Książki
20.93
PLN
Opowiedz mi o Panu Bogu. Wiara
Opowiedz mi o Panu Bogu. Wiara 1 0
Opowiedz mi o Panu Bogu. Wiara
Opowiedz mi o Panu Bogu. Wiara
ilustr.: kolorowe
wydawnictwo: PROMIC
seria: Książki dla dzieci
ISBN: 978-83-7502-394-7
oprawa: twarda
format: 190 x 190 mm
liczba stron: 84
Ocena:
(Ilość ocen: 0)
Cena: 20,93 zł
POPRZEDNIA CENA: 27,90 zł

Dane techniczne

ilustr. kolorowe
wydawnictwo PROMIC
seria Książki dla dzieci
ISBN 978-83-7502-394-7
oprawa twarda
format 190 x 190 mm
liczba stron 84

Dzieci wiele pytają. Są ciekawe świata i ludzi. Interesuje je niemal wszystko, toteż nie schodzi im z ust słowo: dlaczego. To jedno słowo potrafi jednak bardzo rozdrażnić dorosłych, którzy najczęściej nie wiedzą, jak wybrnąć z kłopotliwej sytuacji.

Pośród pytań najtrudniejszych, stawianych przez dzieci dorosłym, są te, które dotyczą Boga. Książka Opowiedz mi o Panu Bogu, przynosi odpowiedzi na te najczęstsze – jak choćby: Dlaczego Bóg nazywa się „Bóg”? Czy to jest imię, czy nazwisko? Jak stworzył świat? Czy Bóg jest Ojcem, czy może Matką? – przez co okazuje się nieocenioną pomocą dla rodziców i wychowawców w ich codziennych rozmowach z dziećmi.

Niniejszy tomik poświęcono najważniejszym pytaniom odnoszącym się do wiary chrześcijańskiej.  

 

Josef Osterwalder (ur. 1940), szwajcarski teolog katolicki i dziennikarz z Sankt Gallen, autor m.in. biografii św. Galla (560-650), irlandzkiego pustelnika, który w Sankt Gallen założył słynne opactwo benedyktyńskie.

DRUKUJ OPIS

 

W rękach Ojca

 

 

Wierzę w Boga

Ojca Wszechmogącego,

Stworzyciela nieba i ziemi.

początek Wyznania wiary

 

 

 

Czy ,,Bóg" to imię?

 

– Jak to naprawdę jest? – pyta Marcin. – Czy Bóg to imię, czy nazwisko?

Drapię się z zakłopotaniem w głowę. „No tak, jak to właściwie jest?" – myślę dopiero teraz.

– Wiesz – odpowiadam po chwili – u Boga wszystko jest inaczej niż u nas.

– Oczywiście – mówi Marcin – wiem o tym. Ale – nie ustępuje – jak jest z tym imieniem?

Na szczęście przypomniała mi się pewna historia. O tym, jak Bóg otrzymał imię.

 

 

O tym, jak Bóg otrzymał imię

 

Było to bardzo dawno temu, w czasach kiedy ludzie znali tylko jedno słowo na określenie Boga. Było to właśnie słowo Bóg.

Pewnego dnia ktoś zadał pytanie:

– Czy nie ma On jakiegoś innego imienia?

I ludzie zaczęli się nad tym zastanawiać. Ostatecznie umówili się, że za tydzień spotkają się znowu, a do tego czasu każdy wymyśli jakieś imię. Na wspólnym spot­kaniu wybiorą najpiękniejsze z nich i uroczyście nada­dzą je Bogu.

Gdy upłynęło siedem dni, zebrali się znowu. Jako pierwszy wystąpił na środek człowiek, który przyniósł ze sobą skorupę dużego orzecha. Płonął w niej ogień. Powiedział on:

– Imię Boga to »Słońce«. Ono daje nam światło i ciepło, ono odpędza noc.

Także drugi przyniósł ze sobą łupinę, w którą – jak się okazało – zaczerpnął wody.

– Powinniśmy – rzekł dostojnie – nazywać Boga »Wodą«, albowiem tylko woda daje życie – przekony­wał zgromadzonych.

Teraz trzeci człowiek wystąpił z tłumu. Pochylił się, wziął garść ciemnej, żyznej ziemi i pozwolił przesypywać się jej przez palce.

– Patrzcie! – powiedział – Oto jak powinniśmy nazy­wać Boga: »Ziemia«. Ona nosi nas wszystkich i daje nam pokarm na pożywienie.

Z kolei wystąpił czwarty. Ten przyniósł ze sobą żagiel. Podniósł go wysoko, a wiatr dmuchnął i wypełnił żagiel, tak jakby chciał porwać go ze sobą w dal.

– Oto moje imię dla Boga – powiedział. – »Powietrze«, »Wiatr«. Albowiem wiatr niesie statki przez rozleg­łe morza, a powietrzem żyjemy, oddychając nim na co dzień.

Wśród zebranych znajdował się człowiek, który pod­czas całego zebrania nie odezwał się ani słowem. Był pełen skupienia. Milczał. Na ręku trzymał małe dziecko. Kołysał je łagodnie.

– A ty? – zagadnął go jeden ze zgromadzonych – jakie przyniosłeś imię dla Boga?

Człowiek ten nadal milczał. Może nie słyszał po­stawionego pytania? Może nie przyniósł żadnego imie­nia? Nie wiadomo, bo wciąż kołysał śpiące dziecko. Lecz nagle wszyscy umilkli. I gdy tak stali zapatrzeni, ktoś cicho powiedział:

– To jest najpiękniejsze imię, jakie można nadać Bogu: »Ojciec«.

– Tak – potwierdzili wszyscy. – »Bóg jest naszym Ojcem«

 

Nadchodzi taki moment, że nasze dzieci zaczynają zadawać pytania. Począwszy od tych prostych po te bardziej złożone i problematyczne. Jeśli jesteśmy osobami wierzącymi, musimy liczyć się z tym, że usłyszymy także pytania o Pana Boga, o wiarę. Nawet dla nas dorosłych często sprawy wiary są trudne do pojęcia i wyjaśnienia, a co mówić dla dziecka. Doskonałą pomocą zarówno dla nas rodziców, jak i dla dzieci mogą być odpowiednie książki. Jedną z takich książek otrzymałam do recenzji od wydawnictwa Promic:
"Opowiedz mi o Panu Bogu Wiara" to idealna książka, która może wspomóc nasze rozmowy z dziećmi na tematy religijne. Bohaterem książki jest Marcin, który zadaje pytania o Pana Boga w różnych sytuacjach swojego życia. Po wysłuchaniu opowieści na dany temat Marcinek wyciąga wnioski i tworzy tło do rozwinięcia tematu. W książce poruszone są takie tematy jak istota Pana Boga, powstanie człowieka, Duch Święty, śmierć, aniołowie itd. Dopełnieniem tekstu w książce są miłe dla oka ilustracje. W każdym rozdziale znajduje się opowiadanie, które w symboliczny sposób odpowiada na zadane pytanie i stanowi punkt wyjścia do dalszej rozmowy z dzieckiem. Może być ono dobrą pomocą w wyjaśnieniu dziecku danego zagadnienia. Myślę, że przybliżanie kwestii wiary za pomocą książki jest łatwo przyswajalną formą dla dziecka, a dla nas rodziców dobrą inspiracją.

Aneta Sawicka

DODAJ OPINIE

OPINIE KLIENTÓW

lat8
2 stycznia 2014

To jest bardzo fajna książka.


Opinie o produkcie (1)

lat8
2 stycznia 2014

To jest bardzo fajna książka.


Przypomnimy Ci, kiedy produkt będzie dostępny.

  • Granice
  • Centrum Duchowosci Benedyktynskiej
  • Opoka
  • Wiara
  • BiblioNetka
  • Deon
  • Idziemy
  • Kaplani
  • Vox Fm
  • Radio Niepokalanów
  • Radio polskie
  • Papierowe Mysli
  • Ewangelizuj.pl
  • droga.com.pl
  • logo kulturaonline
  • Sacroexpo
  • Logo Marianum Travel
  • SPM logo
Opowiedz mi o Panu Bogu. Wiara

Josef Osterwalder

OPIS

Dzieci wiele pytają. Są ciekawe świata i ludzi. Interesuje je niemal wszystko, toteż nie schodzi im z ust słowo: dlaczego. To jedno słowo potrafi jednak bardzo rozdrażnić dorosłych, którzy najczęściej nie wiedzą, jak wybrnąć z kłopotliwej sytuacji.

Pośród pytań najtrudniejszych, stawianych przez dzieci dorosłym, są te, które dotyczą Boga. Książka Opowiedz mi o Panu Bogu, przynosi odpowiedzi na te najczęstsze – jak choćby: Dlaczego Bóg nazywa się „Bóg”? Czy to jest imię, czy nazwisko? Jak stworzył świat? Czy Bóg jest Ojcem, czy może Matką? – przez co okazuje się nieocenioną pomocą dla rodziców i wychowawców w ich codziennych rozmowach z dziećmi.

Niniejszy tomik poświęcono najważniejszym pytaniom odnoszącym się do wiary chrześcijańskiej.  

 

Josef Osterwalder (ur. 1940), szwajcarski teolog katolicki i dziennikarz z Sankt Gallen, autor m.in. biografii św. Galla (560-650), irlandzkiego pustelnika, który w Sankt Gallen założył słynne opactwo benedyktyńskie.



SPIS TREŚCI
FRAGMENT KSIĄŻKI

 

W rękach Ojca

 

 

Wierzę w Boga

Ojca Wszechmogącego,

Stworzyciela nieba i ziemi.

początek Wyznania wiary

 

 

 

Czy ,,Bóg" to imię?

 

– Jak to naprawdę jest? – pyta Marcin. – Czy Bóg to imię, czy nazwisko?

Drapię się z zakłopotaniem w głowę. „No tak, jak to właściwie jest?" – myślę dopiero teraz.

– Wiesz – odpowiadam po chwili – u Boga wszystko jest inaczej niż u nas.

– Oczywiście – mówi Marcin – wiem o tym. Ale – nie ustępuje – jak jest z tym imieniem?

Na szczęście przypomniała mi się pewna historia. O tym, jak Bóg otrzymał imię.

 

 

O tym, jak Bóg otrzymał imię

 

Było to bardzo dawno temu, w czasach kiedy ludzie znali tylko jedno słowo na określenie Boga. Było to właśnie słowo Bóg.

Pewnego dnia ktoś zadał pytanie:

– Czy nie ma On jakiegoś innego imienia?

I ludzie zaczęli się nad tym zastanawiać. Ostatecznie umówili się, że za tydzień spotkają się znowu, a do tego czasu każdy wymyśli jakieś imię. Na wspólnym spot­kaniu wybiorą najpiękniejsze z nich i uroczyście nada­dzą je Bogu.

Gdy upłynęło siedem dni, zebrali się znowu. Jako pierwszy wystąpił na środek człowiek, który przyniósł ze sobą skorupę dużego orzecha. Płonął w niej ogień. Powiedział on:

– Imię Boga to »Słońce«. Ono daje nam światło i ciepło, ono odpędza noc.

Także drugi przyniósł ze sobą łupinę, w którą – jak się okazało – zaczerpnął wody.

– Powinniśmy – rzekł dostojnie – nazywać Boga »Wodą«, albowiem tylko woda daje życie – przekony­wał zgromadzonych.

Teraz trzeci człowiek wystąpił z tłumu. Pochylił się, wziął garść ciemnej, żyznej ziemi i pozwolił przesypywać się jej przez palce.

– Patrzcie! – powiedział – Oto jak powinniśmy nazy­wać Boga: »Ziemia«. Ona nosi nas wszystkich i daje nam pokarm na pożywienie.

Z kolei wystąpił czwarty. Ten przyniósł ze sobą żagiel. Podniósł go wysoko, a wiatr dmuchnął i wypełnił żagiel, tak jakby chciał porwać go ze sobą w dal.

– Oto moje imię dla Boga – powiedział. – »Powietrze«, »Wiatr«. Albowiem wiatr niesie statki przez rozleg­łe morza, a powietrzem żyjemy, oddychając nim na co dzień.

Wśród zebranych znajdował się człowiek, który pod­czas całego zebrania nie odezwał się ani słowem. Był pełen skupienia. Milczał. Na ręku trzymał małe dziecko. Kołysał je łagodnie.

– A ty? – zagadnął go jeden ze zgromadzonych – jakie przyniosłeś imię dla Boga?

Człowiek ten nadal milczał. Może nie słyszał po­stawionego pytania? Może nie przyniósł żadnego imie­nia? Nie wiadomo, bo wciąż kołysał śpiące dziecko. Lecz nagle wszyscy umilkli. I gdy tak stali zapatrzeni, ktoś cicho powiedział:

– To jest najpiękniejsze imię, jakie można nadać Bogu: »Ojciec«.

– Tak – potwierdzili wszyscy. – »Bóg jest naszym Ojcem«

 

Sklep internetowy Shoper.pl