoszące się do aktualnej sytuacji. Dlatego niekonsekwencją jest korzystanie z różnych opracowań bez aktualizacji wezwań. Dostępne pomoce mogą stanowić inspirację do przygotowania własnych wezwań, wcześniej przemyślanych i zapisanych, a nie improwizowanych.

Określenie „modlitwa powszechna” (oratio universalis) wskazuje między innymi na to, że obejmuje ona wszystkich ludzi i ich sprawy. Nie jest to więc zestaw indywidualnych próśb (co niekiedy ma miejsce podczas spotkań grup modlitewnych). Należy unikać mnożenia szczegółowych intencji z tej samej dziedziny, a ujmować je syntetycznie, w jednej, wspólnej prośbie. Modlitwa wiernych, stanowiąca zwieńczenie liturgii słowa, ma włączać aktualne problemy do ofiary eucharystycznej. Wezwania nie powinny mieć charakteru dydaktycznego czy służyć wyliczaniu wielu tematów. Zbyt rozbudowane wezwania utrudniają włączenie się w wyrażenie w aklamacji swej aprobaty. Długie, wielokrotnie złożone zdania są często próbą dopowiedzenia treści homilii, jej uzupełnienia lub szczegółowego omówienia problemów wymagających modlitwy.

Zdarza się, że przygotowujący rozbudowują wezwania, aby wykorzystać je w celach katechetycznych. Formułują intencje poprzez obszerne omówienie danego problemu, chcąc w ten sposób przekazać jak najwięcej informacji lub pouczeń. Bywa, że każde wezwanie poprzedzone jest cytatem, na przykład z Pisma Świętego lub z wypowiedzi papieża. Wówczas intencje modlitwy powszechnej stają się niejako „drugą homilią”.

Niekiedy w obrębie jednej modlitwy powszechnej wezwania nie mają jednolitej formy gramatycznej i stylistycznej. Tymczasem aklamacja ludu do wezwań powinna być taka sama – inna do każdego wezwania wymagałaby wcześniejszego przygotowania tekstów dla wszystkich uczestników (co jest możliwe w małych grupach).

Bardzo nieprecyzyjne jest potoczne określanie intencji modlitewnych podawanych przez diakona (lub osoby świeckie) jako modlitwy powszechnej. W rzeczywistości stanowi ją modlitwa, odpowiedź ludu, aklamacja (słowna lub w chwili milczenia) włączająca wiernych do próśb podanych w wezwaniach. Pewną trudność stanowi postulat unikania sformułowań, które brzmią jak pouczenia, wskazujące, co inni powinni zrobić. Zamiast więc mówić: „za N.N., aby [wreszcie] zrozumieli, że...”, lepiej sformułować wezwanie: „dla N.N. o łaskę (dar) zrozumienia [czego]...”. Należy także unikać wzbudzania emocji poprzez moralne ocenianie konkretnych osób lub grup. Warto też pamiętać o poprawności językowej, a konkretnie o rozróżnieniu między „módlmy się za...” a „módlmy się o ...”.

Modlitwę powszechną inicjuje główny celebrans z miejsca przewodniczenia, a nie koncelebrans z ambony. Jeśli wprowadzenie, wezwania i aklamacje są niekiedy kierowane do Chrystusa (np. Kyrie eleison), to zakończenie – na wzór kolekty mszalnej – jest zawsze skierowane do Ojca przez Chrystusa – naszego jedynego Pośrednika. Właśnie z uwagi na to zamiast „przez wstawiennictwo św. N.” lepiej używać formuł: „wspominając św. N.” albo: „umocnieni wstawiennictwem św. N.

E – Exsultate Deo, Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2010;

L – Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL, Lublin 1998;

M – Panu memu śpiewać chcę, PROMIC – Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2007;

N1 – Niepojęta Trójco, t. 1, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 1998;

N2 – Niepojęta Trójco, t. 2, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 2010;

S – ks. J. Siedlecki, Śpiewnik Kościelny, Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, Kraków 2015.

CENTRUM FORMACJI DUCHOWEJ
Salwatorianie - Kraków

zaprasza na sesje w 2026 roku:

Dzisiejsze zmagania w wierze

25-27 września

Widać gołym okiem: Wieża Babel i Miasto Nierządnica. Ale Chrystus, Maryja, Kościół są z nami i w nas. To właśnie o płynący stąd witalny impet, o miłość toczą się nasze dzisiejsze zmagania w wierze. Rozważania w świetle słowa Bożego będą prowadziły do osobistej medytacji nad doświadczeniem wiary i osobistymi zmaganiami w świecie, w którym przyszło nam żyć.

PROWADZI: ks. Jerzy Szymik – emerytowany profesor nauk teologicznych, poeta, publicysta.

Paweł z Tarsu.

Dni Duchowości Biblijnej

8-11 listopada

Dzieje Apostolskie i Listy św. Pawła pozwalają wiarygodnie odtworzyć jego niezwykłą drogę życiową – od prześladowcy Kościoła do żarliwego głosiciela Ewangelii, którego udziałem stał się los prześladowanego. „Po wielu wiekach, które upłynęły od czasów Pawła, widzimy, że w dziejach zwyciężył krzyż, a nie mądrość, której sprzeciw budzi krzyż” (Benedykt XVI).

PROWADZĄ: Barbara Strzałkowska, wykładowca Pisma Świętego na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, popularyzatorka Pisma Świętego; s. Judyta Pudełko PDDM, wykładowca Pisma Świętego na Akademii Katolickiej w Warszawie, propagatorka praktyki lectio divina; Danuta Piekarz, wykładowca Pisma Świętego na Uniwersytecie Jana Pawła II w Krakowie.

Na głębinach Słowa. Bóg – Miłośnik życia

27-29 listopada

Sesja będzie biblijną opowieścią o Bogu, Miłośniku życia. Uczestnicy zostaną zaproszeni do świętowania życia razem ze Stwórcą – Miłośnikiem życia, będą podążać drogą medytacji, modlitwy serca i kontemplacji w świetle Słowa.

PROWADZI: Krzysztof Wons SDS – dyrektor CFD, kierownik duchowy i rekolekcjonista, teolog duchowości

Informacje i zgłoszenia:

CENTRUM FORMACJI DUCHOWEJ

ul. Św. Jacka 16, 30-364 Kraków

tel. 12 269 23 97; tel./fax 12 254 60 60; kom. 694 448 170

www.cfd.sds.pl; e-mail: cfd.krakow@mailsds.org